مرا به باد بسپار! "🪾"

گر دست خویش ببندم با پایی بره‌‌‌نه ز خاطر بروم؛ به یاد چه کسی خواهد ماند؟ در خاطر چه کسی می‌ماند آن همه وفا و جفا دیدن؟ هیچ! بر همین قبله سوگند که خاطری محو خواهم شد ز یادها.

آنان ندیدند جفای حال مرا؛ یگانه خلق و خویی که از بر من بر یاد آن‌هاست این است که سر بر های و هوی داشته‌ام. آن‌هاست ندیدند اتمام هزارء مرا. اما من به چشم خویشتن دیدم تکه و پاره شدنم را! تنها خاطره محو روزگار من که بر ذهن آن‌ها نقش بسته بود، این بود که به راستین سر ز پا نشناخته ز کوره در می‌رفتم.

خوش نداشت! هرگز خوش نداشت! اما ذهن هنگامی که غرق در پلیدی باشد هرگز درک واقعیت را نخواهد دانست... هرگز رنج واقعیت را با پوست و استخوان درک نخواهد کرد... بگذار بروم... از این صحنه محو خاطرات، از این سیاهی روزگار، از این بدسان بودنی که از خود برای دیگران ساخته‌ام! تو را به ایزد مرا رها کن؛ دیگر نایی نمانده است!

۱۴۰۵.۲.۱۵