سالگرد ۱۰ سالگی بلک پینک و شایعات

سلام حالتون چطوره همونطور که میدونید،جدیدا سالگرد ۱۰ سالگی دخترامون توی بلک پینک بود و یه سری شایعات مطرح و رد و بدل شد *ناظر عزیز سر این پست کلی زمان و دست و چشم و اینترنت رفته

داستان دهمین سالگرد BLACKPINK از مدت‌ها قبل از ۸ آگوست ۲۰۲۶ شروع شده بود، چون برای یک گروه معمولی شاید رسیدن به ده سال فقط یک تاریخ باشد، اما برای BLACKPINK و BLINKها اصلاً این‌طور نبود. BLACKPINK در ۸ آگوست ۲۰۱۶ با Jisoo، Jennie، Rosé و Lisa دبیو کرد و در طول این ده سال از یک گروه تازه‌کار YG تبدیل شد به یکی از شناخته‌شده‌ترین گروه‌های دخترانه‌ی دنیا. بنابراین از همان اوایل ۲۰۲۶، طرفدارها می‌دانستند که ۸ آگوست قرار است روز خیلی بزرگی باشد. مخصوصاً اینکه خود سال ۲۰۲۶ هم برای BLACKPINK سال مهمی بود: گروه با DEADLINE دوباره فعالیت گروهی داشت و اعضا بعد از فاصله‌ی طولانی دوباره در پروژه‌ای مشترک کنار هم قرار گرفته بودند. یعنی انتظار BLINKها این بود که وقتی به ماه آگوست می‌رسیم، یک جشن واقعاً بزرگ برای ده سال BLACKPINK ببینیم. حتی قبل از اینکه برنامه‌ی اصلی سالگرد اعلام شود، طرفدارها شروع کرده بودند به حدس زدن که چه اتفاقی قرار است بیفتد. بعضی‌ها انتظار یک آلبوم مخصوص ده‌سالگی داشتند، بعضی‌ها امیدوار بودند آهنگ ویژه‌ای منتشر شود، بعضی‌ها فکر می‌کردند ممکن است کنسرت یا Fan Meeting بزرگ برگزار شود، بعضی‌ها هم انتظار محتوای آرشیوی از ده سال گذشته را داشتند؛ مثلاً ویدئوی مخصوص، عکس‌های قدیمی، پشت صحنه، اجرای آهنگ‌های قدیمی یا چیزی که واقعاً حس «ده سال با BLACKPINK» را منتقل کند. در Reddit از ماه ژوئن بحث‌ها شروع شده بود و خیلی از کاربران حتی شوخی می‌کردند که احتمالاً YG فقط چند تا مرچ سالگرد می‌دهد. این نکته مهم است چون نشان می‌دهد نارضایتی فقط بعد از اعلام برنامه‌ی ۴۰ نفره به وجود نیامد؛ از قبل یک حس انتظار و نگرانی در fandom وجود داشت.

بعد کم‌کم معلوم شد که YG واقعاً برای سالگرد چیزهایی در نظر گرفته است، ولی جنس این برنامه‌ها با چیزی که بخش بزرگی از فن‌ها تصور کرده بودند فرق داشت. یکی از مهم‌ترین آنها BLACKPINK HERITAGE COLLECTION بود؛ پروژه‌ای که YG SELECT با همکاری MU:DS برای دهمین سالگرد معرفی کرد. مفهوم اصلی مجموعه این بود که «زمان جمع می‌شود و تبدیل به ارزش می‌شود»؛ یعنی ده سالی که BLACKPINK پشت سر گذاشته، مثل یک میراث در نظر گرفته شود. این مجموعه قرار بود از ۸ آگوست وارد مرحله‌ی پیش‌فروش شود و بعضی محصولات هم از سپتامبر در فروشگاه‌های فیزیکی عرضه شوند. این همکاری یک نکته‌ی خیلی جالب داشت: National Museum of Korea هم در آن حضور داشت. این موضوع در واقع ادامه‌ی همکاری‌ای بود که BLACKPINK چند ماه قبل با موزه برای DEADLINE شروع کرده بود. در فوریه‌ی ۲۰۲۶، موزه برای انتشار DEADLINE با BLACKPINK و Spotify همکاری کرده بود. حدود ۳۰۰ فن برای پیش‌شنیدن آلبوم انتخاب شدند و بعد از انتشار آلبوم، Listening Zone برای عموم باز شد. اعضای BLACKPINK هم برای هشت اثر شاخص موزه توضیحات صوتی ارائه کردند؛ Jisoo و Jennie به کره‌ای، Rosé به انگلیسی و Lisa به تایلندی. نمای بیرونی موزه هم برای ده روز با نور صورتی روشن شد. این موضوع از نظر تبلیغاتی خیلی بزرگ بود. یعنی BLACKPINK دیگر فقط در فضای K-pop دیده نمی‌شد؛ یک نهاد فرهنگی مهم کره آنها را در پروژه‌ای مربوط به معرفی فرهنگ و میراث کره به جهان وارد کرده بود. حتی در گزارش Yonhap، یکی از فن‌های حاضر گفته بود شنیدن آهنگ‌های BLACKPINK در فضای موزه برایش حس خاصی داشته و یک فن دیگر از اینکه می‌دید گروه بعد از ده سال به این جایگاه رسیده، احساساتی شده بود. بنابراین از نگاه YG و برگزارکنندگان، سالگرد فقط قرار نبود «یک جشن تولد» باشد؛ قرار بود مفهوم ده سال BLACKPINK را به شکل یک میراث فرهنگی و تجاری هم نشان دهد.

اما مشکل اینجا بود که BLINKها لزوماً همان چیزی را نمی‌خواستند که مارکتینگ YG می‌خواست. این دو تا با هم فرق دارند. YG می‌توانست بگوید: «ما Heritage Collection داریم، موزه داریم، Listening Party داریم، Badge داریم، Fan Letter داریم و Meet & Greet داریم.» ولی فن ممکن بود جواب بدهد: «همه‌ی اینها خوب، اما من برای دهمین سالگرد می‌خواهم خود BLACKPINK را بیشتر ببینم.» این اختلاف انتظار کم‌کم شدید شد. مخصوصاً در اوایل آگوست، بعضی BLINKها در شبکه‌های اجتماعی می‌گفتند برای گروهی با چنین جایگاهی، محتوای سالگرد خیلی کم است. یکی از بحث‌های پرتکرار این بود که اعضا برای فعالیت‌های انفرادی خودشان مرتب مصاحبه، اجرا، جشنواره، فرش قرمز و محتوای مختلف دارند، اما برای خود BLACKPINK در سالگرد ده‌سالگی هنوز چیز خیلی بزرگی دیده نمی‌شود. بعضی فن‌ها حتی می‌گفتند «ما انتظار آلبوم جدید هم نداریم، فقط بیشتر از این می‌خواهیم»؛ یعنی اعتراضشان الزاماً این نبود که YG باید یک آلبوم کامل بسازد، بلکه می‌گفتند برای چنین تاریخ مهمی حداقل محتوای ویژه‌ی بیشتری لازم بود. در همین فضا بود که Heritage Collection معرفی شد و واکنش‌ها دو دسته شد. یک عده گفتند طراحی و ایده‌ی همکاری با MU:DS و موزه خیلی قشنگ و متفاوت است و بالاخره یک پروژه‌ی خاص برای ده سالگی ساخته شده. عده‌ی دیگری اما گفتند «باز هم مرچ»؛ یعنی حس کردند شرکت به‌جای اینکه برای سالگرد یک تجربه‌ی بزرگ برای فن‌ها بسازد، بیشتر روی فروش محصولات تمرکز کرده است. حتی در بحث‌های طرفداری، شوخی‌های زیادی درباره‌ی اینکه «باز هم YG مرچ می‌دهد» دیده می‌شد. اینها البته نظر فن‌هاست و موضع رسمی شرکت نیست.

بعد اتفاق اصلی افتاد؛ چیزی که تمام بحث‌ها را منفجر کرد. در ۶ آگوست، فقط دو روز قبل از سالگرد، اطلاعیه‌ی رسمی BLACKPINK 10TH ANNIVERSARY MEET & GREET منتشر شد. طبق اطلاعیه، این برنامه در بعدازظهر شنبه ۸ آگوست در سئول برگزار می‌شد. برای شرکت باید Weverse Membership می‌داشتی، ثبت‌نام فقط در همان روز و برای چند ساعت انجام می‌شد و از بین متقاضیان به‌صورت تصادفی فقط ۴۰ نفر انتخاب می‌شدند. نتیجه هم صبح روز ۷ آگوست اعلام می‌شد. حتی محل دقیق برنامه به افراد منتخب جداگانه داده می‌شد. همین‌جا بود که BLINKها واقعاً منفجر شدند. دلیل عصبانیت فقط «۴۰» نبود. مسئله این بود که BLACKPINK میلیون‌ها طرفدار دارد و ده سالگی‌اش یک اتفاق جهانی است، اما برنامه‌ی حضوری اصلی که به نام دهمین سالگرد معرفی شده بود فقط برای ۴۰ نفر بود. فن‌ها می‌گفتند حتی اگر قرار نیست همه بتوانند حضوری شرکت کنند، حداقل باید یک برنامه‌ی بزرگ عمومی، یک پخش گسترده، یک کنسرت، یک Fan Meeting با ظرفیت خیلی بیشتر یا چیزی وجود داشته باشد که همه‌ی BLINKها احساس کنند در جشن شریک هستند. از طرف دیگر، زمان اعلام برنامه هم به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. خیلی‌ها گفتند تاریخ ۸ آگوست از سال ۲۰۱۶ مشخص بوده و یک شرکت بزرگ مثل YG نمی‌تواند بگوید ناگهان یادش افتاده BLACKPINK ده‌ساله شده است. برای فن‌ها، اعلام اصلی فقط دو روز قبل از مراسم این حس را ایجاد کرد که برنامه یا خیلی دیر آماده شده یا از ابتدا با جدیت کافی برنامه‌ریزی نشده است. همین موضوع در گزارش‌های رسانه‌ای کره‌ای هم تبدیل به یکی از محورهای اصلی بحث شد.

بعد یک مشکل دیگر هم به وجود آمد: در اطلاعیه‌ی اولیه بحث‌هایی درباره‌ی حضور اعضا و برنامه‌هایشان مطرح شد و همین باعث شد بعضی فن‌ها نگران شوند که آیا هر چهار عضو اصلاً در مراسم خواهند بود یا نه. این نگرانی مخصوصاً درباره‌ی Rosé بالا گرفت و طرفداران شروع کردند به حدس زدن اینکه شاید برنامه‌ی کاری او اجازه ندهد در مراسم حاضر شود. در همین زمان THEBLACKLABEL که مدیریت Rosé را برعهده دارد، بیانیه‌ای منتشر کرد. شرکت گفت اطلاعات نادرست و شایعات تأییدنشده‌ای درباره‌ی حضور Rosé در سالگرد پخش شده و توضیح داد که Rosé و شرکت از مدت‌ها قبل هماهنگی‌های لازم را انجام داده‌اند تا او بتواند در این مناسبت مهم حضور داشته باشد. در بیانیه تأکید شد که حضور در دهمین سالگرد برای Rosé از اولویت‌های او بوده و از طرفداران خواسته شد بر اساس اطلاعات تأییدنشده قضاوت و انتقاد نکنند. این بیانیه برای بعضی فن‌ها مهم بود، چون نشان داد حداقل درباره‌ی Rosé این تصور که «اصلاً نمی‌خواهد در سالگرد باشد» درست نبوده است. اما در عین حال یک سؤال جدید ساخت: اگر Rosé از مدت‌ها قبل برای حضور آماده بوده، پس چرا اطلاع‌رسانی درباره‌ی مراسم تا دو روز قبل انجام شده بود؟ بعد YG در ۷ آگوست خبر مهم‌تری را اعلام کرد: هر چهار عضو در نهایت در مراسم حضور خواهند داشت. یعنی Jisoo، Jennie، Rosé و Lisa به‌صورت کامل در Meet & Greet حاضر می‌شدند. گزارش‌ها گفتند اعضا با وجود برنامه‌های انفرادی‌شان برنامه‌هایشان را هماهنگ کردند تا این مناسبت را کنار هم بگذرانند. این همچنین اولین دیدار کامل اعضا با فن‌های کره‌ای بعد از کنسرت‌های DEADLINE در Goyang در ژوئیه‌ی ۲۰۲۵ بود. این قسمت برای فن‌ها دو برداشت متفاوت داشت. یک گروه گفتند: «دیدید؟ پس اعضا اهمیت می‌دهند؛ آنها برنامه‌هایشان را جابه‌جا کردند تا هر چهار نفر بیایند.» گروه دیگر گفتند: «مشکل دقیقاً همین است؛ چرا باید فقط یک روز قبل از مراسم مطمئن شویم که هر چهار عضو می‌آیند؟» یعنی حتی خبر خوب حضور OT4 هم نتوانست تمام ناراحتی قبلی را پاک کند.

در همین فاصله، گزارش Dispatch یک روایت پشت‌صحنه مطرح کرد که بعداً در fandom خیلی بحث‌برانگیز شد. طبق آن گزارش، YG مدتی در تلاش بوده برای دهمین سالگرد برنامه‌ریزی کند، اما ارتباط بین شرکت و اعضا در طول فرایند روان نبوده است. Dispatch ادعا کرد دو عضو در مقطعی علاقه‌ی خود را برای شرکت اعلام کردند و دو عضو دیگر بعداً مجبور شدند برنامه‌هایشان را برای حضور هماهنگ کنند. همچنین گفته شد وقتی حضور هر چهار عضو قطعی شد، به‌خاطر سخت بودن هماهنگ کردن برنامه‌ی هر چهار نفر، محدودیت زمانی و مکانی هم ایجاد شد. اما اینجا باید یک خط قرمز بکشیم: این روایت Dispatch را نباید با «حقیقت قطعی درباره‌ی مقصر» اشتباه گرفت. گزارش بر اساس منابع ناشناس بود و همه‌ی جزئیاتش توسط هر چهار عضو یا شرکت‌های شخصی اعضا به‌طور مستقل تأیید نشده است. در اینترنت خیلی سریع این روایت تبدیل شد به دو داستان کاملاً مخالف: یک طرف می‌گفت «YG همه‌چیز را خراب کرده» و طرف دیگر می‌گفت «نه، خود اعضا همکاری نکردند.» واقعیت قابل اثبات در حال حاضر این است که هماهنگی سخت بوده و در نهایت هر چهار نفر در مراسم حاضر شدند؛ اما اینکه دقیقاً چه کسی در چه مرحله‌ای چه کاری نکرده، از منابع عمومی با قطعیت قابل تعیین نیست. این موضوع یکی از بزرگ‌ترین دعواهای BLINKها شد. بعضی‌ها گفتند نباید همیشه YG را مقصر دانست. استدلالشان این بود که اعضا دیگر فقط هنرمند YG نیستند و هر کدام شرکت و فعالیت‌های انفرادی خودشان را دارند. هماهنگ کردن چهار ستاره‌ی جهانی که هر کدام برنامه‌ی مستقل دارند واقعاً سخت است. از این زاویه، شاید مشکل بیشتر نتیجه‌ی ساختار جدید BLACKPINK باشد تا اینکه یک نفر عمداً خواسته باشد سالگرد را خراب کند.

اما طرف مقابل جواب می‌داد: «همین که سخت است، دلیل بیشتری است که باید از ماه‌ها قبل برنامه‌ریزی شود.» این استدلال هم منطقی بود. چون تاریخ دهمین سالگرد کاملاً قابل پیش‌بینی بود. بنابراین اگر قرار بوده حضور هر چهار عضو سخت باشد، شرکت باید خیلی زودتر هماهنگی می‌کرد. یک دسته‌ی دیگر از فن‌ها حتی اعضا را مقصر می‌دانستند. آنها می‌گفتند اگر سالگرد برای اعضا واقعاً اولویت شماره یک بوده، باید از ماه‌ها قبل روز ۸ آگوست را خالی می‌کردند. اما این نظر هم بیشتر تحلیل فن‌ها است و مدرک مستقیمی برای اینکه اعضا «اهمیت نمی‌دادند» وجود ندارد. اتفاقاً بیانیه‌ی THEBLACKLABEL درباره‌ی Rosé نشان می‌داد او حضور در سالگرد را از مدت‌ها قبل جدی گرفته بود. در نتیجه، دعوای «YG یا اعضا؟» خیلی زود تبدیل شد به یکی از اصلی‌ترین بحث‌های سالگرد. حالا در کنار این دعوا، YG برنامه‌های دیگری هم داشت. یکی از آنها Listening Party بود. طبق اطلاعیه‌ی YG، از ۸ تا ۱۴ آگوست طرفداران می‌توانستند در Listening Party رسمی BLACKPINK شرکت کنند یا خودشان یک Listening Party برگزار کنند. برای شرکت در قرعه‌کشی جایزه، کاربران باید یکی از شرایط اعلام‌شده را انجام می‌دادند؛ مثلاً در یک Listening Party رسمی شرکت کنند، سرویس موسیقی خود را متصل کنند و در چت پیام بگذارند، یا خودشان حداقل ده دقیقه یک Listening Party برگزار کنند و موسیقی BLACKPINK را پخش کنند.

این برنامه از یک طرف برای فن‌های سراسر جهان خوب بود، چون برخلاف Meet & Greet فقط محدود به ۴۰ نفر نبود. هر کسی می‌توانست در فضای آنلاین در جشن شرکت کند. اما از طرف دیگر، باز هم بخشی از fandom گفتند Listening Party نمی‌تواند جای یک برنامه‌ی ویژه‌ی دهمین سالگرد را بگیرد. همچنین Badge و Fan Letter و فعالیت‌های Weverse برای سالگرد وجود داشتند. اینها بیشتر برنامه‌هایی بودند که به طرفداران اجازه می‌دادند به شکل دیجیتال در جشن شرکت کنند. مشکل این بود که از نظر بسیاری از فن‌ها، این برنامه‌ها بیشتر شبیه فعالیت‌های جانبی بودند تا یک پروژه‌ی اصلی برای ده سالگی. یکی از بزرگ‌ترین چیزهایی که فن‌ها انتظار داشتند، موسیقی جدید ویژه‌ی سالگرد بود. اما اینجا هم باید یک تفاوت مهم را رعایت کنیم: BLACKPINK در سال ۲۰۲۶ DEADLINE را داشت و آهنگ «GO» هم در فضای سالگرد مورد توجه قرار گرفت، اما این با چیزی که بعضی فن‌ها انتظار داشتند یعنی «یک آلبوم کامل مخصوص دهمین سالگرد» فرق دارد. بنابراین بعضی کاربران در شبکه‌های اجتماعی می‌گفتند برای دهمین سالگرد حداقل یک آهنگ یا پروژه‌ی بزرگ‌تر می‌خواستند، در حالی که دیگران می‌گفتند DEADLINE خودش یک بازگشت بزرگ گروهی بوده و نباید انتظار داشت هر مناسبت الزاماً یک آلبوم کامل جدید داشته باشد. این اختلاف نظر خیلی مهم است، چون نشان می‌دهد چرا یک جشن برای یک گروه می‌تواند همزمان از دید شرکت «پر از برنامه» و از دید فن «تقریباً خالی» به نظر برسد. شرکت تعداد فعالیت‌ها را می‌بیند؛ فن احساس و اندازه‌ی مناسبت را می‌بیند.

بعد می‌رسیم به خود Heritage Collection. این پروژه احتمالاً از نظر طراحی و مفهوم یکی از متفاوت‌ترین بخش‌های سالگرد بود. MU:DS که با National Museum of Korea ارتباط دارد، همراه YG SELECT محصولاتی برای ده سالگی طراحی کرد. یکی از نمونه‌های معرفی‌شده Wind Chime صورتی بود که پایه‌اش از شکل یک hairpin سنتی کره‌ای الهام گرفته بود. نمایش مجموعه از ۸ آگوست در Museum Shop II موزه شروع شد و پیش‌فروش آنلاین هم از همان روز در YG SELECT آغاز شد؛ فروش فیزیکی گسترده‌تر برای سپتامبر برنامه‌ریزی شده بود. از دید برندینگ، این ایده واقعاً جالب بود: BLACKPINK در دهمین سالش تبدیل به بخشی از یک پروژه‌ی مربوط به «میراث» شده بود. یعنی به‌جای اینکه فقط لوگوی BLACKPINK روی تی‌شرت چاپ کنند، تلاش شده بود مفهوم میراث کره‌ای با هویت BLACKPINK ترکیب شود. اما دقیقاً همین‌جا دوباره مشکل واکنش فن‌ها دیده شد. بعضی‌ها گفتند: «این خیلی خاص است.» بعضی‌ها گفتند: «ما کنسرت و محتوای واقعی می‌خواستیم، نه مرچ.» حتی بعضی کاربران با شوخی می‌گفتند YG بیشتر از اینکه برای گروه آهنگ بدهد، برایشان محصول می‌فروشد. البته اینها واکنش کاربران است، نه اینکه واقعاً بتوانیم ثابت کنیم هدف اصلی YG فقط فروش بوده است

یک اتفاق دیگر هم مهم بود: مراسم در National Museum of Korea برگزار شد. این انتخاب در واقع با پروژه‌ی DEADLINE ماه‌ها قبل ارتباط داشت. موزه قبلاً نشان داده بود که BLACKPINK را به‌عنوان بخشی از پروژه‌های معرفی فرهنگ کره به مخاطبان جهانی می‌بیند. در فوریه، موزه حتی اعلام کرده بود که همکاری با BLACKPINK شامل نورپردازی صورتی، Listening Zone و توضیحات صوتی اعضا برای آثار تاریخی است. پس وقتی سالگرد هم دوباره با موزه پیوند خورد، از دید برگزارکنندگان این یک داستان کامل بود: DEADLINE، موزه، میراث، ده سال BLACKPINK و فرهنگ کره‌ای. اما مشکل این بود که این داستان بیشتر از اینکه داستان یک کنسرت یا جشن بزرگ برای BLINKها باشد، داستان یک پروژه‌ی فرهنگی-برندینگ بود. و این دقیقاً یکی از بهترین راه‌ها برای فهمیدن کل جنجال است. YG احتمالاً می‌خواست بگوید: «BLACKPINK بعد از ده سال تبدیل به میراث شده.» BLINK می‌گفت: «باشه، ولی خود ما که ده سال همراهشان بودیم، چطور قرار است این ده سال را جشن بگیریم؟» این دو نگاه با هم دعوا کردند. از طرف دیگر، طرفداران کره‌ای و بین‌المللی هم دقیقاً یک نظر نداشتند. بعضی BLINKهای بین‌المللی بیشتر روی تعداد کم ۴۰ نفر، کمبود محتوای عمومی و نبود یک رویداد بزرگ تمرکز داشتند. بعضی طرفداران کره‌ای بیشتر درباره‌ی محل مراسم، هماهنگی اعضا و نحوه‌ی اعلام برنامه بحث می‌کردند. اما تقریباً یک حس مشترک وجود داشت: برای دهمین سالگرد انتظار بیشتری می‌رفت.

در Reddit حتی برای اینکه بحث‌ها از کنترل خارج نشود، یک Megathread مخصوص دهمین سالگرد ساخته شد و کاربران از طرفداران خواستند محترمانه رفتار کنند، چون موضوع آن‌قدر بحث‌برانگیز شده بود که پست‌های متعدد درباره‌ی سالگرد تمام فضای انجمن را گرفته بود. این خودش نشان می‌دهد ماجرا فقط یک اعتراض کوچک نبود و تبدیل به بحث اصلی fandom شده بود. اما یک گروه دیگر از BLINKها هم وجود داشتند که می‌گفتند این واکنش‌ها زیادی شدید است. آنها می‌گفتند BLACKPINK همین سال DEADLINE را منتشر کرده، تور داشته، اعضا درگیر فعالیت‌های انفرادی هستند و بالاخره قرار نیست هر سالگرد الزاماً با یک آلبوم یا کنسرت استادیومی همراه باشد. آنها همچنین می‌گفتند اگرچه برنامه‌ی ۴۰ نفره کوچک است، ولی هنوز برنامه‌های آنلاین، Listening Party، Heritage Collection و فعالیت‌های دیگر وجود دارد. این گروه به یک نکته‌ی مهم اشاره می‌کرد: چهار عضو BLACKPINK الان دیگر همان چهار نفر سال ۲۰۱۶ نیستند. آنها هر کدام فعالیت‌های انفرادی عظیمی دارند و مدیریت‌های شخصی متفاوتی هم دارند. بنابراین اداره‌ی BLACKPINK در ۲۰۲۶ از نظر عملی بسیار پیچیده‌تر از ۲۰۱۶ است. ولی مخالفان جواب می‌دادند: «دقیقاً به همین دلیل دهمین سالگرد مهم‌تر است.» چون اگر فرصت‌هایی برای فعالیت گروهی کم شده، باید مناسبت‌های بزرگ را بهتر استفاده کرد. در این بین، یک مسئله‌ی خیلی حساس هم شکل گرفت: آیا YG واقعاً برنامه‌ی سالگرد داشته یا همه‌چیز را دقیقه‌ی نودی جمع کرده؟ اینجا روایت‌ها با هم فرق دارند. Dispatch گزارشی منتشر کرد که می‌گفت YG از مدتی قبل مشغول هماهنگی بوده، اما ارتباط شرکت و اعضا روان نبوده و حضور هر چهار عضو دیرتر قطعی شده است. در مقابل، بعضی کاربران اینترنت می‌گفتند اصلاً از ابتدا برنامه‌ی جدی‌ای وجود نداشته و YG بعد از بالا گرفتن انتقادها مجبور شده برنامه‌ای سرهم کند. این ادعا اما مدرک رسمی ندارد و نباید به‌عنوان حقیقت قطعی تکرار شود.

در واقع یکی از چیزهایی که خیلی‌ها اشتباه می‌کنند این است که می‌گویند «YG رسماً اعتراف کرد هیچ برنامه‌ای نداشت.» چنین چیزی را در منابع معتبر نمی‌بینیم. چیزی که داریم، اطلاعیه‌های رسمی و گزارش‌های رسانه‌ای مختلف است؛ و بین این دو باید تفاوت بگذاریم. همچنین YG یک کار مهم دیگر انجام داده بود: تمبر یادبود دهمین سالگرد BLACKPINK. در ماه مه اعلام شد Korea Post با همکاری وزارت علوم و ICT و Korea Post مجموعه تمبر یادبود دهمین سالگرد BLACKPINK منتشر می‌کند. این موضوع خودش غیرعادی بود، چون تمبرهای یادبود معمولاً برای رویدادها یا شخصیت‌های مهم ملی صادر می‌شوند و BLACKPINK نخستین هنرمند زن K-pop زنده‌ای بود که در این قالب قرار گرفت. مجموعه شامل ۱۰ طرح بود که مسیر ده ساله‌ی موسیقی گروه را با تصاویر آلبوم‌هایشان نشان می‌داد و بسته‌ی یادبود هم شامل پرتره‌ها و تصاویر مهم صحنه‌ای بود. این موضوع نشان می‌دهد که از دید نهادهای رسمی کره، دهمین سالگرد BLACKPINK واقعاً یک مناسبت معمولی نبود. یعنی در سطح فرهنگی کشور، گروه به جایگاهی رسیده که برایش تمبر یادبود منتشر می‌شود و موزه‌ی ملی با آن همکاری می‌کند. بنابراین از یک طرف می‌بینیم جایگاه BLACKPINK در کره فوق‌العاده بزرگ شده؛ از طرف دیگر می‌بینیم fandom احساس می‌کند خود جشن برای چنین جایگاهی کوچک است. همین تضاد یکی از عجیب‌ترین بخش‌های داستان است. حالا درباره‌ی «کمپانی» هم یک نکته‌ی دیگر مهم است. بعد از پایان قراردادهای انفرادی، ساختار فعالیت اعضا تغییر کرده و هر چهار نفر مسیرهای شخصی خودشان را دنبال می‌کنند، اما فعالیت‌های BLACKPINK همچنان در چارچوب گروهی انجام می‌شود. همین ساختار باعث می‌شود هر اتفاق گروهی نیازمند هماهنگی چند مجموعه باشد. بنابراین وقتی فن‌ها می‌گویند «چرا یک روز را خالی نکردند؟»، جواب واقعی از بیرون به این سادگی نیست؛ چون پشت هر تاریخ ممکن است برنامه‌های انفرادی، قراردادهای تبلیغاتی، سفر، اجرا، ضبط یا تعهدات دیگر وجود داشته باشد.

اما در عین حال، نمی‌شود تمام انتقادها را هم با «برنامه‌های شلوغ اعضا» جواب داد، چون دهمین سالگرد چیزی است که از ده سال قبل تاریخش معلوم بوده. این همان جایی است که انتقاد از مدیریت منطقی می‌شود: اگر می‌دانید این تاریخ مهم است، باید از ماه‌ها قبل هماهنگ کنید. پس اگر بخواهیم مقصر را تقسیم کنیم، جواب قطعی نداریم. چیزی که می‌شود با اطمینان گفت این است که ارتباط و برنامه‌ریزی آن‌قدر روان نبوده که یک مناسبت بزرگ را بدون حاشیه جلو ببرد. خود اعضا درباره‌ی مشکل ارتباطی صحبت کردند، گزارش Dispatch هم درباره‌ی دشواری هماهنگی نوشت، و واکنش فن‌ها نشان داد که نتیجه‌ی نهایی برای بخش قابل توجهی از fandom رضایت‌بخش نبوده است. یک نکته‌ی دیگر هم این است که نباید تمام سالگرد را به «جنجال ۴۰ نفر» خلاصه کنیم. چون در واقع دهمین سالگرد چند لایه داشت: تمبر رسمی کره، پروژه‌ی موزه، Heritage Collection، Listening Party، فعالیت‌های Weverse، Meet & Greet، پیام‌های اعضا، محتوای سالگرد و خود reunion چهار عضو. مشکل این بود که بزرگ‌ترین چیزی که در شبکه‌های اجتماعی وایرال شد، همان عدد ۴۰ بود و تمام برنامه‌های دیگر را زیر سایه برد. این هم یک درس جالب درباره‌ی fandomهای بزرگ است: وقتی یک گروه در سطح BLACKPINK باشد، هر چیزی که شرکت انجام ندهد هم تبدیل به خبر می‌شود. اگر یک گروه کوچک هیچ برنامه‌ای برای سالگرد نداشته باشد، شاید کسی متوجه نشود. اما وقتی BLACKPINK دهمین سالگردش را جشن می‌گیرد، میلیون‌ها نفر انتظار دارند و حتی «نبودن یک برنامه» خودش تبدیل به موضوع می‌شود

در مورد فن‌ها هم باید بگوییم که همه ناراضی نبودند. خیلی‌ها گفتند حتی اگر برنامه‌ی رسمی کم باشد، خودشان می‌خواهند ده سالگی را جشن بگیرند. بعضی‌ها عکس‌های قدیمی اعضا را بازنشر کردند، بعضی‌ها آهنگ‌های قدیمی را استریم کردند، بعضی‌ها خاطرات اولین روزهای fandom را نوشتند و بعضی‌ها گفتند برایشان مهم‌ترین چیز این است که چهار عضو هنوز BLACKPINK هستند. در Megathread سالگرد هم در کنار کامنت‌های انتقادی، کامنت‌های زیادی وجود داشت که صرفاً سالگرد را تبریک می‌گفتند و از اعضا تشکر می‌کردند. این قسمت خیلی مهم است چون تصویر اینترنت گاهی آدم را گول می‌زند. اگر فقط پست‌های دعوا را ببینی، فکر می‌کنی کل BLINKها از BLACKPINK متنفر شده‌اند؛ در حالی که واقعیت این است که بخش بزرگی از fandom همچنان عاشق گروه است و انتقادش دقیقاً از همین علاقه می‌آید. آنها می‌گویند: «اگر برایمان مهم نبود، این‌قدر ناراحت نمی‌شدیم.» حتی بعضی طرفداران که از YG شدیداً انتقاد کردند، در همان زمان تأکید کردند که از خود اعضا حمایت می‌کنند. این همان تفاوت معروف BLACKPINK vs YG است که در fandom بارها تکرار شده است. بعضی‌ها می‌گفتند «من BLACKPINK را دوست دارم ولی از YG متنفرم»، بعضی‌ها می‌گفتند «شرکت و اعضا هر دو باید مسئولیت داشته باشند»، و عده‌ای هم می‌گفتند «ما اطلاعات پشت صحنه را نداریم و نباید هیچ‌کدام را محکوم کنیم.» از طرف دیگر، یک عده خیلی عصبانی‌تر شدند و حتی گفتند اگر YG نمی‌تواند BLACKPINK را درست مدیریت کند، بهتر است اعضا قراردادهای آینده‌شان را جای دیگری ببرند. این حرف‌ها بیشتر یک خواسته‌ی fandom است تا یک خبر؛ هیچ مدرکی وجود ندارد که دهمین سالگرد به معنی پایان همکاری گروهی یا جدایی باشد.

در واقع چیزی که الان می‌توانیم بگوییم این است که BLACKPINK هنوز به‌عنوان یک گروه فعال است. آنها DEADLINE را در ۲۰۲۶ داشتند، فعالیت‌های گروهی انجام دادند و در دهمین سالگرد هم هر چهار عضو حاضر شدند. بنابراین اینکه کسی از ماجرای سالگرد نتیجه بگیرد «BLACKPINK دارد disband می‌شود» بیشتر یک تئوری اینترنتی است تا یک واقعیت تأییدشده. حتی اگر درباره‌ی خود YG هم حرف بزنیم، باید منصف باشیم. YG در سال ۲۰۲۶ چند برنامه‌ی رسمی برای BLACKPINK انجام داده: انتشار و تبلیغ DEADLINE، پروژه‌ی National Museum of Korea، Heritage Collection، Listening Party، فعالیت‌های Weverse، برنامه‌ی Meet & Greet و تمبر یادبود. پس نمی‌شود گفت «YG هیچ کاری نکرد.» مسئله این است که بخشی از فن‌ها این مجموعه را برای دهمین سالگرد کافی نمی‌دانستند. این دو جمله با هم فرق دارند. در نهایت، ماجرای دهمین سالگرد BLACKPINK بیشتر از اینکه یک «جشن بد» باشد، یک برخورد بین سه انتظار مختلف بود. YG و شرکای تجاری و فرهنگی‌اش سالگرد را به‌عنوان یک پروژه‌ی بزرگ برندینگ و میراث فرهنگی می‌دیدند. اعضا یک مناسبت مهم برای کنار هم بودن و دیدن BLINKها داشتند. اما بخش بزرگی از fandom انتظار یک رویداد بسیار بزرگ‌تر و عمومی‌تر داشت. وقتی برنامه‌ی حضوری فقط ۴۰ نفر شد و اطلاع‌رسانی هم دو روز قبل انجام شد، این سه نگاه با هم برخورد کردند. و همین است که باعث شد یک برنامه‌ی کوچک تبدیل به یک درام بزرگ K-pop شود. اگر بخواهم خیلی ساده و خودمانی آخرش را بگویم: BLINKها نمی‌گفتند «ما حتماً باید جای آن ۴۰ نفر باشیم». بیشترشان می‌گفتند «ده سال همراهتان بودیم؛ یک چیزی بدهید که همه‌مان بتوانیم در آن شریک باشیم.» برای همین عدد ۴۰ این‌قدر حساس شد. اگر در کنار آن یک کنسرت بزرگ، یک محتوای سالگرد عظیم یا یک برنامه‌ی عمومی وجود داشت، احتمالاً Meet & Greet چهل‌نفره این‌قدر جنجالی نمی‌شد. ولی وقتی Meet & Greet کوچک‌ترین و واضح‌ترین برنامه‌ی حضوری سالگرد بود، همه‌ی انتظارات روی همان عدد متمرکز شد.

از طرف دیگر، اینکه YG و موزه روی Heritage Collection و پروژه‌ی فرهنگی تمرکز کردند، از نظر تصویر جهانی BLACKPINK اتفاق بسیار مهمی بود. یک گروه K-pop که ده سال قبل با BOOMBAYAH و WHISTLE شروع کرده بود، حالا به جایی رسیده که National Museum of Korea برای پروژه‌هایش با آن همکاری می‌کند و Korea Post برایش تمبر یادبود می‌سازد. این خودش نشان می‌دهد BLACKPINK از مرز «گروه موسیقی» عبور کرده و به یک نماد فرهنگی جهانی تبدیل شده است. اما از نظر احساسی، چیزی که فن‌ها می‌خواستند ساده‌تر بود: کمتر محصول، کمتر اطلاعیه‌ی دیرهنگام، کمتر ابهام و بیشتر خود BLACKPINK. به همین دلیل دهمین سالگرد در نهایت هم شیرین بود، هم تلخ؛ شیرین چون ده سالگی گروه واقعاً رسید و چهار عضو هنوز کنار هم بودند، DEADLINE و فعالیت‌های گروهی در همان سال وجود داشت، پروژه‌های فرهنگی بزرگی شکل گرفت و هزاران و میلیون‌ها فن در سراسر جهان جشن گرفتند؛ اما تلخ چون نحوه‌ی اعلام و محدود بودن بخش حضوری باعث شد روزی که می‌توانست فقط یک جشن باشد، تبدیل به بحثی بزرگ درباره‌ی مدیریت، ارتباط، برنامه‌ریزی و رابطه‌ی BLACKPINK با BLINKها شود. و شاید مهم‌ترین نتیجه این باشد که مشکل اصلی بین BLACKPINK و BLINK در این ماجرا کمبود عشق نبود؛ کمبود ارتباط و اختلاف انتظار بود. فن‌ها انتظار داشتند ده سالگی مثل یک اتفاق تاریخی جشن گرفته شود، شرکت مجموعه‌ای از فعالیت‌ها را آماده کرده بود، اما بخش زیادی از fandom احساس کرد این فعالیت‌ها آن چیزی نیست که برای چنین نقطه‌ی بزرگی در تاریخ گروه انتظار داشته. همین فاصله‌ی کوچک بین «ما برنامه داریم» و «ما احساس می‌کنیم برایمان جشن گرفته‌اید» تبدیل شد به کل درام. تا این لحظه، یعنی ۹ آگوست ۲۰۲۶، هیچ اعلام رسمی‌ای وجود ندارد که این ماجرا را نشانه‌ی پایان BLACKPINK یا جدایی اعضا بداند. بنابراین تمام حرف‌های مربوط به disband شدن، دعوای اعضا، ترک گروه یا پایان همکاری، در حال حاضر باید در دسته‌ی شایعه و تفسیر اینترنتی قرار بگیرد، نه خبر قطعی. چیزی که قطعی است این است که BLACKPINK ده ساله شده، هر چهار عضو در سالگرد حاضر شدند، YG چندین برنامه برای سالگرد آماده کرده بود، همکاری فرهنگی با National Museum of Korea در پس‌زمینه‌ی این سال قرار داشت، تمبر یادبود و Heritage Collection وجود داشت، Listening Party برگزار شد و در کنار همه‌ی اینها، یک Meet & Greet فقط برای ۴۰ نفر آن‌قدر جنجال ایجاد کرد که تقریباً تبدیل شد به نماد کل سالگرد.

یعنی اگر کل داستان را در یک جمله خلاصه کنیم: BLACKPINK برای دهمین سالگرد واقعاً برنامه داشت؛ اما چیزی که شرکت «جشن» می‌دانست، برای بخش بزرگی از BLINKها «جشن کافی» نبود. و همین اختلاف باعث شد یکی از مهم‌ترین سالگردهای K-pop، به جای اینکه فقط با خاطرات ده سال گذشته شناخته شود، تبدیل به یک بحث بزرگ درباره‌ی YG، اعضا، مدیریت و آینده‌ی BLACKPINK شود.