گفتگوی دوستانه (@از دست دادن عزیزان)

یه نفس عمیق بکش، فقط ۱۰ اسلاید کنارتم. برای امروز، همین که اینجا هستی، خیلی ارزش دارد.

می‌دونم این روزا... انگار همه چی یکدفعه سنگین شده. حتی بیدار شدن. راستش را بخواهی، هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند آن چیزی که درونت می‌گذرد را کامل توضیح بدهد. اما فقط می‌خواهم بدانی: حس‌هایت، هر چه هست، جایز است.

یادت باشد: غم، نامنظم است. بعضی روزها گریه‌ات نمی‌گیرد و بعضی روزها با دیدن یک لیوان خالی، فرو می‌ریزی. این یعنی دیوانه نشده‌ای. یعنی آدمی. اصلاً قرار نیست طبق برنامه غمگین باشی.

بیا یک کار خیلی کوچک بکنیم (فقط اگر دلت خواست) یک لحظه چشمانت را ببند و بگو: «کاش می‌توانستم به (اسم عزیزت) بگویم که ...» لزومی ندارد کسی بشنود. فقط برای خودت. آه کشیدن هم کافی است.

لطفاً این باور غلط را دور بینداز: ❌ «قوی باش، گریه نکن.» ✅ قوی بودن یعنی اجازه بدهی اشک‌هایت بیایند. گریه، راه بدن تو برای سبک شدن است. بگذار بیایند بیرون.

یک کار خیلی راحت برای همين الان: ۱. یک لیوان آب خنک بردار (نه چای، نه قهوه، فقط آب). ۲. یک خاطره خنده‌دار یا شیرین با آن که رفته را به یاد بیاور. ۳. اگر لبخند زدی، یعنی هنوز زنده‌ای. همین خیلی خوب است.

جملۀ شب‌های سخت را برایت می‌نویسم: «شاید هیچ‌وقت دردم تمام نشود، اما من هر روز یک قدم بزرگ‌تر از آن می‌شوم. این یعنی التیام، نه فراموشی.»

یک واقعیت را با تو بگویم: حق داری: · از جواب دادن به تلفن خسته بشوی · وسط مهمانی بلند شوی و بروی · حتی از آنهایی که می‌گویند «خودتو جمع کن» عصبانی بشوی تو آدمی، نه ربات.

دلم می‌خواهد یک خبر خوب بدهم: یک روز، بدون اینکه بدانی، به آلبوم عکس‌هایت نگاه می‌کنی و به جای اشک، یک لبخند نرم می‌نشیند روی لبت. آن روز دور نیست. فقط تا آن روز، با خودت مهربان باش. هیچ عجله‌ای نیست.

حرف آخر (از ته دل): اگر این روزها خیلی سنگین شده، لطفاً تنها نمان. نه به خاطر اینکه ضعیفی، به خاطر اینکه انسانهایی هستند که دوست دارند گوشه‌ای از این بار را بردارند. هیچ‌کس نباید در سوگ تنها بماند.