“راهنمای بقا در ساعات ناپایدار”

جهانی وجود دارد که تنها بین ساعت ۳:۳۰ تا ۷:۰۰ صبح می‌توانی وارد شوی. نه یک دقیقه زودتر… نه یک دقیقه دیرتر. و چند قانون وجود دارد که باید بدون هیچ استثنایی رعایت شوند:

اگر مردی بسیار قدبلند را در حال عبور دیدی، هرگز به او نگاه نکن. حتی اگر حس کردی او دارد تو را نگاه می‌کند.

اگر کسی با لبخند آرام و مؤدبانه به تو چای تعارف کرد، بی‌درنگ رد کن و دور شو. و اگر قدم‌هایش پشت سرت ادامه پیدا کرد… بدون مکث فرار کن.

همیشه یک ساعت همراهت داشته باش. اینجا زمان قابل اعتماد نیست؛ گاهی خودش را جا می‌زند، گاهی جلوتر از تو نفس می‌کشد، و گاهی اصلاً تصمیم می‌گیرد وجود نداشته باشد.

اگر صدایی شنیدی که اسم تو را خیلی آرام صدا می‌زند، اما هیچ‌کس را نمی‌بینی، پاسخ نده. آن صدا متعلق به جایی نیست که تو در آن ایستاده‌ای.

اگر جایی دیدی که راهرو خیلی “آشنا” به نظر می‌رسد، برنگرد و داخلش نشو. اینجا آشنایی یعنی تله‌ای که برای حافظه ساخته شده.

اگر چراغ‌ها یک‌باره خاموش شدند، ساکن نمان. حتی اگر نمی‌دانی به کجا می‌روی، حرکت تنها چیزی است که هنوز از تو محافظت می‌کند.

اگر روی زمین گل‌هایی دیدی که انگار برای تو چیده شده‌اند، به آن‌ها دست نزن. آن‌ها فقط زیبا نیستند… آن‌ها “یاد می‌گیرند” چه کسی بهشان نگاه کرده. و دیگه هیچوقت از شرشان خلاص نمی‌شوی