(آن سوی درد)³

سلام اکلیلی ها✨ هانامین هستم 🌸 خیلی خوشحالم که از دو پارت قبلی خوشتون اومده و امیدوارم پارت سوم رو هم دوست داشته باشید. قلبش یه نکته ای رو بگم که یادم رفت توی دو تا پارت قبلی بگم😅 دوستان این داستان درباره بیماری و بیمارستان هست و من شناخت دقیق و کاملی از بیماری ها ندارم پس ممکنه بعضی چیزها با واقعیت فرق کنه. این فقط یه داستانه و هیچ چیزش حقیقت نداره نه مشخصات بیماری و نه اینکه مدت زمان بستری شدن افرادی که مبتلا به این بیماری ها هستن. خب دیگه بریم سراغ داستان✨🎀

تئو: هنوز با تعجب نگاهم میکرد و هیچ حرفی نمیزد. نکنه همه حرفام رو شنیده باشه؟ به سرتا پاش نگاه کردم ، پسری با سوییشرتی سرمه ای و جوراب های لنگه به لنگه. یکی از جوراباش قرمز و یکی دیگه زرد بود. دمپایی که پوشیده بود یکی دو سایز براش بزرگ بود، موهاش بهم ریخته بود و با چشمای قهوه‌ایی ترسیده نگاهم میکرد. دست به سر کردنش نباید خیلی سخت باشه. با حالتی گیج و لبخندی الکی بهش گفتم:(ببین ،انگاری سوءتفاهم پیش اومده. در واقع.... ام، اصلا چرا وایسادی؟ معلومه که سخته تا با اون دستگاه تنفسی سرپا وایسی.) به سنگی اشاره کردم:(بیا، بیا اینجا بشین.) سرش رو تکون داد و بدون گفتن حتی یک کلمه رفت و روی سنگ نشست. واقعا فکر نمیکردم انقدر راحت قبول کنه. یه سنگ دیگه پیدا کردم و کنارش نشستم. بهم نگاه نمیکرد و مستقیم به دستاش چشم دوخته بود؛ معلوم بود خیلی ازم ترسیده بود.

الکس: پسری که رو‌به‌روم نشسته بود خیلی عجیب بود. تا الان ندیده بودمش،معلومه تازه به بیمارستان اومده. سوال های زیادی ذهنم رو مشغول کرده بود مثلا اینکه کیه؟ اینجا چیکار میکنه؟ بیماریش چیه؟ و از همه مهمتر برای چی میخواست خودش رو ب.ک.ش.ه؟ سنگینی نگاهش رو حس میکردم اما نمیتونستم حرفی بزنم. ناگهان دستش رو به شونه ام زد:(من تئو هستم. میشه اسمت رو بگی؟) سرم رو بلند کردم ولی هیچ چیزی نگفتم. تئو گفت:(صدای منو میشنوی؟) بعد با لحنی عصبانی با خودش زمزمه کرد:(نکنه لال باشه؟ شایدم ناشنوا باشه. مسخره خیلی ترسیدم، خداروشکر فکر کردم الانه که همه چیز لو بره.) ناراحت شده بودم برای همین وقتی تئو خواست بلند بشه دستش رو کشیدم و تو چشماش زل زدم و با صدای بلند گفتم:( من الکس میلر هستم _ اهل میامی _ ۱۵ سالمه _ عاشق کتاب خوندن هستم به همین خاطر بچه ها مسخره ام میکنن _ از ۱۲ سالگی توی این بیمارستان هستم _ من بیماری تنفسی دارم و تمام حرفات رو شنیدم و دیدم که میخواستی چیکار کنی.) تئو سر جاش خشکش زد، شاید یکم صدام بلند بود و همه کلمات رو پشت سر هم گفته بودم. چندتا نفس عمیق کشیدم و به تئو نگاه کردم. همون لحظه شروع کرد به خندیدن:( وای خدای من. پس تو میتونی حرف بزنی الکس. عالی بود تمام کلمات رو پشت سر هم و بدون حتی یک اشتباه گفتی. حتی با وجود بیماریت نفس هم کم نیاوردی.)

دوباره کنارم نشست و ایندفعه اون با صدای بلند دقیقا مثل من شروع کرد به معرفی کردن خودش:(من تئو جانسون هستم _ ۱۶ سالمه _ اهل کالیفرنیا هستم _ عاشق دوچرخه سواری هستم و تا الان کسی به این خاطر منو مسخره نکرده _ از وقتی به دنیا اومدم بیماری قلبی داشتم اما از ۱۳ سالگی به بعد خیلی بدتر شد برا همین مجبور شدم یه جورایی دوچرخه سواری رو کنار بزارم _ تازه به این بیمارستان اومدم.) صداش رو کمتر کرد:( و خب همونطور که دیدی میخواستم خودم رو از اینجا....) که نگاهش به من افتاد:( ولش کن. میشه ازت یه خواهشی کنم؟ اینکا هر چیزی که اینجا دیدی و شنیدی رو به کسی نگو. ازت خواهش میکنم.) سرم رو به نشونه تایید تکون دادم. بهش گفتم:( اگه میخوای من رازت رو نگه دارم باید یه چیزی که من میخوام رو بهم بگی.) خندید و بهم گفت:( جایزه هم میخوای؟ باشه. بگو چی میخوای بهت بگم؟) نفس عمیقی کشیدم:( درسته ، شاید این سوالی که میخوام بپرسم به من ربطی نداشته باشه ولی میخوام بدونم..) به مچ دستش چشم دوختم:( مچت چرا انقدر کبود شده؟ خودت اینکارو با خودت کردی؟)

ناگهان لبخند از روی صورتش محو شد. آستین هودی‌ش رو جلوتر کشید تا کبودی رو پنهان کنه. بهم نگاه کرد ،تونستم بغض رو توی چشماش ببینم:(باشه. بهت میگم. اما اینو بدون تو تنها کسی هستی که اینو میدونی. اگه فرد دیگه ایی خبردار بشه من میدونم و تو. باشه؟) سرم رو با قاطعیت تکون دادم:( حتما ) (خب این کبودی کار من نیست. در واقع کس دیگه ایی اینکارو کرده.) با کنجکاوی پرسیدم:(کی؟) (خب اون آدم.....) حرفش با صدای وحشتناک باز شدن در پشت بوم قطع شد. مردی هیکلی و عصبانی در چارچوب در ایستاده بود و زنی کناردستش بود و پرستاری با نگرانی سعی میکرد مرد رو آروم کنه. به تئو نگاه کردم. رنگ صورتش پریده بود. با صدایی پر از ترس زمزمه کرد:( پ....پ...پدر....)