شاهکار جدید اولیویا رودریگو؟

دروددد حالتون چطوره؟؟😭💞 خب این پست درباره ی یکی از خواننده های مورد علاقم،اولیویا رودریگو و آلبوم جدیدش که به معنای واقعی شاهکاره صحبت کنیم و یکم تحلیلش کنیم.مهم تر از همه این که چطور انقدر جنجال به پا کرده؟

قبل از هر چیزی یه اعتراف؛ اولیویا رودریگو خواننده‌ی موردعلاقه‌ی منه. ولی این پست رو فقط از روی علاقه ننوشتم. وقتی You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love منتشر شد، خیلی‌ها گفتن این بهترین آلبومی بود که اولیویا تا حالا ساخته؛ حتی بعضی از منتقدهایی که با آلبوم‌های قبلیش ارتباط نگرفته بودن، این بار نظرشون عوض شد. چیزی که این آلبوم رو متفاوت می‌کنه فقط موسیقی نیست، بلکه داستانیه که پشتش پنهان شده. آلبومی درباره‌ی عاشق شدن، ترسیدن، وابسته شدن و قبول کردن اینکه عشق همیشه شبیه فیلم‌های رمانتیک نیست. اگه تا حالا حتی یه آهنگ از اولیویا هم گوش نکردی، شاید این آلبوم همون جایی باشه که نظرت رو کاملاً عوض کنه. چون این فقط یه مجموعه آهنگ نیست؛ یه داستانه که از اولین ترک تا آخرینش ادامه پیدا می‌کنه.

اولیویا قبلاً بیشتر درباره‌ی دل‌شکستگی می‌نوشت، اما این بار همه‌چیز فرق داشت. اون توی مصاحبه‌ها گفت وقتی نوشتن این آلبوم رو شروع کرد، برای اولین بار توی یه رابطه‌ی جدی و سالم بود و حس می‌کرد دنیا رو از یه زاویه‌ی جدید می‌بینه. همین باعث شد آهنگ‌هایی بنویسه که برخلاف کارهای قبلیش، فقط درباره‌ی جدایی یا ناراحتی نبودن. اما هرچی زمان گذشت، احساساتش هم پیچیده‌تر شد. عشق، ترس، وابستگی، شک و حتی اضطراب، همگی وارد ترانه‌ها شدن. خیلی از طرفدارها هم معتقدن بخش بزرگی از این آلبوم از رابطه‌ی اولیویا با لوئیس پارتریج الهام گرفته، چون زمان نوشتن آهنگ‌ها دقیقاً با اون دوره هم‌زمان بوده. خود اولیویا هیچ‌وقت این موضوع رو به‌صورت مستقیم تأیید نکرده، اما گفته این آلبوم درباره‌ی اولین عشق بزرگسالانه‌شه؛ و همین باعث شده خیلی‌ها موقع گوش دادن احساس کنن دارن دفتر خاطرات واقعی یه نفر رو ورق می‌زنن.

«You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love» احتمالاً یکی از طولانی‌ترین اسم‌هاییه که روی یه آلبوم پاپ می‌بینین. اما دقیقاً همین اسم، خلاصه‌ی کل داستان آلبومه. اولیویا تعریف کرده که یه روز دن نیگرو، تهیه‌کننده‌ی همیشگیش، وسط یه گفت‌وگو بهش گفت: «برای دختری که عاشقه، زیادی غمگین به نظر می‌رسی.» همون لحظه اولیویا فهمید این جمله دقیقاً همون چیزیه که می‌خواد درباره‌ش بنویسه. چون این آلبوم نمی‌گه عشق همیشه قشنگه یا همیشه دردناکه؛ می‌گه ممکنه عاشق باشی، اما هم‌زمان از دست دادنش بترسی، زیادی فکر کنی یا حتی از خوشحال بودن خودت احساس عذاب وجدان داشته باشی. شاید به همین خاطر خیلی‌ها بعد از اولین بار گوش دادن گفتن این آلبوم بیشتر از اینکه درباره‌ی عشق باشه، درباره‌ی ذهن آدمیه که داره عاشق بودن رو یاد می‌گیره.

خب، اینجاست که داستان یه کم جالب‌تر می‌شه. خیلی از طرفدارها بعد از شنیدن آلبوم شروع کردن به پیدا کردن سرنخ‌هایی که به رابطه‌ی اولیویا و لوئیس پارتریج برمی‌گرده. دلیلش هم فقط این نیست که اولیویا هم‌زمان با این رابطه مشغول نوشتن آلبوم بوده؛ بعضی از جزئیات آهنگ‌ها، فضای عاشقانه‌ی اول آلبوم و بعد تغییر تدریجی حال‌وهوای ترانه‌ها باعث شده خیلی‌ها فکر کنن داریم داستان همین رابطه رو از زبان اولیویا می‌شنویم. حتی بعضی طرفدارها آهنگ‌های مختلف رو به اتفاق‌های متفاوتی از رابطه‌شون ربط دادن و برای هر کدوم نظریه ساختن. از طرف دیگه، اولیویا گفته این آلبوم از اولین رابطه‌ی جدی بزرگسالانه‌ش الهام گرفته؛ رابطه‌ای که در همون دوره‌ی زمانی با لوئیس داشت. با این حال، خودش هیچ‌وقت نگفته «این آلبوم درباره‌ی لوئیسه» و اسم لوئیس رو هم به‌عنوان الهام مستقیم تمام آهنگ‌ها مطرح نکرده. پس نمی‌تونیم با قطعیت بگیم، ولی وقتی این سرنخ‌ها رو کنار هم می‌ذاریم، خیلی راحت می‌فهمیم چرا این نظریه بین طرفدارها انقدر جدی شده.

خیلی از خواننده‌ها بعد از موفق شدن، همون فرمول قبلی رو تکرار می‌کنن؛ چون می‌دونن جواب داده. اما اولیویا این بار ریسک کرد. به جای اینکه یه SOUR 2.0 یا GUTS 2.0 بسازه، سراغ فضای آروم‌تر، ترانه‌های شخصی‌تر و تنظیم‌های متفاوت رفت. منتقدها دقیقاً به همین موضوع اشاره کردن و گفتن این آلبوم نشون می‌ده اولیویا فقط یه ستاره‌ی نوجوان نیست؛ بلکه داره کم‌کم به یکی از ترانه‌سراهای مهم نسل خودش تبدیل می‌شه. حتی کسایی که قبلاً فکر می‌کردن موفقیتش فقط به خاطر وایرال شدن آهنگ‌هاشه، بعد از شنیدن این آلبوم نظرشون عوض شد. اینجا خبری از ساخت آهنگ برای چارت‌ها نیست؛ بیشتر حس می‌کنی یه نفر نشسته روبه‌روت و بدون هیچ فیلتر و نقش بازی کردنی، داره از واقعی‌ترین احساساتش برات حرف می‌زنه.

اگه حوصله‌ی گوش دادن کل آلبوم رو نداری، من ازت فقط یه خواهش دارم؛ حداقل به این سه تا آهنگ یه شانس بده. The Cure که از نظر خیلی‌ها قلب تپنده‌ی آلبومه و اون حس آسیب‌پذیری اولیویا رو قشنگ نشون می‌ده. Stupid Song که با اینکه اسمش شوخیه، یکی از ماندگارترین ترک‌های آلبومه و بعد از یه بار گوش دادن سخت از ذهنت بیرون میره. و آخر هم Honeybee؛ آهنگی که ثابت می‌کنه اولیویا فقط موقع ناراحتی خوب نمی‌نویسه، بلکه وقتی از عشق و آرامش هم حرف می‌زنه، باز هم همون‌قدر تأثیرگذاره. راستش انتخاب فقط سه آهنگ انصاف نیست، چون هر ترک یه تکه از پازل این آلبومه، اما اگه این سه تا رو دوست داشتی، مطمئنم آخرش خودت می‌ری کل آلبوم رو گوش می‌دی.

به نظر من، آره. نه فقط چون طرفدار اولیویا رودریگوام، بلکه چون این آلبوم نشون می‌ده یه هنرمند چطور می‌تونه با هر اثرش رشد کنه و از منطقه‌ی امنش بیرون بیاد. You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love فقط درباره‌ی عشق نیست؛ درباره‌ی بزرگ شدن، اشتباه کردن، ترسیدن و قبول کردنه. آلبومیه که لازم نیست دقیقاً شبیه اولیویا باشی تا باهاش ارتباط بگیری؛ کافیه یه بار توی زندگیت عاشق شده باشی یا از دست دادن یه آدم برات ترسناک بوده باشه. شاید آخر سال گرمی رو ببره، شاید هم نه. اما بعضی آلبوم‌ها قبل از اینکه جایزه بگیرن، جای خودشون رو توی قلب آدم‌ها پیدا می‌کنن. و به نظرم این آلبوم دقیقاً یکی از هموناست. حالا اگه تا اینجا رسیدی و هنوز حتی یه آهنگ ازش پلی نکردی... فکر کنم وقتشه هدفونت رو برداری.