اگه واقعی بود... باز هم دوستش داشتی؟

💗درود فرزندانم💗 موضوع پستم گویاست. ناظر عزیز،پستم ویز بدی نداره،بی محتوا نیست و از جایی کپی نکردم. لطفا تایید کن💜🥺

اگر شخصیت موردعلاقه‌ات واقعی بود، باز هم دوستش داشتی؟ گاهی ما یک شخصیت را خیلی دوست داریم. عاشق شوخی‌هایش هستیم، با دیالوگ‌هایش ذوق می‌کنیم، از قدرت‌ها و توانایی‌هایش خوشمان می‌آید، برای رابطه‌هایش با دیگر شخصیت‌ها هیجان‌زده می‌شویم... و حتی ممکن است بگوییم: «کاش این شخصیت واقعاً وجود داشت!» اما... اگر واقعاً وجود داشت چه؟ اگر به جای اینکه او را روی صفحه ببینیم، واقعاً در دنیای خودمان زندگی می‌کرد چه؟ آیا باز هم همین‌قدر دوستش داشتیم؟

قهرمان موردعلاقه‌ات را تصور کن... فرض کنیم قهرمان موردعلاقه‌ات واقعاً وجود دارد. او همان قدرت‌ها و توانایی‌ها را دارد. همان گذشته را دارد. همان شخصیت را دارد. همان تصمیم‌هایی را می‌گیرد که در داستان گرفته است. اما این بار تو فقط تماشاگر نیستی. ممکن است یک روز واقعاً با او روبه‌رو شوی. حالا سؤال اینجاست: آیا دوست داشتی دوستت باشد؟ چون ممکن است یک شخصیت از دور فوق‌العاده به نظر برسد، اما در زندگی واقعی آدم خیلی سختی باشد. شاید بیش از حد جدی باشد. شاید خیلی زود عصبانی شود. شاید به هیچ‌کس اعتماد نکند. شاید بیش از حد رازدار باشد. شاید همیشه بخواهد همه‌چیز را کنترل کند. شاید حتی با اینکه نیت خوبی دارد، رفتارش با اطرافیانش اصلاً آسان نباشد. ممکن است بگوییم: > «من عاشق این شخصیت هستم!» ولی اگر پنج روز مجبور شویم با او هم‌خانه باشیم: «نه... ببخشید، من منصرف شدم. 😂»

حالا یک شرور را تصور کنیم... اینجا قضیه جالب‌تر می‌شود. 😭 ممکن است یک شرور را به خاطر شخصیت‌پردازی، ظاهر، دیالوگ‌ها، هوش یا داستانش خیلی دوست داشته باشیم. اما اگر واقعاً وجود داشت؟ اگر واقعاً همان کارهایی را انجام می‌داد که در داستان انجام می‌دهد؟ اگر واقعاً به آدم‌ها آسیب می‌زد؟ اگر واقعاً خطرناک بود؟ آیا هنوز می‌گفتیم: «وای، چه شخصیت جذابی!» یا احتمالاً خیلی سریع از او فاصله می‌گرفتیم؟ 💀 چون بین «من این شخصیت را در یک داستان دوست دارم» و «من در دنیای واقعی می‌توانم با چنین آدمی کنار بیایم» تفاوت خیلی بزرگی وجود دارد.

ما همیشه شخصیت را دوست نداریم؛ گاهی داستانش را دوست داریم شاید یکی از دلایلی که یک شخصیت را دوست داریم، این باشد که می‌دانیم او یک شخصیت داستانی است. ما گذشته‌اش را می‌بینیم. افکارش را می‌فهمیم. می‌دانیم چرا این‌طور رفتار می‌کند. از احساساتش باخبریم. حتی وقتی کار اشتباهی می‌کند، ممکن است نویسنده چند قسمت بعد به ما نشان دهد که چرا چنین تصمیمی گرفته است. اما در دنیای واقعی، ممکن است هیچ‌کدام از این اطلاعات را نداشته باشیم. شاید فقط رفتار شخص را ببینیم. و اصلاً ندانیم پشت آن رفتار چه گذشته‌ای وجود دارد. پس شاید چیزی که ما عاشقش هستیم، فقط خود شخصیت نباشد. ممکن است عاشق داستان، گذشته، روابط و نحوهٔ روایت شدن او باشیم.

و این سؤال دربارهٔ ضدقهرمان‌ها حتی سخت‌تر می‌شود ضدقهرمان‌ها معمولاً نه کاملاً خوب‌اند و نه کاملاً بد. ممکن است کارهای خوبی انجام دهند، اما روش‌هایشان مشکل داشته باشد. ممکن است به دیگران کمک کنند، اما خودشان آدم‌های خشنی باشند. ممکن است برای عدالت بجنگند، اما قانون را زیر پا بگذارند. در داستان، این تضادها می‌توانند فوق‌العاده جذاب باشند. اما در دنیای واقعی؟ احتمالاً خیلی سخت‌تر می‌توانستیم با چنین شخصیتی کنار بیاییم. چون وقتی پای زندگی واقعی وسط باشد، دیگر نمی‌توانیم بگوییم: «خب، حداقل شخصیت جالبی داره. 😂» اگر واقعاً رفتار خطرناکی داشته باشد، جذاب بودنش دیگر مشکل را حل نمی‌کند.

«دوست داشتن» با «تأیید کردن» فرق دارد این شاید مهم‌ترین بخش ماجرا باشد. ممکن است یک شخصیت را خیلی دوست داشته باشیم، ولی با بعضی کارهایش کاملاً مخالف باشیم. ممکن است بگوییم: «این شخصیت موردعلاقهٔ منه، ولی کاری که اینجا کرد واقعاً افتضاح بود.» و این کاملاً طبیعی است. لازم نیست چون یک شخصیت را دوست داریم، از تمام تصمیم‌هایش دفاع کنیم. حتی گاهی برعکس است؛ یک شخصیت می‌تواند آن‌قدر خوب نوشته شده باشد که ما بتوانیم اشتباهاتش را ببینیم و همچنان دوستش داشته باشیم. پس: دوست داشتن یک شخصیت ≠ درست بودن تمام کارهایش و: جذاب بودن یک شخصیت ≠ خوب بودن او در دنیای واقعی

حالا یک سؤال سخت‌تر... اگر می‌دانستی شخصیت موردعلاقه‌ات دقیقاً همان آدمی است که در داستان دیدی... نه نسخهٔ بهترش. نه نسخه‌ای که فقط قسمت‌های خوبش را دارد. بلکه همان شخصیت با تمام اخلاق‌های بد، اشتباه‌ها، ترس‌ها، غرور، عصبانیت، مشکلات و تصمیم‌هایش... آیا باز هم می‌خواستی با او دوست شوی؟ یا ترجیح می‌دادی فقط از دور تماشایش کنی؟ 👀

و حالا بیایید واقع‌بین باشیم... شاید بعضی از شخصیت‌هایی که می‌گوییم: «کاش واقعاً وجود داشت!» اگر واقعاً وجود داشتند، بعد از یک هفته خودمان می‌رفتیم: «خب دوستان، من اشتباه کردم. لطفاً این آدم را دوباره ببرید داخل داستانش. 😐» چون شخصیت‌های داستانی برای جذاب بودن ساخته شده‌اند. آن‌ها می‌توانند عجیب باشند. خطرناک باشند. غیرمنطقی باشند. دراماتیک باشند. تصمیم‌های دیوانه‌وار بگیرند. و ما از تماشای همین ویژگی‌ها لذت ببریم. اما زندگی واقعی قوانین خودش را دارد.

🌙 شاید به همین دلیل است که شخصیت‌های داستانی را دوست داریم ما می‌توانیم از یک شخصیت یاد بگیریم. با او همدردی کنیم. از او عصبانی شویم. برای او ناراحت شویم. حتی عاشق شخصیت‌پردازی‌اش شویم. بدون اینکه واقعاً مجبور باشیم با تمام جنبه‌های او در زندگی روزمره کنار بیاییم. و شاید همین فاصله باعث می‌شود بتوانیم شخصیت‌هایی را دوست داشته باشیم که اگر در دنیای واقعی بودند، احتمالاً حتی نزدیکشان هم نمی‌شدیم.

حالا نوبت شماست! بیایید این یکی را واقعاً تبدیل به یک بحث کنیم. 👀 یک شخصیت از هر دنیایی که دوست دارید انتخاب کنید. کمیک؟ انیمه؟ مانگا؟ مانهوا؟ فیلم؟ سریال؟ انیمیشن؟ بازی؟ هر چیزی! و جواب بدهید: اگر این شخصیت واقعاً وجود داشت، باز هم دوستش داشتید؟ و مهم‌تر: 👀 آیا حاضر بودید با او دوست شوید؟