"راهنمای ورود"

اگر در حال خواندن این متن هستی، احتمالاً قبلاً آنجا را دیده‌ای. شاید نه به یاد بیاوری، اما مهم نیست. تقریباً هیچ‌کس به یاد نمی‌آورد. بیشتر مردم فکر می‌کنند آن مکان فقط یک خواب است. همان چیزی که بعد از بیدار شدن، تکه‌تکه از ذهن پاک می‌شود. اما اگر واقعاً فقط یک خواب بود، پس چرا بعضی‌ها هر شب به همان خیابان‌ها برمی‌گردند؟

چرا بعضی‌ها می‌توانند مسیرها را به خاطر بسپارند؟ و چرا بعضی‌ها هرگز بیدار نمی‌شوند؟ برای ورود، منتظر ساعت ۳:۳۰ صبح بمان. نه زودتر. نه دیرتر. وقتی همه‌چیز ساکت شد، در تخت خود دراز بکش و به صدای اتاقت گوش بده. صدای یخچال. صدای باد. صدای تیک‌تاک ساعت. هر صدایی که همیشه آنجا بوده است.

تبریک می‌گویم. تو نزدیک شده‌ای. چشمانت را ببند. به آخرین جایی فکر کن که در کودکی احساس امنیت می‌کردی. ممکن است یک اتاق باشد. یک حیاط. یک راهرو. یا مکانی که دیگر وجود ندارد. وقتی تصویر آن مکان واضح شد، آرام تا سی بشمار.

اگر در میان شمارش احساس کردی کسی نامت را صدا زد، پاسخ نده. اگر احساس کردی کسی کنار تخت ایستاده است، چشمانت را باز نکن. اگر صدای قدم‌ها را شنیدی، به شمارش ادامه بده.

اگر احساس کردی در حال سقوط هستی... اجازه بده سقوط ادامه پیدا کند. بیشتر مسافران در همین مرحله تسلیم می‌شوند. وقتی به عدد سی رسیدی، از خودت فقط یک سؤال بپرس: «آیا قبلاً اینجا بوده‌ام؟» به دنبال پاسخ نگرد. اگر قرار باشد جوابی وجود داشته باشد، خودش تو را پیدا خواهد کرد. و اگر ناگهان حس کردی تختت ناپدید شده... اگر هوا بوی باران و گردوغبار گرفت... اگر سکوت بیش از حد سنگین شد... اگر مطمئن نبودی بیداری یا خواب... پس تبریک می‌گویم. تو وارد شده‌ای.

از این لحظه به بعد، قوانین را فراموش نکن. آنجا همه‌چیز از فراموش‌کارها شروع می‌شود. و تقریباً همه کسانی که گم شدند... فکر می‌کردند قوانین برای دیگران نوشته شده‌اند.

ساکنان برخلاف چیزی که اکثر مسافران انتظار دارند، آنجا خالی نیست. در واقع، تقریباً همیشه کسی را خواهی دید. اما هیچ‌کس مطمئن نیست که آن‌ها واقعاً «انسان» هستند یا نه. بیشتر ساکنان شبیه آدم‌های عادی‌اند.

آن‌ها در پارک‌ها قدم می‌زنند. روی نیمکت‌ها می‌نشینند. در ایستگاه‌های اتوبوس منتظر چیزی می‌مانند که هرگز از راه نمی‌رسد. این طبیعی است.

تا زمانی که بیش از حد به آن‌ها نگاه نکنی. اگر بیش از چند ثانیه به یک ساکن خیره شوی، ممکن است متوجه چیزی شوی. مثلاً اینکه پلک نمی‌زند. یا سایه ندارد. یا از همان نقطه‌ای که چند دقیقه پیش دیده بودی، تکان نخورده است. بعضی از آن‌ها تو را با اسمت صدا می‌زنند. حتی اگر هرگز تو را ندیده باشند. بعضی از آن‌ها ادعا می‌کنند سال‌هاست آنجا زندگی می‌کردی

اما وقتی از آن‌ها بپرسی امروز چه روزی است، سکوت می‌کنند. با این حال، خطرناک‌ترین ساکنان آن‌هایی نیستند که عجیب به نظر می‌رسند. بلکه آن‌هایی هستند که کاملاً عادی‌اند.

و گاهی از تو می‌پرسند: «دنیای بیرون هنوز وجود دارد؟» اگر کسی این سؤال را از تو پرسید، جواب نده. هیچ ساکن واقعی نباید از دنیای بیرون خبر داشته باشد. و اگر خبر داشته باشد... یعنی زمانی آنجا بوده است. در میان ساکنان، گروهی وجود دارند که به آن‌ها «فراموش‌شدگان» می‌گویند. افرادی که آن‌قدر در آن جهان مانده‌اند که نام خود را فراموش کرده‌اند. خانه خود را فراموش کرده‌اند.

حتی فراموش کرده‌اند که چرا می‌خواستند برگردند. اگر یکی از آن‌ها را دیدی، مؤدب باش. به حرف‌هایش گوش بده. اما هرگز از او نپرس چند وقت است آنجاست. هیچ‌کس پاسخ این سؤال را دوست ندارد.