قسم میخورم تقصیر من نبود‌.

دوباره یادت افتادم؛ قسم میخورم تقصیر من نبود..

دوباره یادت افتادم؛ قسم می‌خورم تقصیر من نبود. تداعی خاطراتت، هجومی است که گویی از اراده من فراتر رفته است. یک ملودی، تنها یک نتِ غریب که در ذهنم طنین انداخت، کافی بود تا تمامِ خاطراتت دوباره جان بگیرد. مگر می‌شد فراموش کرد؟ هر بار که باران، بی‌رحمانه و سرد بر شیشه‌ی پنجره ضربه میزند، یادت مثل مه در اتاق می‌پیچد.

بوی رز که می‌آید، ناخودآگاه به دنبالِ حضورِ تو می‌گردم؛ همین‌قدر عجیب و همین‌قدر ناگزیر. امروز، غروب که از کنار گل‌فروشی گذشتم، این تکرارِ ابدی دوباره اتفاق افتاد. دوباره یادت افتادم. قسم میخورم تقصیر من نبود. چند شاخه رز خریدم و آنگاه، صدایت در فضایِ تهیِ خیابان در گوشم پیچید: «تو محدودم کردی! عـ...ـوضی..»

پاسخِ من در آن لحظه، خشم بود و کلامی تند با چاشنیِ طعنه، اما حقیقت در لایه‌هایِ زیرینِ آن خشم نهفته بود. من هرگز دیواری برایِ حبسِ تو نکشیدم؛ من حصاری کشیدم تا جهانِ بیرون به حریمِ امنِ تو آسیب نزند. من تو را در دایره‌ای امن محصور کردم، غافل از آنکه برایِ روحی مثل تو، هر دایره‌ای، هرچند امن، حکمِ قفس را داشت.

همان‌طور که در خیابان قدم می‌زدم، در افکارم غرق بودم و بی‌آنکه بدانم، از مسیرِ معمول فاصله گرفتم. ناگهان خود را کنارِ آن پلِ چوبی یافتم؛ همان‌جایی که عصرها می‌نشستی و باد، بازیگوشانه موهایت را نوازش می‌کرد. دوباره یادت افتادم. قسم میخورم تقصیر من نبود. دوباره تصورت کردم؛ آنجا بودی، رویِ پل، غرق در سکوت. به سمتِ پل نرفتم. راهِ رفته را بازگشتم، گویی حقی برایِ عبور از آن نقطه نداشتم. آسمان، سنگین و گرفته بود، پر از بغضِ ابرهایی که باریدن نمی‌دانستند.

دیگر خانه معنایی نداشت؛ خیابان‌هایِ خلوت و غول‌هایِ بتنیِ بیست‌طبقه‌ای که شهر را در خود بلعیده بودند.. دوباره موتورسواری با سرعتی سرسام‌آور از کنارم گذشت؛ سایه‌ای با موهایِ مشکی، شبیه به تو، و در یک لحظه، تمامِ منطقِ من فرو ریخت. دوباره یادت افتادم. تقصیرِ من بود؟ یا شاید، تقصیرِ حافظه‌ای که نمی‌داند کِی باید تسلیم شود؟