☀️:وطنِ من!

سلام دوستان حالتون چطوره؟امیدوارم همیشه عالی باشین.★

ایران..ایران اسمی است که وقتی در زبانم می‌چرخد حسِ سربلندی و عزت تمام وجودم را در برمی‌گیرد.. "ایرانِ عزیز"کشوری با تاریخ، فرهنگ و جغرافیایی و ادبیات زیبایش مرا به جنون می‌آورد.. آه!آه که چقدر وطنم را دوست دارم..چقدر که آن را میپَرَستم،کشورِ عزیزم..کشوری که با دیدن دختران و پسرانِ زیبایش چشمانم از شدتِ شکوفه زدن کور می‌شود. خدایا..خداوندا!این کشور را از تنم جدا نکن..تمام بندِ بندِ وجودم به این کشور وابسته است..ای ایران،ای گهواره‌ی پر نورِ من!تو تنها یک "کشور" نیستی،تو ضربانِ قلب من،در تک تک ثانیه‌هایی که سپری میکنم هستی.هر وجب از سنگ‌هایت،بوی زندگی را می‌دهد،هر وجب از کاشی‌هایت،بوی عشق می‌دهد،هر وجب از خاکت بوی شعر های حافظ و سعدی را می‌دهد. ای وطنم!ای نامت مرهمِ دلتنگی ها،مرا در آغوشت پنهان کن،مرا در آغوشِ گرمت،ذوب کن..تو رگ و ریشه‌ی من هستی،تو همان وطنی هستی که اگر از تنم جدا شوی..من دگر تکه تکه می‌شوم..دگر از من چیزی نمی‌ماند:)

آغوشت را به رویم باز کن..بگذار سرم را روی قصه‌هایت بگذارم،که آرام در گوش‌هایم نجوا می‌کنی. ای کاش می‌شد عشقم به تو را در یک واژه ادا کنم..اما افسوس!افسوس که نمی‌توانم..افسوس که واژه ها در برابر عظمت و زیباییِ تو چیزی نیستند. اشک هایم روی صورتم می‌ریزند،روی گونه‌هایم جاری می‌شوند..ناگهان تو با صدایی مجذوب کننده و رویِ درخشنده‌ات به سویم می‌آیی و دستانت را روی شانه‌هایم می‌گذاری.. رویِ شانه‌های ظریفم غزلی از عشق و تمدن می‌کاری.

نقشه‌ی زیبایت را در آغوش می‌کشم تا کمی از این دلتنگی‌ام جایش را به آسودگی دهد. گیسوانم را در دستانت می‌گیری و روی لب‌هایت می‌گذاری،آن‌ها را بو می‌کنی و سپس می‌بوسی..دستانِ گرم و خورشیدی‌ات را که سرشار از تمدن و اصالت است روی مو‌هایم می‌کِشی..آه!چقدر که من این آرامش را می‌پرستم،با انگشتانت لا به لایِ موهایم می‌کشی که باعث می‌شود موهایم رنگً زیبای خورشید را بگیرد. ای خاکِ مقدس! تو را دوست دارم؛ نه فقط برایِ زیبایی‌ات، بلکه برای آن روحی که در جانِ سنگ‌هایت، در عمقِ تاریخ‌ات و در قلبِ مردمِ نجیب‌ات جاری است. تا زمانی که آفتاب بر پنجره‌ی اتاقم طلوع می‌کند و تا وقتی که زمزمه‌ی آب در جویبارهایِ تو شنیده می‌شود، نامِ تو بر بلندایِ جانِ من حک شده است.

وطن عشقِ من،هم‌وطن جانِ من!★