هراسانم؛

شعر و فریاد و آرزو های عشق دروغینش شده‌ام.

مرا از چه می‌هراسانی؟ از نداشته‌هایم؟ از اینکه دگر نتوانم گیسوان پرش را میان انگشتانم بلغزانم و بویش را در نفس‌هایم حبس کنم؟ پس نداشتن دست را ترجیح می‌دهم، که دست بی‌او، تنها تکه‌گوشتی‌ست آویزان از پیکرم.

مرا می‌هراسانی که روزی بازتاب وجودش را با چشمانم نبینم؟ از اینکه دیگر تصویرش در مردمک‌هایم خانه نکند؟ پس نداشتن چشم را برمی‌گزینم، که چشم بی‌او، تنها دو حفره‌ست رو به تاریکی.

مرا از چه می‌هراسانی؟ از اینکه صدایش را نشنوم؟ از اینکه دیگر نامم را با آن لحن آشنا صدا نکند؟ پس نداشتن گوش را می‌پذیرم، که گوش بی‌او، تنها صدفی‌ست خالی از دریا.

مرا از چه می‌هراسانی؟ از فراموش کردن لمس دستانش؟ از محو شدن خاطرات در هزارتوی ذهنم؟ پس نداشتن یاد را ترجیح می‌دهم، که ذهن بی‌او، تنها اتاقی‌ست خالی از تصویر.