فکر می کنم،پس هستم

چطور می تونی ثابت کنی دوستات،خونواده ت و هرکسی که میشناسی وجود خارجی دارن؟ چطور می تونی ثابت کنی که "خودت" وجود داری؟ اصلا از کجا معلوم چیزی "وجود داشته باشه"؟ اگه به فلسفه علاقه ندارید،این پستو رد کنید.ولی اگه مث من عشق فلسفه این،بیاین ببینیم دکارت از کجا فهمیده وجود داره😂

خب خب،اول ببینیم جناب رنه دکات کی بوده. دکارت از اون فیلسوف‌هایی نبود که فقط دربارهٔ جهان و آفرینش و اینجور چیزا فکر کنه؛ اون اول اومد به خودِ انسان نگاه کرد. پرسش اصلیش از جایی شروع شد که شاید ساده به نظر برسه، اما یکی از عمیق‌ترین پرسش‌های تاریخ فلسفه ست: آیا چیزی وجود داره که بتونیم بدون هیچ تردیدی به طور صد در صد بهش باور داشته باشیم؟

دکارت اول به حواس انسان شک کرد. میدونیم که انسان گاهی چیزهایی رو می‌بینه یا احساس می‌کنه که بعداً متوجه می‌شه برداشتش درست نبوده.حتما برای خودتونم پیش اومده. پس اگه حواس می تونن ما رو فریب بدن، آیا می‌تونیم همیشه بهشون اعتماد کنیم؟خب منطقا نه. پس به چی می تونیم اعتماد کنیم؟

در ادامهٔ این مسیر شک، دکارت به عمیق‌ترین نقطه رسید؛ جایی که تقریباً همه‌چی زیر سؤال رفته بود. اما یه حقیقت باقی مونده بود: اون در حال فکر کردن و شک کردن بود. و شک کردن بدون وجود یک موجود اندیشنده ممکن نیست. اگه راجع به یه چیزی فکر کنی،خب اون کیه که داره فکر می کنه؟نباید کسی وجود داشته باشه تا اون فکرو بکنه؟😂 از همین‌جا همون جمله معروفش شکل گرفت: Cogito, ergo sum یا I think, therefore I am (فکر می کنم،پس هستم)

یکی از مهم‌ترین نظریه‌های دکارت، دوگانه‌انگاری ذهن و بدن هست. اون معتقد بود واقعیت از دو نوع متفاوت تشکیل شده: ذهن و ماده. ذهن چیزیه که فکر می‌کنه ، آگاه هست، احساس می‌کنه و سوال می کنه؛ در حالی که ماده چیزیه که دارای شکل، اندازه و ویژگی‌های فیزیکی هست. بر اساس این دیدگاه، انسان موجودی است که هم بُعد مادی داره و هم بُعد ذهنی. بدن مانند یک موجود فیزیکی در جهان عمل می‌کنه، اما ذهن دنیایی متفاوت داره؛ دنیایی از افکار، خاطرات، تصمیم‌ها و آگاهی. این نظریه بعدها به یکی از بزرگ‌ترین موضوعات فلسفه تبدیل شد: اینکه چطوری یک ذهن غیرمادی می‌تونه با یک بدن مادی ارتباط داشته باشه؟

دکارت همچنین یکی از پایه‌گذاران عقل‌گرایی در فلسفه بود. اون باور داشت که عقل انسان مهم‌ترین ابزار برای رسیدن به حقیقته. از نظر رنه، تجربهٔ حسی به تنهایی کافی نیست، چونکه ممکنه انسان رو فریب بده. انسان باید با استفاده از عقل، نظم و استدلال، به شناختی عمیق‌تر از جهان برسه. برای دکارت، ریاضیات یه نمونه از دانشی بود که نشون می‌داد عقل چطور می تونه به حقایق روشن و دقیق دست پیدا کنه. مثلا دو به علاوه دو همیشه و تحت هر شرایطی چهاره. رادیکال 25 در صددرصد مواقع پنجه. اینا چیزایین که هیچوقت تغییر نمی کنن. دکارت تحت تأثیر روش ریاضی، تلاش کرد یه فلسفه رو هم بر پایه‌ای منظم بنا کنه، فلسفه‌ای که توش هر نتیجه باید از مراحل روشن و منطقی به دست بیاد.(البته زیاد موفق نشد تو این مورد😂)

دکارت دربارهٔ وجود خدا هم از دیدگاه فلسفی بحث کرد و تلاش می کرد بگه که مفهوم "کمال" نمی‌تونه به سادگی از تجربهٔ محدود انسان ها سرچشمه گرفته باشه و از این موضوع برای ساختن استدلال‌هایی دربارهٔ وجود یک موجود کامل،که همون خدا میشه، استفاده کرد. و خب همه تون حداقل یه بار از خودتون پرسیدین:"معنای زندگی چیه" یا "اگه زندگی معنایی نداشته باشه چی؟" دکارت باور داشت یه موجود کامل نمی‌تونه انسان رو طوری خلق کرده باشه که تمام تلاش‌های عقلانی اون به‌طور کامل بی‌معنا باشن:)