وقتی آدم ها تغییر میکنند !

ایا وقتی دوستانمان تغییر میکنند ما نباید انها را بپذیریم ؟ نباید به کشف این انسان و شخصیت جدیدی که پیش روی ماست برویم ؟؟

انسان‌ها همواره در حال تغییرند. ما به‌طور مداوم در حال انتخاب کردن هستیم؛ انتخاب حال‌وهوایمان، نوع نگاه‌مان به دنیا، غذایی که می‌خوریم، لباسی که می‌پوشیم، شیوه صحبت کردن‌مان و حتی باورها و افکارمان. این انتخاب‌ها گاهی آگاهانه‌اند و گاهی آن‌قدر عادی و تکراری که حتی متوجه‌شان نمی‌شویم

کنار آمدن با انتخاب‌های خودمان همیشه آسان نیست. گاهی از تصمیم‌هایمان احساس رضایت می‌کنیم، گاهی پشیمان می‌شویم، عصبانی می‌شویم یا حتی دچار تردید می‌شویم. اما در نهایت، ما با انتخاب‌هایمان زندگی می‌کنیم؛ چون این مسیر را خودمان برای خودمان ساخته‌ایم

با این حال، یک سؤال مهم باقی می‌ماند: دیگران با تغییرات ما چه می‌کنند؟ آن‌ها از بیرون، این نسخه‌ی در حال تغییرِ ما را چگونه می‌بینند و چگونه با آن رفتار می‌کنند؟ در بسیاری از دوستی‌ها، ما ناخواسته انتظار داریم طرف مقابل ثابت بماند؛ همان لباس‌ها را بپوشد، همان عقاید را داشته باشد و همان‌گونه رفتار کند که در ابتدای آشنایی بوده است. اما چنین انتظاری، در واقع قرار دادن یک انسان در قفس است.

وقتی رشد و تغییرِ یک دوست را نمی‌پذیریم، به‌جای همراهی، با مقاومت و حتی پرخاش به استقبالش می‌رویم. و اینجاست که یک رابطه، آرام‌آرام به یک رابطه‌ی سمی تبدیل می‌شود. تصور کنید با هر انتخاب جدید، کسی به شما بگوید: «این لباسی که پوشیدی اصلاً بهت نمیاد.» «این عقاید چیه؟ از کجا آوردی‌شون؟» «چرا با فلانی در ارتباطی؟ معلومه می‌خواد ازت سوءاستفاده کنه.» در چنین شرایطی، حتی اگر از انتخاب‌تان راضی باشید، این صداها می‌توانند آرامش‌تان را بگیرند. و اگر هم انتخاب اشتباهی کرده باشید، به‌جای کمک به درک و پذیرش آن، فقط فشار را بیشتر می‌کنند

این یک حقیقت ساده است: آدم‌ها تغییر می‌کنند. و اگر می‌خواهیم رابطه‌ای ماندگار داشته باشیم، همیشه با یک انتخاب روبه‌رو هستیم: اینکه به نسخه‌ی قدیمیِ یک انسان بچسبیم، یا او را همان‌طور که امروز هست، دوباره انتخاب کنیم.