خاکستر خاموش p7

پارت هفتم است جوجو های عزیزم

فصل‌ هفتم کوکی های پدرم اژدها جلو آمد. سینی را روی میز گذاشت و صندلی دوم را زیر خودش کشید. به سختی نشست و دم برگ و سبزش را در آن صندلی جای داد. نیکا فرق صندلی هارا فهمید. یکی از دیگری کوچک تر بود. نیکا سریع ایستاد و گونه هایش از خجالت و بی ادبی اش سرخ شد : «ببخشید جای شما نشستم!» اژدها آن قدر مودب بود که‌ نگفت از صندلی من بلند شو. نیکا همان طور که‌ ایستاده بود فکری کلیشه ای به ذهنش رسید: «ببخشید من باید برم دستشویی.»

اگر به بهانه دستشویی می توانست در خانه غاری بگردد و جاناتان را بیابد عالی می شد. - «حداقل صبر داشته باش یک کوکی رو امتحان کن.» - «ولی باید بر....» - «گفتم بشین و یک کوکی بخور. بعدش هم قهوه ات رو تموم کن. بعد اصلا خودم بدرقه ات می کنم.» اژدها نگفت می تونی بری دستشویی، گفت بدرقه ات می کنم. نیکا سرخ شد. اژدها لبخندی زد که‌ انگار می فهماند: «من اونقدر هم خر نیستم»

نیکا روی صندلی دوم آرام و با تردید نشست. به کوکی ها خیره شد. نه کاملا گرد و بی نقص بودن و نه کاملا ترک خورده. نیکا احساس آشنایی داشت. کوکی را برداشت و از گوشه ترکخورده گاز کوچکی زد. چیپس های شکلاتی که‌ زیر دندانش می آمد خیلی آن حس آشنا را بهبود می بخشید

-«این....درسته! » -«چی شد؟ طعمش چطوره؟» طعمش دقیقا مثل کوکی های پدر، خوش طعم و خوش مزه ولی ترک خورده بود. انگار کوکی ها می گفتند: «من خوش مزه ترین طعم را دارم ولی بی‌نقص نیستم. من خودم هستم» اژدها که‌ دید چشم های نیکا موقع خوردم از ستاره هم بیشتر میدرخشد، لبخندش تا بناگوش اش ادامه داشت.