بال هایم کو؟!

"عالی‌جناب، بال هایم را برای چه می‌خواستید؟"

ای‌کاش بال‌هایم را بریده بودید، عالی‌جناب! کاش یک‌دفعه، با یک تیغ، از ریشه جدا کرده بودید. آن وقت یک درد لحظه‌ای بود و تمام. یک فریاد از ته دل و تمام. اما شما دانه‌دانه پر بال‌هایم را کندید، با نوک انگشتانتان، آهسته، مثل کسی که دارد گل می‌چیند. یک پر امروز، یک پر فردا. و بعد ناگهان به خودم آمدم و دیدم از بال هایم فقط چند استخوان خیس از خوناب مانده. کاش یک‌دفعه بریده بودید که حالا با سر به زمین نمی‌خوردم! این‌ کارتان را چه می‌نامید؟تلاش برای قوی بودن؟ سازگاری با شرایط؟ کدام شرایط؟ جهنمی که خودتان ساخته‌اید؟ بله، شما ها توهم قوی بودن برای آدم‌ها ساخته‌اید.

باعث شده‌اید مشتی آدم باشیم که با افتخار نقاب خنده‌رو بر چهره می‌زنیم و بعد در اوج خرد شدن استخوان‌هایمان زیر لگدهای روزگار می‌گوییم حالم خوب است و سپس دست به انکار کبودی‌ ها و زخم‌ ها می‌زنیم. نامش را قوی بودن می‌گذارید؟ این تئاتر بازی‌کردن‌های حرفه‌ای بر استیج زندگی را، قوی بودن می‌نامید؟ این قوی‌ بودن‌ ها ارزانی خودتان!

حالا مانده‌ام با این دو تا شاخه استخوان نحیف که هیچ دردی ندارند، چون دیگر عصبی برای انتقال درد نمانده. از ته دلم می‌گویم: کاش آن روز اول، همان شب اول، که نشستید کنار بال‌هایم و گفتید فقط یک پر، می‌گفتید می‌خواهیم ببریم. لااقل می‌توانستم یک بار برای همیشه گریه کنم و بروم؛ اما شما پر پر مرا عادت دادید. عادت به کم شدن. عادت به انکار همین کم شدن.

اکنون هم که یادم رفته پریدن چه شکلی بود. فقط گاهی در خواب، از جایی بلند می‌شوم و می‌افتم. شما اسم این را زندگی می‌گذارید؟ اسم این همه آهسته بریدن را چه گذاشته‌اید؟ اسمش را بگذارید: قوی کردن آدم‌ها به روش خودتان. بریدنشان از خودشان و بعد از زندگی‌. بله عالی‌جناب! شکایت دارم. معلوم است که از شما و از زندگی شکایت دارم. و از خودم گله دارم، فکر می‌کردم با توهم قوی بودن به جایی می‌رسم. حالا بال هایم کو؟! به جایی جز انتهای پوچی رسیدم؟