رانندگانی که می‌توانستند قهرمان جهان شوند، اما نشدند

در فرمول یک، تاریخ معمولاً قهرمانان را به خاطر می‌سپارد. اما گاهی سرنوشت بی‌رحم‌تر از آن است که به استعداد، سرعت یا حتی یک فصل فوق‌العاده پاداش بدهد. برخی رانندگان تمام ویژگی‌های یک قهرمان جهان را داشتند؛ سرعت، مهارت، اراده و حتی خودروی مناسب. اما یک اشتباه، یک خرابی فنی، یک تصمیم استراتژیک اشتباه یا فقط بدشانسی باعث شد هرگز جام قهرمانی را لمس نکنند. این‌ها رانندگانی هستند که می‌توانستند قهرمان جهان باشند، اما تاریخ مسیر دیگری را برایشان انتخاب کرد.

فلیپه ماسا؛ قهرمانی که فقط ۳۸ ثانیه دوام آورد اگر بخواهیم از بی‌رحم‌ترین لحظه تاریخ فرمول یک نام ببریم، احتمالاً باید به گرندپری برزیل ۲۰۰۸ اشاره کنیم. ماسا مسابقه خانگی خود را برد. خانواده‌اش در گاراژ جشن گرفته بودند. تماشاگران برزیلی فریاد می‌زدند. او در آن لحظه قهرمان جهان بود. اما تنها چند پیچ مانده به پایان مسابقه، لوییس همیلتون از راننده‌ای دیگر سبقت گرفت و امتیاز لازم برای قهرمانی را به دست آورد. ماسا حدود ۳۸ ثانیه قهرمان جهان بود؛ کوتاه‌ترین قهرمانی تاریخ که هرگز در آمار ثبت نشد. بسیاری هنوز معتقدند او شایسته آن عنوان بود.

استرلینگ ماس؛ بهترین راننده‌ای که هرگز قهرمان نشد پیش از سنا، شوماخر و همیلتون، نام استرلینگ ماس مترادف سرعت بود. او ۱۶ گرندپری برد، چهار بار نایب‌قهرمان جهان شد و بارها رانندگانی را شکست داد که قهرمان جهان شدند. اما هر بار چیزی کم بود؛ یک خرابی، یک حادثه یا چند امتیاز ناچیز. امروزه بسیاری از کارشناسان او را «بزرگ‌ترین راننده بدون قهرمانی جهان» می‌دانند؛ لقبی که هم افتخار است و هم تراژدی.

کارلوس رویتمان؛ یک امتیاز تا جاودانگی فصل ۱۹۸۱ یکی از نزدیک‌ترین نبردهای تاریخ فرمول یک بود. رویتمان با ویلیامز عملکردی فوق‌العاده داشت و تا آخرین مسابقه برای قهرمانی جنگید. اما در پایان فصل تنها با یک امتیاز اختلاف قهرمانی را از دست داد. فکر کردن به اینکه یک سبقت، یک پیت استاپ یا حتی یک دور متفاوت می‌توانست سرنوشت حرفه‌ای او را تغییر دهد، هنوز هم عجیب است.

ژیل ویلنوو؛ افسانه‌ای که زود رفت ویلنوو هرگز قهرمان جهان نشد، اما جایگاهی در قلب طرفداران دارد که بسیاری از قهرمانان به آن نرسیده‌اند. او با شجاعت، ریسک‌پذیری و سبک رانندگی تهاجمی خود به نماد فراری تبدیل شد. در سال ۱۹۸۲ شانس واقعی قهرمانی داشت، اما حادثه مرگبارش در پیست زولدر همه چیز را متوقف کرد. بسیاری معتقدند اگر آن حادثه رخ نمی‌داد، قهرمانی جهان فقط مسئله زمان بود.

میکله آلبورتو؛ آخرین امید فراری پیش از شوماخر در میانه دهه ۸۰، آلبورتو تنها کسی بود که می‌توانست سلطه مک‌لارن را تهدید کند. او فصل ۱۹۸۵ را درخشان آغاز کرد و مدعی اصلی قهرمانی بود. اما خرابی‌های پیاپی فراری در نیمه دوم فصل، رؤیای او را نابود کرد. مشکل این نبود که آلبورتو به اندازه کافی سریع نبود؛ مشکل این بود که ماشینش قابل اعتماد نبود.

دنیل ریکاردو؛ لبخندی که هرگز به قهرمانی نرسید در سال ۲۰۱۴ او تنها راننده‌ای بود که توانست سلطه مرسدس را بشکند و سه مسابقه ببرد. بسیاری فکر می‌کردند آینده قهرمانی جهان در انتظارش است. اما تصمیم‌های اشتباه در انتخاب تیم، تغییرات قوانین و افت تدریجی عملکرد باعث شد هرگز فرصت واقعی مبارزه برای عنوان جهانی را پیدا نکند. ریکاردو یادآور این حقیقت است که استعداد به تنهایی برای قهرمانی کافی نیست.