اد و لورن وارن: آیا جنگیران افسانه ای، شیاد هستند؟!

اگر فیلم‌ های «احضار» را دیده باشید، تصور زوجی را دارید که با صلابت، ایمانی راسخ و چمدانی متبرک، به خانه‌ های جن‌ زده میروند و شاهانه پیروز میشوند. اد و لورن وارن را، قهرمانانی مدرن در نبرد خیر و شر میدانند. افرادی که حتی کلیسا نیز به آنها مجوز داده بود. اما وقتی به اظهارات مقامات کلیسا و تحقیقات روزنامه‌ نگاران نگاه میکنیم، با تصویر کاملا متفاوتی مواجه میشویم. آیا اد و لورن وارن، جنگیران واقعی بودند، یا دو شیاد حرفه‌ ای که با سواستفاده از ترس مردم، یک امپراتوری رسانه‌ ای و پرسود ساختند؟

اد وارن سال ۱۹۲۶ به دنیا اومد. یه نقاش ساده و سرباز جنگ جهانی دوم بود که هیچوقت تحصیلات آکادمیک توی زمینه الهیات، روانشناسی یا علوم قضایی نداشت. اد خودش رو یه «شیطان شناس خودآموخته» معرفی میکرد و مدعی بود که دوران بچگیش توی یه خونه جن‌ زده سپری شده. لورن وارن هم سال ۱۹۲۷ به دنیا اومد و خودش رو یه «روشن‌ بین» و «واسطه ی خلسه‌ ای» معرفی میکرد. یعنی مدعی بود میتونه توی حالت خلسه با ارواح و موجودات فراطبیعی ارتباط برقرار کنه. سال ۱۹۵۲، این زوج «انجمن نیو انگلند برای تحقیقات روانی» (NESPR) رو تاسیس کردن. این انجمن توی ظاهر یه مرکز پژوهشی بود، اما توی عمل، تبدیل به پایگاهی شد برای جمع‌ آوری داستانهای ترسناک و فروششون به رسانه‌ ها. وارن ها به خوبی فهمیده بودن که توی دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی، جامعه آمریکا تشنه داستان های ماوراییه و اونا میتونستن این نیاز رو به طرز ماهرانه‌ ای تامین کنن.

کلیدی‌ ترین ادعایی که فیلم های سینمایی و خود وارن ها بارها تکرار کردن، این بود که «اد وارن تنها فرد غیرروحانی توی آمریکاست که کلیسای کاتولیک بهش اجازه انجام آیین جنگیری رو داده.» این جمله، ستون فقرات شهرت آنها رو ساخت. اما! 1-قانون کانون (قانون رسمی کلیسا) دقیقا میگه نه: طبق قوانین رسمی واتیکان، آیین جنگیری یه «عمل رسمی کلیسایی» محسوب میشه که فقط تو دسترس اختیارات کشیش های منصوب و با اجازه کتبی اسقف حوزه مربوطه قرار داره. حتی یه کشیش محلی یا روحانی یک درجه پایین‌ تر هم اجازه انجامش رو نداره، چه برسه به یه نقاش غیرروحانی! یا حتی شما دوست عزیز! 2-سال ۱۹۸۵، کاردینال جوزف راتزینگر تو یه بخشنامه رسمی، روی این ممنوعیت تاکید کرد و اعلام کرد هرگونه اقدام به جنگیری توسط افراد غیرمجاز، نه تنها باطله، بلکه گناه هم محسوب میشه. 3-تا امروز، هیچ سند یا نامه‌ ای از هیچ اسقفی توی هیچ حوزه‌ ای ارائه نشده که به اد وارن اجازه انجام این آیین رو داده باشه. خود کلیسا بارها این ادعا رو «کاملا بی‌ اساس» و «توهین‌ آمیز» خونده. خلاصه، این ادعا یه دروغ محض و کاملا قابل اثبات بوده.

شهرت وارن ها بر اساس چند پرونده معروف ساخته شد که هرکدوم به نوبه خود، تبدیل به یه افسانه شهری شدن. اما واقعیت هرکدوم از این پرونده‌ ها، کاملا با اون چیزی که توی فیلم دیدیم، فرق داره. اولیش: پرونده خانواده پرون (داستان فیلم «احضار») توی فیلم سینمایی: اد وارن با فداکاری تمام، مراسم جنگیری رو توی زیرزمین خونه انجام میده و روح شیطانی ای که مادر خانواده رو تسخیر کرده بود، بیرون میکنه. پایان فیلم، یه پیروزی قهرمانانه‌ اس. توی واقعیت: وارن ها فقط چند بار به همراه تیم مستندسازشون از اون خونه دیدن کردن. اونا به جای برگزاری مراسم جنگیری، یه جلسه احضار روح ترتیب دادن که نتیجه‌ اش معکوس شد و خانواده پرون، اونا رو از خونه بیرون کردن! خانواده پرون خودشون سالها بعد گفتن که بعد از رفتن وارن ها، تا ۱۰ سال دیگه توی همون خونه زندگی کردن و هیچ اتفاق دراماتیک و ماورایی براشون نیفتاده. تمام داستان، اغراقی از طرف وارن ها و نویسنده‌ ای به اسم آندریا پرون (مادر خانواده) برای فروش کتاب بوده.

دومیش: پرونده دیوید گلاتزل (داستان فیلم «احضار ۳») توی فیلم سینمایی: اد وارن شخصا شیطان رو از بدن یه پسر بچه ۱۱ ساله بیرون میکنه و بعدا می‌فهمه که این شیطان توسط یه قا/تل زنجیره‌ ای به پسر منتقل شده. توی واقعیت: این پرونده سال ۱۹۸۰ رخ داد. طبق اسناد معتبر، هفت کشیش کاتولیک به نوبت روی این پسر بچه مراسم جنگیری انجام دادن (که اونا هم از نوع درجه دوم یا دعاهای رهایی‌ بخشی بوده). اد وارن توی این میان هیچ نقشی توی اجرای مراسم نداشت و فقط به عنوان یه مشاور یا پژوهشگر توی حاشیه حضور داشت.

سومیش:پرونده خیابان ۱۱۲ در امیتیویل (بزرگترین رسوایی) چیزی که گفته میشه: یه خانواده یه خونه میخرن و مورد حملات شدید ماورایی قرار میگیرن تا جایی که مجبور میشن فرار کنن. وارن ها هم به کمک میان تا رازش رو کشف کنن. واقعیت ثابت‌ شده: این پرونده یه کلاهبرداری واضحه. سال ۱۹۷۹، وکیل خانواده‌ ای که اون خونه رو خریده بودن، یعنی ویلیام وبر، توی یه مصاحبه تلویزیونی اعتراف کرد که تمام داستان امیتیویل رو خودش همراه با اعضای خانواده و با هماهنگی وارن ها ساخته تا بتونن یه کتاب پرفروش بنویسن و از ساخت فیلم، پول هنگفتی به جیب بزنن. او گفت: «ما به قدری الک/ل مصرف کردیم تا این داستان خارق‌ العاده رو طراحی کنیم!» این پرونده امروز توی کتابهای درسی جرم‌ شناسی به عنوان یه نمونه کلاسیک از «کلاهبرداری فراطبیعی» تدریس میشه.

موزه ادعایی وارن ها توی مونرو، کنتیکت، یکی دیگه از ارکان شهرتشونه. جایی که عروسک معروف آنابل و بیش از ۷۰۰ چیز به‌ ظاهر نفرین شده توش نگهداری میشه. اما این مکان در اصل یه سوله نقاشی بزرگ توی حیاط خلوت خونه مسکونی خودشون بوده که بعدا به «موزه» تغییر کاربری داد و هیچوقت مجوز رسمی از طرف شهرداری برای فعالیت به عنوان یه مکان عمومی دریافت نکرد. سال ۲۰۱۹، این موزه به دلیل «مشکلات جدی توی مجوزهای منطقه‌ بندی و شهرسازی» به طور کامل تعطیل شد. یعنی حتی شهرداری محل هم اون رو به عنوان یه مرکز علمی یا فرهنگی نمی‌ پذیرفت. نکته جالب اینکه خانواده و نوه‌های خود وارن ها هم بارها به ماهیت این موزه اعتراض کردن. کریس مک‌ کینل، نوه اونا، گفته: «پدربزرگ با تبدیل این مکان «موزه» بدترین اشتباه زندگیش رو مرتکب شد. اینجا یه موزه نبود. یه کارگاه هنری قدیمی بود که پر از اشیای عتیقه‌ ای بود که براشون داستان‌ سرایی کرده بود.» سال ۲۰۲۵، این ملک توسط مت ریف (کمدین معروف) و یه یوتیوبر خریداری شد و قول بازگشاییش توی پاییز ۲۰۲۶ داده شده. اما این بار به عنوان یه جاذبه تفریحی و سرگرمی، نه یه مرکز تحقیقاتی معتبر.

اگه وارن ها اینقدر توی ادعاهاشون دروغ میگفتن، چرا تا این حد محبوب شدن؟ جوابش: 1-بستر فرهنگی دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی: اون سالها، فیلم هایی مثل «جنگیر» به شدت محبوب شده بودن و مردم به دنبال پدیده‌ های ماورایی میگشتن. وارن ها توی زمان مناسب، توی مکان مناسب ظاهر شدن. 2-تلفیق مذهب و رمز و راز: اونا با استفاده از نمادهای کاتولیک (صلیب، آب مقدس، و تصاویر قدیسان) به ادعاهاشون وجهه مذهبی میدادن. این کار باعث میشد تا افراد مذهبی هم اونا رو جدی بگیرن، در حالی که کلیسای رسمی همیشه اونا رو رد میکرد. 3-رسانه‌ های جمعی و یک کلاغ چهل کلاغ: روزنامه‌ ها و مجلات اون دوران، بدون تحقیق کافی، ادعاهای وارن ها رو منتشر میکردن و خود این انتشار، به اعتبار اونها اضافه میکرد. این یه چرخه خودتکرارشونده بود.

حالا که به پایان این تحقیق رسیدیم، باید به سوال اصلی جواب بدیم. آیا اد و لورن وارن دو تا شیاد خبیث بودن؟ به نظر میرسه واقعیت، ترکیبی از دو روی سکه باشه: از یه سو، آنها قطعا دروغهای بزرگ گفتن و پرونده‌ هایی رو به دروغ به خودشون نسبت دادن. ادعای جنگیری، تایید کلیسا و پرونده امیتیویل، همگی کلاهبرداری هایی آشکار هستن. از این منظر، اونا بی‌ شک شیاد بودن. از یه طرف دیگه، شواهد نشون میده که اونها به شدت به جهان بینی خودشون باور داشتن. اونها توی توهمی فرو رفته بودن که هر اتفاق ساده‌ ای (مثل خراب شدن تلویزیون یا سر و صدای همسایه) رو به شیطان نسبت میدادن. اونها خودشون قربانی این توهم بودن و دیگران رو هم توی اون شریک میکردن. پس شاید بشه آنها رو اینجوری توصیف کرد: «داستان‌ پردازانی ماهر که توی هذیان خودشون غرق شدن و از ترس مردم، یه امپراتوری پرسود ساختن.»

اما! یه امای بزرگ موند! فیلم های «احضار» بدون شک جزو بهترین فیلم های ترسناک تاریخ سینما هستن. فیلم هایی با کارگردانی فوق‌ العاده، بازیگری درخشان و فضاسازی بی‌ نظیر (البته زیاد در مورد احضار 3 و4 اعتقاد ندارم). ولی این فیلم ها یه اقتباس سینمایی خیلی آزاد هستن و عبارت معروف «برگرفته از یه داستان واقعی» فقط برای جذب مخاطب استفاده شده.