افراد نابغه در برابر افراد عادی، کدام برنده‌ست؟

شاید فکر کنید که افرادی با ضریب هوشی عادی(در سطح جامعه) نمی توانند از افرادی که ضریب هوشی بالاتری دارند جلو تر بروند؛ در این پست درباره درستی یا نادرستی این موضوع بیشتر اطلاعات کسب خواهیم کرد.

در ابتدا، با چند باور نادرست درباره نابغه ها شروع می‌کنیم تا بیشتر با نوابغ آشنا شویم. یکی از باور های غلط درباره نوابغ، این است که افراد نابغه به طور نابغه به دنیا می آیند. تحقیقاتی صورت گرفته است که نشان دهنده ی آن است که هر کودکی نابغه‌ای خلاق است . یکی از محققان آزمون‌های سنجش تفکر خلاق در انواع سنین بر روی 1600 کودک انجام داد . با توجه به این تحقیق آزمون‌های اولیه برای کودکان میان 3 تا 5 سال صورت گرفت و با توجه به نتیجه 98 درصد آنها نابغه بودند . اما هنگامی که همین آزمون‌ها را در سن 8 الی 10 سالگی از آنها پرسیدند فقط 32 درصد آنها در رده نابغه قرار گرفتند‌ . باز هم 5 سال یعنی در سن 13 الی 15 سالگی درصد نابغه بودن کمتر و به 10 درصد کاهش یافت . این آزمون‌ها بر روی 200 هزار فرد بالای 25 سال انجام شد و متاسفانه فقط 2 درصد در سطح نابغه قرار داشتند . بر اساس این تحقیقات نشان داده می‌شود که هر کسی نابغه به دنیا می‌آید . یعنی هر کودکی نابغه است . اما کشف نبوغ ویژه هر کودک خود نیاز به نبوغ و بصیرت ویژه دارد که خیلی کم در مدارس یافت می‌شود.

باور نادرست دوم: نابغه‌ها در کودکی شناخته می‌شوند. تعداد زیادی از افراد باور غلط دارند که نابغه‌ها در کودکی شناخته شده هستند. این باور درست نیست و در حقیقت از دو باور اشتباه مفهوم Genius (نابغه) و Prodigy (خارق‌العاده) ناشی می‌شود. یعنی کسی که در کودکی نتواند نابغه شناخته شود دارای نبوغ نبوده و نمی‌تواند نابغه شود . این افراد به طور منحصر به فرد و عجیب هستند که در کودکی شناخته شده هستند. نابغه متفاوت است و اگر اطلاعات کافی داشته باشید حتی نابغه‌های بزرگی وجود داشته‌اند که در کودکی کند ذهن بوده‌اند. به طور مثال ، آلبرت انیشتین خیلی دیرتر از بچه‌های معمولی موفق به صحبت کردن شد. وی می گفت که تا سه سالگی نمی توانسته حرف زدن را شروع کند. او حتی تا سن بالاتر از 9 سالگی به سختی می توانست صحبت کند. به دلیل اینکه انیشتین در کلام کند بوده و در مدرسه به موضوعات گوناگون بی توجه و برایش به نوعی خسته کننده به نظر می آمد ، موجب شده بود که افراد زیادی او را همچون خدمه منزل آنها ، او را کند ذهن بدانند . یا مثلا پابلو پیکاسو با کمک پدرش موفق شد مدرسه را به اتمام برساند. زیرا پدر او در کلیه ی کلاس‌ها در کنارش بود. ادیسون دارای نمره‌های پایین در درس علوم بود و هیچ کس نمی‌توانست آینده انیشتین و ادیسون را به عنوان نابغه پیش‌بینی کند. بنابراین نباید بر این عقیده باشیم نابغه از کودکی شناخته می‌شود. باید بپذیریم که در درون هر کسی نابغه وجود دارد که منتظر آشکار شدن است. نوابغ در کودکی تشخیص داده نمی‌شوند به همین دلیل باید روش های مثبت اندیشی را به کودکان آموزش دهیم ، تا به آینده روشن خود ایمان داشته باشند.

باور نادرست سوم، این است که نابغه‌ها در هر زمینه‌ای مستعد و ممتاز هستند. فردی که در زمینه‌ای نابغه به نظر می‌ رسد، به این خاطر نیست که در همه ی زمینه‌ها هم نابغه است . لئوناردو داوینچی و گوته افرادی بودند که موجب بروز نبوغ چند بعدی و چند رشته‌ای می‌شدند . اما افراد دیگری مثل بتهوون بودند که با توجه به ناشنوا بودن و هلن کلر که نابینا و کر و لال بود نشان دادند ، اگر فردی بدون توانایی فرد معمولی باشد باز هم می تواند تبدیل به نابغه شود. حالا چه برسد به فردی معمولی. در این خصوص دکتر الینیکف می‌گوید ، هر فرد و کودکی می تواند نابغه باشد و تاریخ نشان داده که همه ی افراد این فرصت را دارند.

افراد عادی هم می‌توانند به یک نابغه تبدیل شوند. برای این کار نیاز به تلاش، اراده و امید دارند. در سری جدید برنامه‌ی علمی «نابغه» در PBS، استیون هاوکینگ ایده‌ای را آزمایش می‌کند بر این مبنا که هرکسی می‌تواند مثل یک نابغه فکر کند. وی با مطرح کردن پرسش‌های بزرگی نظیر «آیا ما می‌توانیم از طریق زمان سفر کنیم؟» از افرادی باهوش متوسط به دنبال یافتن اطلاعات و کشفیات از قدرت مطلق در ذهن انسان است. هاوکینگ در بیانیه‌ای گفت: این‌یک نمایش سرگرم‌کننده بوده که در تلاش است تا کشف کند آیا مردم عادی به‌اندازه‌ی کافی هوشمند هستند که مشابه بزرگ‌ترین مغزهایی که تاکنون وجود داشته‌اند فکر کنند یا خیر. من دراین‌باره خوش‌بین هستم و باید بگویم که فکر می‌کنم آن‌ها می‌توانند.

نوابغ سوال می‌پرسند. آن‌ها پاسخ را نمی‌دانند اما سوالات بسیاری دارند که درنتیجه‌ی حس کنجکاوی‌شان به سمت رشته‌هایشان پدید می‌آیند. آن‌ها کسانی هستند که ظریفت بالایی برای پرس‌وجو در سطوح بالا دارند و برای دنبال کردن سطح بالایی از درک و فهم کنجکاو هستند که سپس قادرند آنچه را که درک می‌کنند به بقیه‌ی مردم انتقال دهند. بر اساس اعتقاد انجمن منسا، شما باید برای نابغه بودن ازلحاظ آماری واجد شرایط باشید و با ضریب هوشی 98 درصد که از سایر اقشار مردم به‌مراتب بیش‌تر است. بااین‌حال برخی محققان بر این باور هستند که آزمون‌های هوش به شکلی طرح‌شده‌اند که درخشان‌ترین متفکران را به‌راحتی از لیست نوابغ حذف می‌کند.

روشی که برای تست هوش مورداستفاده قرار می‌گیرد این است که شما از قبل پاسخ را می‌دانید. این روش درستی نیست چراکه شما سوالی طرح کرده‌اید که جواب آن مشخص است. از منظر محققان، با این روش آزمایش آلبرت انیشتین هم به‌احتمال‌زیاد در آزمون‌های هوشی ضعیف عمل می‌کرد. ضریب هوشی بالا یعنی کنجکاوی و خلاقیت.

اکنون به تفاوت مغز افراد عادی و افراد باهوش می‌پردازیم. بررسی‌ها نشان می‌دهند که در مغز افراد خلاق، ارتباطات عصبی بیشتری بین نیم‌کره‌ی راست و چپ وجود دارد. محققان عصب‌شناسی دریافته‌اند که خلاقیت افراد با بیولوژی و چگونگی ارتباط نورون‌های عصبی در مغز مرتبط است. دانشمندان تصور می‌کنند که میزان خلاقیت یک فرد و همچنین علاقه و اشتیاقی که فرد در کلاس‌های هنری از خود نشان می‌دهد، به مغز و ارتباط عصبی پیچیده‌ و گسترده‌ای که بین نورون‌ها وجود دارد، مرتبط است که این ویژگی در افراد با ضریب هوشی پایین تر، کمتر دیده می‌شود.

فردی که واقعا باهوش است، قبول دارد که چیزهای زیادی را نمی‌داند. به همین علت است که افراد باهوش مدام در حال یادگیری هستند و می‌پذیرند که گاهی اوقات اشتباه می‌کنند. افراد باهوش بیشتر از دیگران می‌دانند، اما همیشه این موضوع را به رخ دیگران نمی‌کشند. آن‌ها متواضع هستند و ادعا‌ نمی‌کنند جواب همه‌ی سوالات را می‌دانند. آن‌ها از اینکه اقرار کنند چیزی را نمی‌دانند، ترسی ندارند. به‌ندرت می‌توان این افراد را در حال فخرفروشی درباره‌ی دستاوردهایشان پیدا کرد. این افراد اعتماد به نفس دارند، اما بیش از حد خودشان را بالا نمی‌برند.

اینکه افراد باهوش قبول دارند از همه چیز خبر ندارند، به این معنی است که هیچ‌وقت ایده‌های جدید را رد نمی‌کنند و همیشه تمایل دارند از دیگران چیزهای جدیدی یاد بگیرند. آن‌ها به نظر و عقیده‌ی دیگران توجه می‌کنند و در صورت لزوم، از آن‌ها استفاده می‌کنند. این افراد چیزهایی که دیگران به آن‌ها می‌گویند را به‌راحتی قبول نمی‌کنند و قبل از هر چیز، خودشان درباره‌ی مسائل مختلف تحقیق می‌کنند تا از صحت آن‌ها مطمئن شوند. آن‌ها به نظرات دیگران گوش می‌کنند، اما از اینکه با دیدگاه‌های دیگران مخالفت کنند، ترسی ندارند. به بیان دیگر، افراد باهوش به‌خاطر خوشایند دیگران حاضر نیستند نظر واقعی‌شان را تغییر دهند.