فردا، دیر است.

حالا برای همه چیز دیر شده..

میانِ سنگ‌قبرهایِ کوچک و بزرگ گام برمی‌داشتم. خورشید در حالِ غروب بود و سرخیِ آن، شهرِ پرهیاهو و ناهنجار را به تسخیر درآورده بود. از آن زمان که رفته‌ای، شب‌هایم به طلوعِ خورشید گره خورده است؛ گویی خواب، گریزی‌ست که دیگر برایم ممکن نیست و تنها خستگی‌ست که مرا به تسلیم می‌کشاند، تا در هجومِ کابوسی تکراری، از هراسِ نبودنت بیدار شوم.

سرمایِ پاییزی تا مغزِ استخوانم نفوذ کرده بود. همواره باور داشتم که رفتگان، همچون کتاب‌هایِ خوانده‌شده‌اند؛ آن‌هایی که به پایان رسیده‌اند و دیگر عطشی برای ورق زدنِ دوباره‌شان باقی نمانده. اما تو... تو فصلِ متفاوتی بودی. کنار گذاشتنت محال بود. در میانِ این سکوتِ غریبِ ردیف‌هایِ تازه، وقتی زانو زدم، عمقِ فاجعه بر من آشکار شد. تو بسیار جوان بودی؛ برای پایانِ داستانت زیادی زود بود. طنینِ خنده‌هایت هنوز در گوشم می‌پیچد؛ تو واقعاً زندگی کردی، بدونِ ذره‌ای تردید یا ترس از خـ...ـطر.

اما حالا... چقدر دیر شده است.

چقدر برایِ اعترافِ ساده‌یِ «دلم برایت تنگ شده»، برایِ گفتنِ «بیشتر مراقب خودت باش» و برایِ طلبِ بخشش به خاطرِ آن خشم‌هایِ بیهوده، دیر شده است. حتی حالا که اینجا هستم، حس می‌کنم برایِ اشک ریختن هم دیر است. از طرف شوالیه ات..