آریسا؛ میان رؤیا و واقعیت

آریسا هستم؛ دختری که بیست‌وهفتم اردیبهشت، درست میان شکوفه‌های بهار، چشم به دنیا باز کرد. مشهدی‌ام، در مسیر تجربی‌ام و از نه‌سالگی، رؤیایی را با خودم بزرگ کرده‌ام؛ رؤیای پوشیدن روپوش پزشکی و سپردن تپش قلب‌ها به دستان خودم. شاید این نوشته شبیه خیلی از بیوگرافی‌ها نباشد؛ چون من هم شبیه یک تعریف کوتاه نیستم. اینجا چند تکه از من مانده؛ از چیزهایی که دوستشان دارم، تا رؤیاهایی که هنوز در انتظار رسیدنشان هستم.

شاید دختری آرام و جدی ببینی؛ اما من از آن آدم‌هایی نیستم که تمام خودشان را در اولین نگاه جا می‌دهند. پشت سکوت من، هزار فکر راه می‌رود؛ پشت جدیت من، قلبی مهربان پنهان است؛ و پشت لبخندهای کوچک من، داستان‌هایی هست که هرکسی نمی‌شنود. برای شناختن من، عجله نکن... بعضی آدم‌ها را باید مثل یک کتاب، صفحه‌به‌صفحه خواند.

بیست‌وهفتم اردیبهشت، بهار هنوز تمام شکوفه‌هایش را خرج نکرده بود که من به دنیا آمدم. شاید برای همین، شروع دوباره همیشه برایم معنای خاصی دارد. من به بهار شبیهم؛ گاهی آرام، گاهی پر از باران، اما همیشه جایی برای دوباره سبز شدن دارم. شاید اگر بخواهی ریشه‌ی بعضی از من را پیدا کنی، باید از همان اردیبهشت شروع کنی...

موهای خرماییِ تیره و فر، چشم‌های قهوه‌ای، پوستی روشن و نوری که وقتی روی چشم‌هایم می‌افتد، انگار رنگشان را عوض می‌کند. خیلی‌ها می‌گویند زیبا هستم؛ اما زیباترین چیزی که درباره‌ی خودم می‌دانم این است که خودم را دوست دارم. نه از سر خودشیفتگی؛ از جنسِ آشتی با خود. چون آدم وقتی خودش را دوست داشته باشد، آینه دیگر فقط یک آینه نیست...

وقتی کلمات کم می‌آورند، موسیقی به جای من حرف می‌زند. صدای پیانو و گیتار را دوست دارم؛ یکی آرام، یکی پرهیجان، اما هر دو بلدند چیزی را بگویند که زبان نمی‌تواند. اکشن، عاشقانه، تاریخی و وسترن را دوست دارم؛ The Vampire Diaries را می‌پرستم و دنیای انیمیشن‌ها برایم همیشه زنده است. از هرماینی تا deja vu، از لانا و تیلور و سابرینا و اولیویا و کندریک وبرونو و بیلی ... هر آهنگ، گوشه‌ای از من را با خودش دارد...

«مغروره.» شاید بعضی‌ها این را درباره‌ام بگویند. اما من مغرور نیستم؛ فقط همه‌ی قلبم را پشت اولین سلام جا نمی‌گذارم. دقیق‌ام، منظم‌ام، جدی‌ام و ذهنم همیشه چند قدم جلوتر می‌دود. INTJ بودنم شاید بخشی از این قصه باشد؛ عاشق منطق، برنامه‌ریزی و آینده‌ام. اما عجیب است؛ هرچه ذهنم منطقی‌تر باشد، قلبم برای آدم‌های درست مهربان‌تر می‌شود. و شاید همین تضاد، منِ واقعی باشد...

اگر روزی مرا گم کردی، شاید میان قفسه‌های یک کتابخانه پیدایم کنی. جایی میان ادبیات کلاسیک، شعرهای قدیمی و داستان‌هایی که هنوز بوی زمان می‌دهند. عاشق شهرهای شاعران و نویسندگان ایرانم؛ شیراز، توس، نیشابور... ایران را دوست دارم؛ نه فقط برای خاکش، برای کلماتی که در آن متولد شدند، برای شعر، تاریخ، زبان و قصه‌هایش. حتی گیلکی را دوست دارم؛ چون بعضی زبان‌ها بیشتر از آنکه شنیده شوند، حس می‌شوند. اما دنیای من فقط از کلمه ساخته نشده...

من را شاید از همین چیزهای کوچک بشود شناخت: از آبیِ میدنایت، عکس‌های کلاسیک قهوه‌ای، دوربین، گل، کتاب و گربه‌هایی که بی‌دلیل دلم را نرم می‌کنند. از این عادت عجیب که حتی در گرمای چهل درجه باید پتو روی من باشد! از مرتب کردن تخت وقتی ذهنم شلوغ است؛ از شستن صورتم و مسواک زدن برای اینکه دوباره حس کنم همه‌چیز سر جای خودش است. و البته از لقبی که همه صدایم می‌کنند: سنجاب. 🐿️ اما یک چیز در من هست که از تمام این‌ها بزرگ‌تر است...

من آدم‌های زیادی را دوست دارم، اما بعضی‌ها فقط «آدم» نیستند؛ بخشی از ریشه‌های من‌اند. مامان و بابا، همان دو نفری که بخش بزرگی از آنچه امروز هستم از عشق و زحمتشان آمده. بابا هنوز صدایم می‌کند «پرنسس بابا» و شاید هیچ لقبی به اندازه‌ی همین دو کلمه برایم خانه را تداعی نکند. داداشم هم هست؛ رفیقِ همیشگیِ کل‌کل‌ها و سر به سر گذاشتن‌ها. و جسی... عروس هلندی کوچکم؛ موجودی که شاید حرف نزند، اما حضورش برای من بخشی از معنای خانه است. شاید آدم گاهی خانه را نه با دیوارها، که با کسانی که دوستشان دارد، پیدا می‌کند. 🕊️🤍

نه‌سالگی‌ام را اگر باز کنم، یک رؤیا هنوز آنجاست: جراح قلب شدن. رؤیایی که سال‌ها گذشته اما پیر نشده. حالا کنارش رؤیاهای دیگری ایستاده‌اند؛ رتبه‌ی یک کنکور، موفقیت، آمریکا، اسپانیا و مادرید. اما تهِ تمام این خواستن‌ها، یک آرزوی ساده‌تر پنهان است: یک روز به خودم نگاه کنم و بگویم: «آریسا... دیدی؟ تمام آن روزهایی که خسته شدی، بی‌ثمر نبود.» و شاید آن روز، تازه فصل بعدی شروع شود.