آن سوی درد¹

سلام اکلیلی ها✨✨ هانامین هستم🌸 دیشب اتفاقی به سرم زد که این داستان رو بنویسم پس شروع کردم به نوشتن. و اینم بگم که من حرفه ای نیستم پس اگه فکر میکنید جایی ایرادی داره یا میتونه بهتر بشه،حتما بهم بگین✨🤍🎀

الکس: بیمارستان خیلی بزرگه. با اینکه سه سال اینجا هستم اما هنوز به خیلی از بخش‌هاش سر نزدم، شایدم چون پرستارا و نگهبانا اجازه نمیدادن به اونجاها برم. امروز هوا خیلی سرده درست مثل هر روز دیگه زمستون. سویشرت سرمه ایم رو پوشیدم و از اتاق بیرون زدم. هر روز اجازه دارم فقط دو ساعت بیرون از اتاقم باشم؛ همیشه هم این دو ساعت رو روی پشت بوم میگذرونم. لااقل اونجا کسی نیست تا بهم گیر بده که چرا جورابام رو لنگه به لنگه پوشیدم و نامرتبم یا حتی کسی هم نیست که به خاطر کتاب‌هایی که میخونم مسخره ام کنه و بهم بگه بچه خرخون یا کوچولو.

پله های بیمارستان خیلی بلنده و سخته که بتونم با این دستگاه تنفسی که دارم ازش بالا برم. در پشت بوم رو باز کردم،نسیم خنکی به صورتم خورد باعث شد کمی بلرزم. دستام رو به هم مالیدم و وارد پشت بوم شدم. سنگی که همیشه روش می‌نشستم رو دیدم و به سمتش رفتم؛ همین که خواستم بشینم صدای شکستن گلدونی اومد، از جا پریدم. نکنه موش بوده باشه؟ از موش ها متنفرم . اون موجودات موضی فقط بلدن حال آدم رو خراب کنن. کتابم رو روی سنگ گذاشتم و رفتم تا ببینم چی شده.

تئو: حالم از این زنگی بهم میخوره، تمام دوستام و آشناهام بهم میگفتن انگیزه‌ای برای زندگی پیدا کنم اما کدوم انگیزه؟ کدوم آرزو؟ کدوم زندگی؟ از وقتی به دنیا اومدم مریضم. به خاطرش مجبور شدم توی خونه درس بخونم و مدرسه نرم. هیچگی رو توی این دنیا ندارم. مامان و بابا هم که هیچی جز داد و کت.ک زدن‌هاشون بهم‌ نرسیده. دیگه حوصله هیچ چیز رو ندارم. میخوام زودتر تمومش کنم. میخوام‌همه چیز تموم بشه فقط همین. باد تکه ای از موهام رو روی صورتم انداخت. با این ارتفاع اگه بیوفتم قطعا می.می.رم؛خب... چه بهتر. میخوام زودتر به این زندگی مس.خره پایان بدم. یکدفعه احساس کردم کسی پشت سرمه، سرم رو برگردوندم. پسری رو دیدم که دستگاه تنفسی همراه خودش داشت و خیلی ترسیده و متعجب داشت نگاهم میکرد. لعنتی، اگه بره و به پرستارا خبر بده چی؟ این از کجا پیداش شد؟ اگه بابا بفهمه زنده ام نمیزاره. لعنتی......

اسلاید اضافه😁😁