سرگذشت روح تنهای کتابخانهᵖ¹

داستان سرگذشت روح تنهایی کتابخانه🥀پارت یک این داستان می‌تونه ترسناک،غمگین یا حتی طنز باشه!بستگی به نگاه شما داره!

وارد کتابخونه شدم... روی پله ها،یه دختر بچه همسن من کز کرده بود روی پله ها..‌ جلو رفتم و پرسیدم:چی شده؟چرا گریه می‌کنی؟ وقتی سرش رو بالا گرفت و نگاهم کرد،سرما از ستون فقراتم بالا رفت. چند قدم عقب رفتم....

پوستش روشن بود...خیلی روشن.چشماش طوسی بود و اثری از زندگی توشون نبود.موهاش مشکی بود و زیر چشماش گودی عمیقی از سیاهی بود. درموندگی توی چشماش موج می زد و بالاخره سالها خوندن کتابای ار.ال.استاین کمکم کرد تا بفهمم روحه. من توی زندگیم روح ندیده بودم ولی با اومدن توی این کتابخونه متروک حدس میزدم چیز هایی ببینم...

نشستم زمین... نمی‌دونستم باید چیکار کنم.طبیعتاً باید میترسیدم دیگه؟ولی نه تنها نترسیده بودم،دلم هم سوخته بود براش. احتمالا توی همین کتابخانه مرده بود... سعی کردم ازش بپرسم.ولی فقط پاشد و مثل آدمای عادی راه رفت و نه پرواز،نه محو شدن...فقط راه می‌رفت. دنبالش رفتم.گفتم:چرا از من فرار میکنی؟اینجا کردی؟چجوری مردی؟ ولی همینجوری داشت می‌رفت... وقتی به بخش مطالعه رسید،رفت یه کتاب قرمز برداشت و نشست پشت یه میز... نشستم پیشش.سرد بود...خیلی سرد.

گفتم: جوابمو نمی‌دی؟ نگاهم کرد.نگاهش بی روح و افسرده بود.