مسابقه رقص،تلاشی برای زنده ماندن

درمورد زمانی صبحت میکنیم که انسان ها انتخاب کردن برای ساعت ها رقصیدن رو امتحان کنن تا غذا و سرپناه داشته باشن؛

دهه ۱۹۳۰ و دوران رکود بزرگ آمریکا، توی سال‌هایی که بیکاری و فقر قسمت بزرگی از جامعه رو درگیر کرده بود، مسابقات رقص که تا سال‌ها قبل فقط و فقط چند ساعت و شکل جالبی هم داشتن، به مرحله‌‌ی تاریک تری رسیدن. زوج‌ها باید تا جای ممکن به رقصیدن یا حرکت کردن ادامه می‌دادن! مسابقه ممکن بود صدها ساعت و حتی چندین هفته طول بکشه و جایزه نقدی به آخرین زوج برسه‌‌، یعنی مدت ها حرکت برای جایزه

برای خیلی از شرکت‌کننده‌ها این یه راهی برای زنده موندن بود چون معمولا در طول مسابقه غذا و سرپناه دریافت می‌کردن و برنده می‌تونست چندصد یا گاهی هزار دلار جایزه بگیره (پول توش بوده) که این مبلغ، در اون شرایط قابل‌توجه بود. قسمت تاریک ماجرا این بود که مسابقه واقعا برای تماشاگران تبدیل به نوعی “نمایش رنج انسان‌ها” شده بود مردم با پرداخت مبلغی ناچیز وارد سالن می‌شدن و ساعت‌ها به تماشای زوج‌هایی می‌نشستن که به‌تدریج از شدت خستگی و فشار جسمی از پا درمی‌اومدن‌‌ (پول میدادن زجر کشیدن بقیه رو ببینن؟ عجب موجود کثیفیه انسان)

این مسابقات همیشه هم عادلانه نبودن. بعضی برگزارکنندگان از قبل رقصنده‌های حرفه‌ا‌ی رو وارد مسابقه می‌کردن و نتیجه یا روند دست‌کاری می‌شد. درواقع برای برگزارکنندگان یه تجارت پرسود و برای تماشاگران نوعی سرگرمی بود یکی از نمونه‌های عجیب مسابقه‌ای در سیاتل‌ سال ۱۹۳۵ بود که ۱۱۷۶ ساعت یعنی ۴۹ روز ادامه پیدا کرد که بنده حقیقتا برگام، همون سال مسابقه‌ای در اسپوکن حتی به ۱۶۳۸ ساعت یعنی حدود ۶۸ روز رسید!

قانون رایج این بود که شرکت‌کنندگان باید ۴۶ دقیقه از هر ساعت رو روی پا و در حال حرکت می‌گذروندن و فقط ۱۵ دقیقه فرصت استراحت داشتن. هر چندساعت صدای زنگ مخصوصی بلند می‌شد و می‌تونستن خودشون رو به تخت‌هایی برسونن‌ که در سالن قرار داشتن، غذا بخورن و گاها یکی از زوج‌ها ایستاده می‌خوابید و دیگری باید موقع رقص اون رو نگه می‌داشت و تحمل می‌کرد

این پدیده طوری بحث‌برانگیز شد که کلیساها، گروه‌های زنان و پلیس اعتراض کردن و بعضی شهرها برگزاری چنین مسابقاتی رو ممنوع کردن و سال ۱۹۳۷ مسابقات استقامتی رقص در سراسر ایالت ممنوع شد، خدا رو صد هزار مرتبه شکر از این دیوونگی خلاص شدیم