پشت لبخندی که کسی ندید؛

پشت لبخند هزاران درد و غم وجود دارد پس به هر لبخندی باور نداشته باش.

همه مرا با لبخندم می‌شناسند؛ با همان خنده‌هایی که در شلوغ‌ترین جمع‌ها بی‌دلیل روی لبم می‌نشینند. کسی نمی‌پرسد پشتِ این همه خندیدن چه می‌گذرد، چند بار در خلوت تمام آنچه را که در جمع پنهان کرده‌ام از نو به یاد می‌آورم. شاید آدم‌ها فقط همان چیزی را می‌بینند که برای دیدنش اجازه‌شان داده‌ای.

من هم یاد گرفته‌ام چگونه غمگین نباشم؛ نه اینکه واقعاً غمگین نباشم، فقط یاد گرفته‌ام چطور غم را طوری در خودم نگه دارم که از چشم‌هایم بیرون نریزد. یاد گرفته‌ام وقتی کسی می‌پرسد «خوبی؟» لبخند بزنم و بگویم: «آره، چیزی نیست.» در حالی که گاهی «چیزی نیست» نام دیگری‌ست برای تمام چیزهایی که نمی‌توانم بگویم.

عجیب است... آدم می‌تواند آن‌قدر خوب نقشِ خودش را بازی کند که حتی نزدیک‌ترین آدم‌هایش هم فراموش کنند او هم خسته می‌شود. من همان آدمی شدم که همیشه گوش می‌دهد، همیشه آرام می‌کند، همیشه برای دیگران کلمه‌ای پیدا دارد؛ اما وقتی نوبت به خودش می‌رسد، تمام واژه‌ها ناگهان ناپدید می‌شوند.

گاهی دلم می‌خواهد یک روز کامل هیچ‌کس از من چیزی نخواهد. نه لبخندی، نه توضیحی، نه صبری، نه حتی آن «خوبم» همیشگی را. فقط بگذارند گوشه‌ای بنشینم و برای چند ساعت همان آدمی باشم که همیشه پشتِ این همه آرامش پنهانش کرده‌ام. آدم گاهی بیش از آنکه به نجات نیاز داشته باشد، به جایی نیاز دارد که مجبور نباشد خودش را پنهان کند.

شاید روزی این لبخند را کنار بگذارم و اجازه بدهم آدم‌ها برای یک‌بار هم که شده چهره‌ی واقعیِ سکوت مرا ببینند. نه برای اینکه دلسوزی بخواهم، نه برای اینکه کسی زخم‌هایم را بشمارد؛ فقط برای اینکه بدانند پشتِ هر آدمِ آرامی ممکن است دنیایی باشد که هیچ‌کس از آن خبر ندارد.