ده فرمان داستان های کارآگاهی!

این پست راجع به ده قانون یا به اصطلاح فرمانی هست که رونالد ناکس برای داستان های کارآگاهی یا جنایی تعیین کرد

در حقیقت این ده فرمان به خواننده کمک می‌کنه پا به پای کارآگاه پیش بره و مجرم رو حدس بزنه

آره دیگه...

این فرمان منظور نسبتا واضحی داره:مجرم نباید یهویی وسط داستان وارد بشه و از همون اول معرفی بشه تا خواننده بتونه اون رو هم عضو مظنونین قرار بده اما نباید نویسنده چیزی رو از دیدگاه مجرم بنویسه

این فرمان کاملا مشخصه: هیچ‌ پدیده ی غیرعادی‌ای نباید رخ بده که خواننده رو گیج کنه

این فرمان هم نسبتا آسونه: نباید بیشتر از یک راهروی مخفی یا اتاق مخفی ای وجود داشته باشه تا خواننده غافلگیر بشه و نتونه معما رو حل کنه

این فرمان بیشتر در مورد تخیلات عجیب بعضی نویسنده هاست که باعث میشه خواننده گیج بشه و خب درنهایت داستان جالبی نمیشه

دروغ چرا من خودم هم این فرمان رو درست متوجه نشدم ولی حدس میزنم رونالد ناکس به خاطر همون شوخی قدیمی «چینی ها همشون شبیه به همن» این فرمان رو نوشت

خب این یجورایی به این معناست که کارآگاه نباید خیلی هم خوش شانس باشه!

این فرمان هم آسونه: کارآگاه نباید مجرم باشه چون اینجوری میشه گفت خواننده ها میخورن به بن‌بست چون تنها راه اطلاعاتشون کارآگاهه و همون هم داره اطلاعات اشتباهی میگه

این فرمان برای اینه که خواننده ها هم بتونن راحت تر مجرم رو پیدا کنن

اگه طبق این فرمان پیش بریم خواننده ها میتونن خیلی راحت تر اتفاقات رو تجزیه تحلیل کنن

خب منظور این فرمان واضحه: نباید افراد شبیه به هم به طور ناگهانی پیدا بشن باید از اوایل داستان بفهمیم که این افراد دوقلو هستن یا نه

و خب اینم میشه گفت یک جور قوانین برای انتخاب راه کارآگاه ها برای رسیدن به جوابه