انسان ؛ میان خاک و ستاره

درودد بر شما یه نثر ادبی نوشتم امیدوارم که خوب باشه کل تلاشم رو کردم که خوب دربیاد و میخوام ادامه بدم و اگه دوست داشتین بیشتر بزارم🦦🤏

انسان، نه فقط مشتی خاک، که رؤیایی‌ست که در رگ‌های زمین جاری شده است. موجودی که از سکوتِ خاک زاده شد، اما نگاهش را به دورترین ستاره‌ها دوخت. گاهی در هیاهوی جهان گم می‌شود، گاهی زیر بارِ روزگار خم می‌شود، گاهی دلش از سنگینیِ نرسیدن‌ها به درد می‌آید؛ اما باز هم در گوشه‌ای از قلبش چراغی روشن می‌ماند. چراغی که نامش امید است.

انسان، پرنده‌ای‌ست بی‌بال که با آرزو پرواز می‌کند، رهگذری‌ست که در تاریک‌ترین شب‌ها، نور فردا را در مشت‌هایش پنهان نگه می‌دارد. می‌شکند، اما از شکستن، راهِ روییدن را می‌آموزد. اشک می‌ریزد، اما از میان قطره‌های اشک، معنای زندگی را پیدا می‌کند. چه بسیار طوفان‌ها که از سر گذرانده، چه بسیار زخم‌ها که بر دل حمل کرده، و چه بسیار بار که گمان کرده پایانِ راه رسیده است؛ اما هر بار، از میان ویرانه‌های خویش دوباره برخاسته و جهانی تازه در درون خود ساخته است

شاید رازِ انسان همین باشد؛ اینکه میانِ محدودیت‌ها رؤیا می‌بیند، میانِ تاریکی‌ها به دنبال نور می‌گردد، و میانِ تمامِ ناتمام بودن‌هایش، باز هم برای فردا نقشه می‌کشد. چه شگفت است انسان... ترکیبی از خاک و ستاره، از ضعف و قدرت، از اشک و لبخند. دلی دارد که بر زمین می‌تپد، اما نگاهی که همیشه در جست‌وجوی آسمان است.

خب وایسین قبل اینکه این اسلایس رو بزارم یه چیزی توضیح بدم این پست رو من از روی شعری که خودم ساختم درست کردم یعنی از روی شعر خودم یه نثر ادبی هم نوشتم انسان، نه فقط مشتی خاک، که رؤیایی‌ست که در رگ‌های زمین جاری شده است. گاهی به وسعت آسمان می‌اندیشد، گاهی در قطره‌ای اشک دریایی از معنا پیدا می‌کند. انسان، پرنده‌ای‌ست بی‌بال که با امید پرواز می‌کند، و رهگذری‌ست که در تاریکی‌ها چراغ فردا را با خود حمل می‌کند. اگرچه می‌شکند، اما از شکستن راه روییدن را می‌آموزد؛ و اگرچه گم می‌شود، باز در جست‌وجوی نور قدم برمی‌دارد. چه شگفت است انسان؛ ترکیبی از خاک و ستاره، که دلش میان زمین می‌تپد و نگاهش همیشه در پی آسمان است. (شاید بزرگ‌ترین معجزه‌ی جهان، هنوز هم انسان باشد)