هفت گناه کبیره

2 هفته پیش 9 اسلاید 185 مشاهده

این گناه‌ها اوایل منشأ کاملا مذهبی و دینی داشتن، ولی به مرور نه فقط مذهبی، بلکه کم‌کم شامل جنبه فرهنگی و حتی روانی هم شدن.

" نقطه شروع ماجرا " اولین کسی که استارتِ این قضیه رو زد، یه راهبی بود به اسم «اِواگریوس پونتیکوس» (Evagrius Ponticus). این بابا تو بیابون‌های مصر زندگی می‌کرد و یه لیست ۸ تایی از افکار بد (یا همون وسوسه‌ها) درست کرد که بهش می‌گفت هشت فکر شیطانی. هدفش چی بود؟ می‌خواست به راهبای دیگه کمک کنه که وقتی دارن تو خلوت خودشون تمرین معنوی می‌کنن، حواسشون به این تله‌های ذهنی باشه.

بعدش «پاپ گرگوری اول» (Pope Gregory I) اومد وسط، لیستِ اون بنده خدا رو گرفت و یه کم دست‌کاریش کرد. اون هشت تا رو کرد هفت تا. مثلاً "غرور" رو به عنوان ریشه و سرچشمه‌ی همه‌ی گناهان معرفی کرد. این‌طوری شد که لیست هفت‌تاییِ پاپ گرگوری توی کلیسای کاتولیک به عنوان استاندارد شناخته شد.

1) غرور یعنی خودتو خیلی بالاتر از بقیه بدونی. نسخه سالمش می‌شه اعتمادبه‌نفس، ولی نسخه مسمومش می‌شه: من از همه بهترم اشتباه مال بقیه‌ست، نه من کسی به پای من نمی‌رسه

2) طمع یعنی هرچی داری باز کمه؛ پول، قدرت، مال، موقعیت… هی بیشتر، بیشتر، بیشتر. این گناه از اون چیزاست که هیچ‌وقت سیر نمی‌شه مثل شکم گرسنه‌ای که هرچی بریزی توش، باز می‌گه: «یه کم دیگه…»

3) شهوت یعنی میل جن*سی یا لذت‌جوییِ افراطی و بی‌مهار. خودِ میل طبیعی‌ه، ولی وقتی تبدیل می‌شه به چیزی که عقل، احترام، و مرز آدم‌ها رو له می‌کنه، میشه مشکل.

4) حسد یعنی از موفقیت، دارایی، زیبایی، یا جایگاه بقیه بسوزی. حسد فقط این نیست که «من هم می‌خوام گاهی یعنی: کاش اون هم نداشت چرا مال اون شد، نه من؟

5) شکم‌پرستی معمولاً همه فکر می‌کنن فقط یعنی پرخوری، ولی گسترده‌تره. یعنی افراط در مصرف: غذا، نوشیدنی، لذت، حتی هرچیز دیگه‌ای که آدم درش زیاده‌روی کنه.