رکوکو فرانسه.

درباره رکوکو...

دوره روکوکو در تاریخ لباس فرانسه، به فاصله سال‌های ۱۷۱۵ تا ۱۷۸۹ میلادی (از مرگ لویی چهاردهم تا انقلاب فرانسه) گفته می‌شود. این سبک که واژه‌اش از ترکیب «Rocaille» (تزئینات صدفی) و «Coquille» (صدف) گرفته شده، واکنشی علیه شکوه سنگین و رسمیِ باروک بود و به سمت ظرافت، سبکی و لذت‌جویی حرکت کرد.

👗 پوشاک زنان: اوج تجمل و ظرافت لباس اصلی زنان «robe à la française» (یا جامه فرانسوی) بود که از سه بخش تشکیل می‌شد: استوماکر (پنل تزئینی جلو)، پتی‌کوت (دامن زیر) و رُب (لباس رویی). ویژگی‌های شاخص آن عبارت بودند از: · پانیه (Pannier): قابی زیر دامن که برای پهن‌تر نشان دادن باسن به کار می‌رفت و در مناسبت‌های رسمی می‌توانست تا ۴.۹ متر قطر داشته باشد. · چین‌های واتو (Watteau Pleats): چین‌های بلندی که از سرشانه‌ها به سمت پایین آویزان می‌شدند و به افتخار نقاش این سبک نام‌گذاری شدند. · یقه‌های باز و تزئینات: یقه‌های بسیار باز و عمیق، همراه با حجم زیادی از چین‌ها، روبان‌ها و تورهای تزئینی لباس را به اثری هنری تبدیل می‌کرد.

· پانیه (Pannier): قابی زیر دامن که برای پهن‌تر نشان دادن پایین تنه به کار می‌رفت و در مناسبت‌های رسمی می‌توانست تا ۴.۹ متر قطر داشته باشد. · چین‌های واتو (Watteau Pleats): چین‌های بلندی که از سرشانه‌ها به سمت پایین آویزان می‌شدند و به افتخار نقاش این سبک نام‌گذاری شدند. · یقه‌های باز و تزئینات: یقه‌های بسیار باز و عمیق، همراه با حجم زیادی از چین‌ها، روبان‌ها و تورهای تزئینی لباس را به اثری هنری تبدیل می‌کرد.

🤵 پوشاک مردان: ظرافت در عین شکوه لباس مردان در این دوره از «کت، جلیقه و شلوارک» (Habit à la française) تشکیل می‌شد. این لباس‌ها نیز مانند لباس زنان، با گلدوزی‌های ظریف، نقش‌های گل و برگ، و تزئینات ابریشمی آراسته می‌شدند. از لوازم جانبی ضروری مردان می‌توان به جابات (چین‌های توری روی سینه) و سرآستین‌های توری اشاره کرد.

💄 مو، آرایش و اکسسوری · مدل مو: مدل موهای پمپادور و ماری آنتوانت اوج خلاقیت و افراط در این دوره بودند. استفاده از پودر مو (آرد گندم یا نشاسته) برای سفید کردن موها در محافل رسمی یک اصل بود. · بادبزن: بادبزن دستی فقط یک وسیله خنک‌کننده نبود، بلکه یک نماد جایگاه اجتماعی و وسیله‌ای برای برقراری ارتباط ظریف و پنهانی در محافل بود.

📅 مراحل تحول سبک روکوکو · دوره نایب‌السلطنتی (۱۷۱۵–۱۷۳۰): دوره گذار از شکوه باروک به ظرافت روکوکو. · دوره روکوکو (۱۷۳۰–۱۷۷۴): عصر طلایی سبک، همزمان با حکومت لویی پانزدهم و ظهور پانیه‌های بسیار پهن. · دوره لویی شانزدهم (۱۷۷۴–۱۷۸۹): پایان تدریجی روکوکو و حرکت به سمت سادگی و طبیعی‌گرایی کلاسیک (نئوکلاسیسیسم).