خطای ۴۰۴، صفحه یافت نشد!

سرعت اینترنتت تازه بهتر شده که سایت و باز میکنی و آخرین چیزی که انتظار داری نوشته ی بزرگ بالای صفحه ست! میتونی کلی دکمه و روش و امتحان کنی، اما مثل اینه که سایت باهات سر دنده لج افتاده و درست بشوهم نیست! در این پست دلیل ظاهر شدن خطاهای اینترنتی و معنای مخفی اونهارو بررسی می‌کنیم.

لینک جستجو های ما در گوگل معمولا با کلمه ی "http" همراه هست. جالبه بدونید که حروف http قبل از اغلب لینک های گوگل، اتفاقی نیست. گاهی این حروف و با ی S اضافه در لینک مشاهده کردید. (Https) حروف قبل از آدرس سایت، روش دسترسی مرورگر به منبع رو نشون میده. برای مثال با کپی لینک از یک برنامه ی خاص ، نام برنامه به زبان انگلیسی در ابتدای لینک ، پدیدار میشه.

HTTP و یا HTTPS دو پروتکل ارتباطی گوگل هستن. نتیجه ی هر فعالیتی در وب، درخواست های HTTP "HyperText Transfer Protocol پروتکل انتقال ابرمتن" هستن.‌ HTTPS نسخه ی رمزگذاری شده است، به این معنا که دسترسی سایت های مختلف به اطلاعات شما و درخواست تون رو محدود میکنه. پشت هر درخواست، جستجو و کلیک دکمه ها، "کد های وضعیت" مخفی شدن. این کد ها به زبان HTTP نوشته شدن و نشون دهنده ی وضعیت درخواست شما هستن. کدهای اینترنتی بر اساس دسته‌بندی صدتایی طراحی شده‌ان. رقم اول مشکل یا وضعیت رو مشخص میکنه.

1xx : اطلاعاتی (در حال پردازش درخواست) 2xx : موفقیت‌آمیز 3xx : تغییر مسیر 4xx : خطای سمت کاربر 5xx : خطای سمت سرور مثال های معروف و راهکار آن : • خطای ۴۰۴ : پیکربندی به درستی انجام نشده، و باید با مدیر برنامه تماس بگیرید. • خطای ۴۰۰ (کاربر نامعتبر) : اگر با خطای «400 invalid_user» مواجه شدید، به این معنی ست که حساب کاربری شما غیرفعال هست. از حساب گوگل و فعال دیگری استفاده کنید. • خطای ۴۰۱ : توسعه دهنده برنامه خودش رو در گوگل ثبت نکرده، برای رفع مشکل اون رو با توسعه دهندگان در میون بزارین. • خطای ۴۰۳ "دسترسی ممنوع!" : اگر خطای «403 access_denied» دریافت کردید یعنی شما مجاز به استفاده از «ورود با گوگل» یا اشتراک‌گذاری برخی از داده‌های حساب با برنامه نیستید؛ بنابراین باید با حساب کاربری دیگه ای وارد بشین. • خطای ۴۰۳ "کاربر غیر مجاز" : اگر با خطای «403 disallowed_useragent» مواجه شدین، برنامه از WebViewهای تعبیه‌شده استفاده می‌کند. فقط توسعه دهندگان میتونن این مشکل رو برطرف کنند. باید خطا رو به اونها گزارش بدید. • خطای ۴۰۴ ، صفحه یافت نشد : در این مورد شما با یک آدرس اشتباه مواجه هستید. باید دوباره لینک رو بررسی کنید. • خطای ۴۱۹ : صفحه منقضی شده و دوباره باید از اول صفحه رو بارگذاری کنید.

با این وجود یک سوال پیش میاد، اونم اینکه چرا تمام کد های مربوطه همیشه نمایش داده نمیشن؟ چرا وقتی درخواست ها با موفقیت اعمال شدن، ی کد 2xx نمیبینم؟ چون مرورگر معمولاً این کدها رو پشت صحنه مدیریت می‌کنه. وقتی یک سایت پاسخ 200 می‌ده، مرورگر فقط صفحه رو نمایش میده و عدد 200 رو به تو نشون نمیده. حتی بسیاری از خطاها هم مخفی می‌شن، مثلا: ●301 یا 302 _ مرورگر خودش به آدرس جدید می‌ره. ●401 _ صفحه ورود نمایش داده می‌شه. ●403 _ سایت ممکنه یک صفحهٔ «دسترسی ممنوع» طراحی کرده باشه. ●500 _ بسیاری از سایت‌ها صفحهٔ اختصاصی خطا نشون می‌دن. اما بعضی وقت‌ها مرورگر یا سایت نمی‌تونه خطا رو پنهان کنه، یا عمداً می‌خواد تو متوجه بشی. در این حالت پیام‌هایی مثل: 404 Not Found یا 500 Internal Server Error رو می‌بینی.

درسته که این کدها بر حسب زبان وب کار میکنن، اما نامگذاری چندتا از اونها ماجرای واقعی داشته، و بعضی ها هم فقط شایعه ی فضای مجازی! ۱-"فارنهایت ۴۵۱"، فضولی ممنوع! --> در بعضی کشورها یا شرایط، ممکنه یک صفحهٔ اینترنتی وجود داشته باشه، اما به خاطر حکم دادگاه، قوانین دولتی یا محدودیت‌های قانونی، اجازهٔ نمایش اون داده نشه. برای چنین مواقعی کد ۴۵۱ ساخته شد. اما چرا عدد ۴۵۱؟ این عدد از رمان معروف «فارنهایت ۴۵۱» گرفته شد؛ داستانی درباره دنیایی که در اون کتاب‌ها ممنوع هستن و سوزانده می‌شن تا مردم به اطلاعات دسترسی نداشته باشن. به همین خاطر مهندسان اینترنت این عدد رو انتخاب کردن تا وقتی صفحه‌ای به دلیل محدودیت قانونی قابل دسترسی نیست، نوعی اشارهٔ نمادین به سان*سور و محدودیت اطلاعات باشه. سایت sense*way از مثال های بارز این خطاست، کشور هایی مثل ایران و امریکا و روسیه و... جزو کشورهای محدود شده توسط این سایت هستن.

۲- ۴۱۸، من ی قوری ام! --> داستان جالب دیگه مربوط به خطای ۴۱۸ هست. برنامه‌نویس‌ها گاهی شوخ‌طبعی عجیبی دارن! سال ۱۹۹۸ یک استاندارد طنز منتشر شد که وانمود می‌کرد قراره قهوه‌جوش‌ها و قوری‌های متصل به اینترنت با هم ارتباط برقرار کنن. در اون استاندارد نوشته شده بود: اگر از یک قوری بخواین براتون قهوه درست کنه، باید پاسخ بده: ۴۱۸: من قوری هستم! این فقط یک شوخی در یک آوریل ۲۰۱۴ بود، اما اونقدر معروف شد که هنوز هم بسیاری از برنامه‌نویس‌ها اون و می‌شناسن و بعضی سایت‌ها به عنوان «تخم‌مرغ شانسی» یا شوخی پنهان ازش استفاده می‌کنن.

۳- "۴۰۴" ، اتاق مخفی وب؟ --> برخلاف شایعات، پشت ۴۰۴ داستان هیجان‌انگیزی وجود نداره. سال‌ها شایعه بود که «۴۰۴ شمارهٔ اتاق سرورهای اولیهٔ وب بوده»، اما این داستان حقیقت ندارد. ۴۰۴ فقط عددی هست که برای معنی: «چیزی که دنبالش می‌گردی پیدا نشد» در استاندارد اینترنت انتخاب شده‌ست.