داستان نسلی که فکر میکنه وسط تراژدیترین فیلم تاریخ بازی میکنه، در حالی که فقط افتاده تو چاه «ترحم به خود»!
لمپیک جهانیِ «کی از همه بدبختتره؟» متن:دقت کردین جمعهای ما چطوریه؟یکی میگه: «من امروز ۳ ساعت خوابیدم.»اون یکی میگه: «خوش به حالت، من از سال ۹۸ نخوابیدم!»انگار هر کی بیشتر زجر کشیده باشه، مدال طلای افتخار میگیره. ما نسلی هستیم که درد کشیدن رو تبدیل کردیم به کارت شناسایی و افتخار ملیمون!
لجنزار گرم و نرمی به نام «دلم به حال خودم میسوزه» «ترحم به خود» یعنی چی؟ یعنی اینکه انقدر برای خودت دلسوزی کنی و فاز قربانی بگیری که باور کنی دنیا یک توطئه ۲۴ ساعته چیده فقط برای زمین زدن شخص شخیص شما!خیلی هم حس اعتیادآوری داره؛ چون وقتی قربانی باشی، دیگه هیچ مسئولیتی برای تغییر دادن اوضاع گردنت نیست!
توهم بدترین بودن متن:فکر میکنیم هیچ نسلی اندازه ما اضطراب، استرس کنکور، گرونی، یا شکست قشقی نداشته!یه لحظه تاریخ رو ورق بزن: طاعون سیاه، جنگهای جهانی، نبودِ آنتیبیوتیک و دورانی که سرماخوردگی حکم اعدام داشت!ما سختی داریم؟ قطعاً بله. اما این ادعا که «ما بدترینیم»، فقط یه بهونه شیک برای توجیه بیعملیه.
مسکن رایگانِ مغز تنبل ما وقتی غرق ترحم به خود میشی، مغزت میگه:«ببین تلاش نکن، چون شرایط خرابه و فایده نداره. بشین با یه پلیلیست دارک گریه کن، خیلی هنریتره!»ترحم به خود دقیقاً مثل پتو کشیدن روی سر وسط آتیشسوزیه؛ حس امنیت میده ولی در نهایت دودش تو چشم خودت میره.چون با خودت میگی معلمم،شرایطم ،والدینم من مقصر نیستم و هر چی تلاش میکنم درست نمیشه!
وقتی قربانی بودن میشه سبک زندگی! 1. فلج شدن اراده: هیچ کاری نمیکنی، چون معتقدی تلاشت بیاثر خواهد بود.۲. سمی شدن روابط: اطرافیانت بعد از یه مدت خسته میشن از اینکه نقش «سطل زباله غرغرها» رو بازی کنن.۳. ناسپاسی مزمن: چشمات کور میشه نسبت به فرصتها و امکاناتی که همین الانم داری.
سوءتفاهمِ خودمهربانی! ترحم به خود: «من بدبختترینم، هیچ کاری از دستم برنمیاد، همه چی تقصیر روزگاره.» ❌ همدلی با خود (Self-Compassion): «شرایط سخته، خستهام، ولی هنوز منم که باید زندگیم رو بسازم.» ✔️ درد کشیدن دست تو نیست، ولی کش دادن زجر و نشستن توی لجن دست خودته!
چطور از این سیاهچاله بکشیم بیرون؟ تیتر: دستورالعمل خروج از فاز تراژدی ۱. دایره کنترل رو مشخص کن: چه چیزهایی دست تو نیست؟ (وضعیت هوا، اقتصاد جهان، اخلاق فامیل). چه چیزهایی دست توئه؟ (ساعت بیدار شدنت، تلاشت، تمرکزت).۲. تحریمِ پستهای نالهمحور: اینستاگرام پر از ریلزهای دپ و حقبهجانبه؛ کمتر مصرفشون کن!۳. عملگرایی ریز: حتی تمیز کردن اتاقت یا ۱۰ تا طناب زدن، حس عاملیت رو بهت برمیگردونه
اون مثال هایی که تو اسلاید ۳ گذاشتی هزار برابر بدتر از مشکلات این نسله
عالی بود
به نظرم نکتهی اصلی پست این نیست که «نسل ما سختی نکشیده»؛ اتفاقا سختیها کاملا واقعیان. چیزی که پست نقد میکنه اینه که رنج رو تبدیل کنیم به هویت و بعد باهاش بیعملیمون رو توجیه کنیم. فرق «من شرایط سختی دارم» با «چون شرایط سخته پس هیچ کاری ازم برنمیاد» دقیقا همینجاست. بهخصوص تفاوتی که بین ترحم به خود و خودمهربانی گفته شد خیلی مهم بود؛ پذیرفتن اینکه خستهای یا شرایطت سخته، با تسلیم شدن فرق داره. در کل به نظرم پیامش بیشتر از اینکه سرزنش نسل ما باشه، دربارهی برگردوندن حس اختیار به خودمونه.
دقیقا
ممنون از دیدگاه مفیدتون
به نظرم نکتهی اصلی پست این نیست که «نسل ما سختی نکشیده»؛ اتفاقا سختیها کاملا واقعیان. چیزی که پست نقد میکنه اینه که رنج رو تبدیل کنیم به هویت و بعد باهاش بیعملیمون رو توجیه کنیم. فرق «من شرایط سختی دارم» با «چون شرایط سخته پس هیچ کاری ازم برنمیاد» دقیقا همینجاست. بهخصوص تفاوتی که بین ترحم به خود و خودمهربانی گفته شد خیلی مهم بود؛ پذیرفتن اینکه خستهای یا شرایطت سخته، با تسلیم شدن فرق داره. در کل به نظرم پیامش بیشتر از اینکه سرزنش نسل ما باشه، دربارهی برگردوندن حس اختیار به خودمونه.
حس میکنم هوش مصنوعی متن رو نوشته ولی به هر حال عالیی بود دقیقا حرف منه که خیلیا نمیفهمن
ببین نه ، نسل ما بدبخته🗣 ببین شرایطشو ندارم🗣
یه تمرینی کنین
دائم به خودتون بگید همینه که هست
گرونیه؟ همینه که هست! باید تلاش کنم
جنگه؟ همینه که هست! قرار نیست برم بمیرم که
دوستم ولم کرده؟ همینه که هست! قحطی آدم که نیومده
دقیقا
کاش میشد حرفاتو با طلا بنویسم
عالی بود.
اولین کامنت ، پین؟
عالی بود
نخست