همیشه کسی نباش که بقیه را می‌خنداند؛

تو برای خنداندن تمام دنیا به دنیا نیامده‌ای گاهی فقط خودت باش، حتی اگر لبخندی روی لبت نباشد.

همیشه کسی نباش که بقیه را می‌خنداند. گاهی لازم نیست وقتی دلت گرفته، باز هم لبخند بزنی و وانمود کنی چیزی نشده. لازم نیست هر بار که چیزی درونت فرو می‌ریزد، آن را زیر چند جمله‌ی خنده‌دار پنهان کنی تا مبادا کسی متوجه شود که امروز، برخلاف همیشه، حالت خوب نیست. تو مجبور نیستی برای اینکه حال دیگران را خوب کنی حال خودت را فراموش کنی. گاهی فقط بنشین. ساکت باش. به پنجره نگاه کن و بگذار چند دقیقه هیچ‌کس از تو انتظار نداشته باشد. نه خنده‌ای، نه شوخی‌ای، نه «چیزی نیست» گفتنی. فقط خودت باش؛ همان آدمی که پشت تمام خنده‌هایش گاهی دلش می‌خواهد یکی از راه برسد و بگوید: «لازم نیست همیشه خوب باشی.

می‌دانی غم‌انگیزترین قسمتِ آدمی که همیشه دیگران را می‌خنداند چیست؟ اینکه مردم کم‌کم به خنده‌هایش عادت می‌کنند. آن‌قدر به دیدن لبخندش خو می‌گیرند که دیگر یادشان نمی‌ماند پشت آن لبخند، یک آدم واقعی نشسته است. آدمی که خسته می‌شود. آدمی که دلش می‌شکند. آدمی که گاهی از همه‌چیز دلگیر می‌شود اما باز هم وقتی کسی کنارش می‌آید، لبخند می‌زند و می‌گوید: «ولش کن، بیا یه چیزی بگم بخندیم.» و هیچ‌کس نمی‌پرسد: «خودت چی؟» هیچ‌کس نمی‌پرسد امروز چه چیزی قلبت را سنگین کرده. چون همه فکر می‌کنند کسی که همیشه برای دیگران خنده می‌آورد، خودش هیچ‌وقت به دلیلی برای گریه نیاز ندارد.

گاهی آدم‌ها به نقشی که برایشان ساخته‌ایم وابسته می‌شوند. اگر همیشه قوی باشی، از تو انتظار دارند قوی بمانی. اگر همیشه آرام باشی، تعجب می‌کنند وقتی خسته می‌شوی. اگر همیشه بقیه را بخندانی، روزی که خودت ساکت می‌شوی می‌پرسند: «چته؟ چرا این‌قدر عوض شدی؟» اما شاید تو عوض نشده باشی. شاید فقط دیگر توانِ بازی کردنِ همان نقش قدیمی را نداشته باشی. شاید مدت‌هاست داری تکه‌های خسته‌ی خودت را پشت خنده‌هایت پنهان می‌کنی. و شاید چیزی که دیگران اسمش را «تغییر» می‌گذارند، فقط لحظه‌ای باشد که تو تصمیم گرفته‌ای برای اولین بار خودت را هم به اندازه‌ی دیگران جدی بگیری.

تو خورشید نیستی که وظیفه داشته باشی برای تمام آدم‌های اطرافت طلوع کنی. تو مأمورِ نجات دادنِ همه نیستی. قرار نیست هر کسی که غمگین است تکه‌ای از آرامشت را بردارد و تو در آخر روز با دستانی خالی به خانه برگردی. مهربان بودن زیباست، اما نه وقتی که بهایش فراموش کردنِ خودت باشد. گاهی بگذار کسی دیگر تو را آرام کند. گاهی بگذار کسی دیگر حواسش به سکوتت باشد. گاهی حتی لازم نیست چیزی توضیح بدهی. فقط بگو: «امروز خسته‌ام.» و اگر کسی واقعاً تو را دوست داشته باشد، قرار نیست از تو بخواهد باز هم لبخند بزنی.

پس همیشه کسی نباش که بقیه را می‌خنداند. گاهی اجازه بده چشم‌هایت خسته باشند. گاهی اجازه بده صدایت آرام‌تر از همیشه باشد. گاهی نخواه که برای همه نسخه‌ی شاد و بی‌دردِ خودت باشی. چون پشت هر آدمی که همیشه می‌خندد لزومی ندارد یک آدم خوشحال ایستاده باشد. گاهی فقط آدمی ایستاده که خیلی وقت است یاد گرفته دردهایش را با خنده قاطی کند تا هیچ‌کس مزاحمشان نشود. اما یک روز باید این عادت را کنار بگذاری. باید بفهمی که ارزش تو فقط به خنده‌ای که روی صورت دیگران می‌آوری نیست. تو حتی وقتی ساکتی، وقتی خسته‌ای، وقتی حوصله‌ی هیچ‌کس را نداری، وقتی نمی‌توانی کسی را بخندانی، باز هم ارزش دوست داشته شدن داری. و شاید زیباترین اتفاق این باشد که یک روز کسی کنار تو بنشیند و وقتی دیگر لبخند نمی‌زنی، به جای اینکه بپرسد: «چرا دیگه مثل قبل نیستی؟» آرام بگوید: «لازم نیست مثل قبل باشی... من هنوز اینجا هستم.»