مزاحم P²

پارک گرین وی بزرگترین و وسیع ترین پارک شهر.. بهترین مکان برای ملاقات های گرم ودوستانه، خانواده های خوشحال، کودکان پر هیاهو و بهترین مکان برای قت*ل‌‌... اکسل شکارچی ۳۷ امین قربانی خود را پیدا میکند ولی غافل از اینکه شاید در این بازی جای شکار و شکارچی عوض شود...

اکسل خشکش زد. لحظه ای چهره‌ی آریا پیش چشمانش سیاه شد. این دختر واقعا او را شگفت زده کرده بود، آریا همچنان به او خیره شده بود منتظر فرو ریختن اکسل بود اما اکسل تازه کار نبود که نشانه ای از احساسات درونی اش را برای آن دختر عجیب و غریب به نمایش بگذارد. با بی حوصلگی گفت: " فکر نکن انقدر مهمی که ده دقیقه تو رو بپام فقط داشتم درختای پشت سرت رو نگاه میکردم." حتی خودش هم فهمید که بهانه رقت انگیزی بود تا به حال هیچ یک از قربانیانش مثل آریا نبودند. لحظه ای هیچکدام پلک نزدند و فقط بهم زل زدند.

و بعد در کمال تعجب اکسل، آریا زد زیر خنده. خنده اش نسبتا بلند و حالتی خصمانه داشت انگار او هم بهانه اکسل را باور نکرده بود ولی همچنان به بازی ادامه میداد. آریا لحظه ای به درخت پشت سرش نگاه کرد و بعد دوباره رویش را به سمت اکسل برگرداند. " درخت‌ها رو دوست داری؟ منم همینطور" چه مکالمه‌ی بیهوده ای، اکسل میدانست دخترک با او بازی میکند ولی چاره ای جز ادامه دادن نداشت. " آره خب، درخت‌ها آدم رو سرزنده میکنند.." لحظه ای مکث کرد و با صدایی گرفته پرسید:" کدوم بخششون رو بیشتر دوست داری؟" سعی داشت به خاطر اتلاف وقتش به دخترک حمله نکند. " برگ هارو، میدونی چرا؟" اکسل سرش را به نشانه نفی تکان داد. و آریا مانند دو دوست خوب صیمیمی که رازی را باهم درمیان میگذارند به اکسل نزدیک شد و زمزمه کرد: " چون رنگشون هر فصل عوض میشه."

چشمان اکسل دوباره برق زد. حالا مطمئن بود این دختر هرکه بود، عادی نبود. دوباره به اطراف نگاه کرد یک خانم پیر، سگش را برای رفع حاجت پشت بوته ها برده بود ولی کس دیگری تا چند قدمی آنها نبود. حالا همه چیز برایش روشن شده بود، دوستی درکار نبود، آریا فقط برای اینکه اکسل را بازی دهد این داستان دروغین را سرهم کرده بود. دیگه صبر اکسل به سر اومده بود، مچ دست آریا را گرفت و او را به سمت خودش چرخاند. قبل از اینکه اکسل بتواند حرفی بزند، آریا خودش را عقب کشید و بازهم اون پوزخند مسخره را زد. " منتظر دوستامی‌ مگه نه؟ لازم نیست عجله کنی، اونا به زودی میان." این دختر فکر کرده بود اکسل کودن است؟ " واقعا؟ ولی من فکر نمیکنم دوستای خیالیت به زودی برسن."

دوباره زیر چشمی پیرزن را نگاه کرد که داشت از انجا دور میشد. دیگر کلافه شده بود یا الان یا هیچوقت. آریا ناخن های مشکلی بلندش را کف دست اکسل فرو کرد و باعث شد فشار او روی مچش کم شود و با لحنی کم حوصله گفت : " مطمئن باش که خیالی نیستند ولی همچنان دوستای منم نیستند." از دور دست دختری جیغ زنان به آنها نزدیک میشد. از شدت هیجان دوبار روی چمن ها کله ملق شد و موهای خرگوشی بلندش به هوا پرتاب شد. اکسل از شدت تعجب سریع از آریا فاصله گرفت و چهره مصنوعی احمقانه‌اش را حفظ کرد. دخترک حدودا ۵ ساله بلند و موهای بلوند زیبایی داشت . کک و مک مانند آبشاری روی گونه ها و بینی اش پراکنده بود پس احتمالا کلویی بود. پشت سرش و از فاصله دورتری یک زوج دست به سمت او قدم میزدند...