صحنه ی نمایش دیگر تمام شده است

صحنه ی نمایش دیگر تمام شده است وقت آن رسیده است که نقاب هایمان را برداریم.

پرده هنوز بالا بود، نور هنوز روی صحنه می تابید و من هنوز همان لبخندی را داشتم که همه از من انتظار داشتند. هیچ کس نمی دانست پشت آن نورها چقدر از بازی کردن خسته شده ام.

سال ها نقش های مختلف پوشیدم؛ آدم قوی، آدم آرام، آدمی که چیزی برایش مهم نیست. تماشاگرها فقط صحنه را می دیدند و برای خوب بازی کردنم دست می زدند؛ اما هیچ کس نمی دید بعد از پایین آمدن پرده چه چیزی از من باقی می ماند.

تا اینکه یک شب وسط همان نمایش قدیمی دیالوگم را فراموش کردم. برای چند ثانیه سکوت شد؛ و در همان سکوت صدای خودم را شنیدم. فهمیدم شاید تمام این سال ها بیشتر از آنکه زندگی کرده باشم، داشته ام نقش بازی می کرده ام.

بعد نورها خاموش شدند. صندلی ها یکی یکی خالی شدند و سالن در سکوت فرو رفت. دیگر کسی نبود که تشویقم کند، دیگر لازم نبود چیزی را ثابت کنم. و عجیب بود؛ همان سکوتی که همیشه از آن می ترسیدم، برای اولین بار شبیه آزادی بود.

پس بگذار پرده پایین بیاید. بگذار لباس نقش ها گوشه ای بمانند و دیالوگ هایی که برایت نوشته بودند در تاریکی گم شوند. تو مجبور نیستی تا ابد همان کسی باشی که دیگران می خواهند ببینند. گاهی باید از صحنه پایین بیایی، نورها را پشت سرت خاموش کنی و تازه بفهمی زندگی، جایی بیرون از آن نمایش منتظرت بوده است.