چرا مغز انسان شرور داستان را بیشتر از قهرمان دوست دارد ؟

برای شما پیش اومده که شرور داستان رو با همه کارهای اشتباهاتش بیشتر از قهرمان ها دوست داشته باشی؟

چرا مغز ما شرور های یک داستان رو بیشتر از قهرمان ها دوست داره ؟ . . این موضوع اتفاقاً یکی از جذاب‌ترین موضوع‌های روان‌شناسیه، چون جوابش فقط «شرورها باحال‌ترن» نیست. مغز ما چند دلیل علمی برای این علاقه داره.

مغز عاشق چیزهای غیرقابل پیش‌بینیه . قهرمان‌ها معمولاً قابل پیش‌بینی‌اند؛ می‌دونیم در نهایت سعی می‌کنن کار درست رو انجام بدن. اما شرورها؟ هیچ‌وقت معلوم نیست قدم بعدیشون چیه. مغز انسان به چیزهای غیرمنتظره توجه بیشتری می‌کنه، چون از نظر تکاملی، پیش‌بینی تهدید برای بقا مهم بوده. به همین دلیل وقتی شخصیتی غیرقابل پیش‌بینی می‌بینیم، توجه بیشتری به او می‌کنیم.

مغز عاشق شخصیت‌های پیچیده است خیلی از قهرمان‌ها ساده طراحی می‌شوند: خوب هستند چون خوب‌اند. ولی شرورهای موفق معمولاً گذشته، انگیزه و زخم‌های عمیقی دارند. وقتی مغز اطلاعات ناقص می‌بیند، سعی می‌کند پازل شخصیت را کامل کند. همین باعث می‌شود بیشتر درباره آن شخصیت فکر کنیم.

اثر «فاصله امن» وقتی یک شرور را در فیلم می‌بینیم، مغزمان می‌داند خطر واقعی وجود ندارد. در نتیجه می‌توانیم هیجان، ترس و تنش را تجربه کنیم، بدون اینکه واقعاً آسیب ببینیم. این تجربه برای مغز جذاب است.

«اثر سایه» در روان‌شناسی روان‌شناس مشهور کارل گوستاو یونگ معتقد بود هر انسان بخشی به نام «سایه» دارد؛ یعنی احساسات و خواسته‌هایی که معمولاً آن‌ها را سرکوب می‌کنیم، مثل خشم، حسادت یا میل به قدرت. شرورهای داستانی گاهی همین بخش پنهان را آشکار می‌کنند و به همین دلیل برایمان جذاب به نظر می‌رسند؛ نه چون می‌خواهیم مثل آن‌ها باشیم، بلکه چون بخشی از وجود انسان را نشان می‌دهند که معمولاً پنهان است.

جذابیت های بصری خیلی از نویسنده ها بیشتر از این که به زیبایی قهرمان بی افزونند بیشتر به شرور ها توجه میکنند .