زویی؛ از جنس لبخندهای بی‌دلیل

زویی هستم؛ دختری که شانزدهم بهمن، در تهران، درست وسط روزهای زمستان چشم به دنیا باز کرد. هنوز هفتمم و میان درس‌ها، زیست بیشتر از همه کنجکاوم می‌کند؛ شاید چون پشت هر سلول کوچک، دنیایی برای کشف کردن پنهان شده.

کمی از ظاهرم بگم؛ چشم‌هایم سبزند و موهایم روشن، بلند و کمی فر؛ و شاید اگر از دور نگاهم کنی، قد بلندم زودتر از هر چیز دیگری مرا معرفی کند. شاید هم چشمان سبزم،جالب است؛ در بچگی همین چشم ها،به رنگ آبی بودند.

تایپ شخصیتی‌ام INFP است؛ اما فکر نمی‌کنم چند حرف بتواند تمام یک آدم را توضیح بدهد. با آدم‌ها، همه‌چیز بستگی دارد به خودشان؛ اگر پایه باشی و مهربانی را بلد باشی، می‌توانی یکی از آدم‌های نزدیک دنیای من شوی

در دنیای من، رنگ‌ها هم آرام حرف می‌زنند؛ سفید، صورتیِ کمرنگ، و ترکیب این دو که همیشه برایم دوست‌داشتنی بوده. اما کنار این آرامش، صدای ضربه‌های ووشو هم هست؛ ورزش رزمی‌ای که بخشی از روزهای من شده و یادم می‌اندازد آرام بودن، همیشه به معنی بی‌تحرک بودن نیست

یک خواهر دوقلو دارم و یک طلا که گوشه‌ای از خانه، با حضور کوچکش بخشی از روزهایم را شیرین می‌کند. حیوانات را هم نمی‌شود از علاقه‌هایم کنار گذاشت؛ گربه‌ها، خرگوش‌ها و سگ‌ها هرکدام به شیوه‌ی خودشان جای کوچکی در قلبم دارند.

و اگر روزی خواستی یک راه کوتاه برای خوشحال کردنم پیدا کنی، شاید کافی باشد یک قسمت از پایتخت را کنارم ببینی. برای آینده هنوز عجله‌ای ندارم؛ گاهی خودم را پشت صندلی دندان‌پزشکی تصور می‌کنم، گاهی در دنیای رادیولوژی.

هنوز نمی‌دانم کدام رؤیا قرار است اسم واقعی آینده‌ام شود. فعلاً فقط زویی‌ام؛ با چند علاقه، چند رؤیای دور، و روزهایی که هنوز خیلی چیز برای نوشتن دارند