زمانی که احساس پوچی می کنی

وقتی حس پوچی داری، یعنی چی؟ یعنی یه جاهایی دلت می‌خواد گریه کنی ولی اشک نداری. یعنی ته دلت یه خلا که نه با فیلم پر میشه، نه با بازی، نه با درس خوندن. یعنی از خودت می‌پرسی: «آخه من واسه چی دارم زندگی می‌کنم؟»

حال و هوای نوجونی تو این روزا: · نه دیگه بچه‌ای که هرچی بگن بپذیره، نه بزرگ‌تر که هرچی دلش بخواد انجام بده. یه جایی موندی وسط‌های راه. · همه بهت می‌گن «آینده‌ات مهمه» ولی هیچکس نمی‌گه چطور برسی به اون آینده. · توی فضای مجازی، همه دارن خوش می‌گذرونن، ولی تو دلت خالی‌تر از اونه که حتی بری استوری بذاری.

سختی‌هاش چیه؟ · سختی اینکه نمی‌دونی کی هستی. هر روز یه نقش بازی می‌کنی تا ببینی کدومش مال خودته. · سختی اینکه بدنت عوض میشه، هورمون‌هات بالا پایین می‌کنه و یهو بی‌دلیل عصبانی میشی یا گریه‌ات می‌گیره. · سختی اینکه هرجا می‌ری بهت می‌گن «تو هنوز بچه‌ای» ولی ازت توقع کارای بزرگ دارن.

کمبودایی که واقعاً اذیتت می‌کنه: · کسی نیست که فقط گوش بده، بدون اینکه بگه «این کارو بکن» یا «چرا اینجوری شدی؟» · هیچکس بهت نمی‌گه «اشتباه کن، اشکال نداره». همه می‌خوان بهترین باشی، ولی هیچکی نمی‌گه اگه بدترین باشی چی؟ · بزرگ‌ترا هیچوقت از شکست‌هاشون نمی‌گن. تو فکر می‌کنی فقط خودتی که زمین خوردی، درحالی که همه زمین خوردن.

این پوچی مال تو نیست که خراب باشی؛ مال این دوره‌ست. یعنی داری بزرگ میشی. یعنی دیگه حرفای تکراری بزرگ‌ترا رو قورت نمی‌دی. یعنی داری خودت راهتو پیدا می‌کنی. هر وقت حس کردی هیچی نیستی، به خودت بگو: «خب، خالیم. ولی خالی بودن یعنی جای چیزای جدید پر میشه. چیزایی که خودم انتخاب می‌کنم.»