داستان پشت آهنگ‌های اعتراضی

موسیقی اعتراضی همیشه صدای قدرتمندی برای بی‌صدایان بوده. موسیقی که خشم، امید و مقاومت رو به ریتم‌ها و اشعاری هدایت می‌کنه که از لحظات الهام‌بخش آنها فراتر میره. توی این پست میخوام درباره لحظاتی که منبع الهام چندتا از معروف‌ترین آهنگ های اعتراضی بودن صحبت کنم☮︎

1. Blowin In The Wind - Bob Dylan (1963)/دمیدن در باد دیلن ۲۱ ساله این آهنگ را در عرض ۱۰ دقیقه در کافه‌ای در گرینویچ ویلج نوشت. داشت آهنگ‌هایی از طرفدار های لفو برده‌داری دهه 1800 رو میخوند. به ذهنش رسید چیزی بنویسه که سوالات بی پاسخ رو مطرح کنه. این آهنگ زمانی به طور اتفاقی به سرود جنبش حقوق مدنی تبدیل شد که سم کوک (که بعدها تغییری در راه است را نوشت) با شنیدن آن شگفت‌زده شد و گفت: «لعنتی، یک پسر سفیدپوست این را نوشته.» مهم‌ترین لیریک از نظر من: "و چندبار یک مرد (آدم) باید سرش رو برگردونه و تظاهر کنه چیزی نمیبینه؟"

2. A Change Is Gonna Come - Sam Cooke (1964)/تغییری در راه است کوک, که از قبل ستاره بزرگی بود, بعد از شنیدن دمیدن در باد، از اینکه چیزی مشابه ننوشته بود، احساس شرمندگی کرد. اما جرقه اصلی زمانی زده شد که او و گروهش از یک مسافرخانه تفکیک‌شده در لوئیزیانا (با وجود رزرو قبلی) اخراج شدند. کوک اعتراض کرد، به جرم "برهم زدن آرامش" دستگیر شد و این تحقیر او را به شدت آزرده خاطر کرد. او این آهنگ را در یک شب نوشت. این آهنگ در دسامبر ۱۹۶۴ به عنوان یک B-Side منتشر شد. کوک سه هفته بعد در یک متل لس‌آنجلس در شرایطی مبهم مورد اصابت گلو✨له قرار گرفت و کش✨ته شد. مهم‌ترین لیریک از نظر من: "زندگی کردن خیلی سخت شده ولی من از مر✨دن میترسم چون نمیدونم بالاتر از آسمون ها چی هست"

3. For What It's Worth - Buffalo Springfield (1966)/اگه بدرد بخوره (برای چیزی که ارزشش رو داره) نوشته‌ی استیون استیلز پس از شورش‌های منع رفت و آمد در سانست استریپ در لس‌آنجلس (نوامبر ۱۹۶۶). پلیس، نوجوانان موبلند را فقط به خاطر پرسه زدن دست✨گیر می‌کرد. یک ایستگاه رادیویی محلی (KFWB) اعلام کرده بود: «هشدار به هیپی‌ها: از استریپ دور بمانید.» "بچه‌ها" به هر حال از راه رسیدند (1000 نفر). پلیس از بات✨وم استفاده کرد. عنوان آهنگ در متن آهنگ نیست. جمله معروف «بچه‌ها، وایسید، این چه صداییه؟» مربوط به زمانی بود که استیلز یاد صدای چکمه‌های پلیس را روی پیاده‌رو می‌افته. اسم آهنگ فقط یک عنوان موقت بود، اما ماندگار شد. مهم‌ترین‌ لیریک از نظر من: "اگه همه اشتباه میکنن، هیچکس راست نمیگه جوونایی که حرف دلشون رو میزنن، از پشت با مقاومت زیادی مواجه می‌شن"

4. Fortunate Son - Creedence Clearwater Revival (1969)/پسر خوش‌شانس نوشته‌ی جان فاگرتی بعد از تماشای قرعه‌کشی سربازگیری ویتنام پرزیدنت نیکسون از تلویزیون. سخنگوی نیکسون معترضان ضد جن✨گ را «ولگرد» خطاب کرده بود، اما فاگرتی متوجه شد که "بچه‌های پولدار" از خدمت سربازی معاف می‌شوند (مثل دونالد ترامپ، جو ناماث و دیک چنی). فاگرتی که به خدمت سربازی فراخوانده شده و در نیروی ذخیره خدمت کرده بود، خشمگین شد و... فاگرتی بعداً گفت که به دیوید آیزنهاور (داماد نیکسون)، که در طول جن✨گ با جولی نیکسون ازدواج کرد و هرگز به خدمت سربازی نرفت، فکر می‌کرده. مهم‌ترین لیریک از نظر من: "بعضی آدم‌ها برای تکان دادن پرچم به دنیا می‌آیند، اون‌ها قرمز، سفید و آبی هستند و وقتی بند «درود بر رئیس» را می‌نوازد، آنها توپ رو به سمت تو نشانه می‌گیرند"

5. Ohio - Crosby, Stills, Nash & Young/اوهایو در ۴ می ۱۹۷۰، گارد ملی اوهایو به جمعیتی از دانشجویان معترض غیرمس✨لح در دانشگاه ایالتی کنت تیر✨اندازی کرد. چهار نفر کش✨ته شدند: آلیسون کراوس (۱۹ ساله)، جفری میلر (۲۰ ساله)، ساندرا شوئر (۲۰ ساله)، ویلیام شرودر (۱۹ ساله). دیوید کرازبی عکس مری آن وکیو را که بالای ج✨سد جفری میلر فریاد می‌زد روی جلد مجله لایف دید. او با نیل یانگ تماس گرفت. یانگ ظرف ۴۸ ساعت این آهنگ را نوشت. مهم‌ترین لیریک از نظر من: "اگه تو اون رو می‌شناختی و مر✨ده روی زمین پیدا میکردی چی؟ چجوری میتونی بدونی و بازم بدوی؟"

6. War - Edwin Starr (1970)/ج✨نگ نوشته‌ی نورمن ویتفیلد و برت استرانگ برای The Temptations، که از ضبط آن خودداری کردند (به نظرشان خیلی رادیکال بود). موتاون آن را به استار، که کمتر شناخته‌شده بود، داد. اون تمام آهنگ رو در یک برداشت فریاد زد. ناشر می‌خواست مقدمه‌ی دکلمه‌شده (بهترین بخشش) رو حذف کنده. استار امتناع کرد. بعضی از ایستگاه‌های رادیویی فقط بعد از نیمه‌شب آن را پخش می‌کردند. دولت نیکسون سعی کرد پخش آن را متوقف کند. با این حال، همچنان رتبه اول را داشت. مهم‌ترین لیریک از نظر من: "زندگی خیلی کوتاه و باارزش است که هر روز را صرف جنگیدن کنیم جنگ نمی‌تواند زندگی بدهد فقط می‌تواند آن را از بین ببرد"

7. Give Peace A Chance - John Lennon & Yoko Ono (1969)/به صلح یه فرصت بدید این آهنگ در طول "Bed-in لنون و اونو برای صلح" (زمانی که لنون و اونو برای اعتراض به جن✨گ ویتنام 2 هفته توی تخت موندن) در مونترال (اتاق ۱۷۴۲ هتل ملکه الیزابت) نوشته شده است. آنها در حالی که در رختخواب دراز کشیده بودند (با لباس خواب، گل، همه چیز) از خبرنگاران و نوازندگان دعوت کردند تا به داخل بیایند. گروه کوچکی, شامل تیموتی لیری (روانشناس)، تامی اسماترز (مجری و کمدین) و یک عضو ۱۴ ساله آینده گروه The Misfits - در حالی که لنون گیتار آکوستیک می‌نواخت، اشعار را زمزمه می‌کردند. این آهنگ توسط ۵۰۰۰۰۰ نفر در راهپیمایی توقف جن✨گ ویتنام در سال ۱۹۷۱ در واشنگتن دی سی خوانده شد. لنون بعدها توسط اف‌بی‌آی هدف قرار گرفت. نیکسون سعی کرد او را از کشور اخراج کند. مهم‌ترین لیریک از نظر من: "تمام چیزی که ما میگیم اینه که، یه فرصت به صلح بدین" (عمدا ساده نوشته شده تا همه بتونن همراهش بخونن)

8. Hurricane - Bob Dylan (1976)/طوفان روبین «هاریکین» کارتر، بوکسور، مدعی دسته میان وزن، به ناحق به جرم قت✨ل سه‌گانه در پترسون، نیوجرسی (۱۹۶۶) محکوم شد. این پرونده پر بود از نژاد✨پرستی و دو نفر شاهد به اجبار پلیس دروغ گفتند. دیلن زندگینامه کارتر را در زندان خواند و آنقدر به بی‌گناهی او متقاعد شد که یک موسیقی ۸ دقیقه‌ای درباره این پرونده نوشت. آهنگ دیلن (با کمک محمد علی، که در زندان به ملاقات کارتر رفته بود) دوباره توجه عموم را جلب کرد. کارتر در سال ۱۹۸۵ دوباره محاکمه و تبرئه شد. او در سال ۲۰۱۴، به عنوان یک مرد آزاد، درگذشت. مهم‌ترین لیریک از نظر من: "دیدن اینکه انقدر واضح به اون تهمت زدن، من رو شرمسار کرد که توی سرزمینی زندگی میکنم که عدالت در اون یک بازیه."

9. Won't Get Fooled Again - The Who (1971)/دوباره گول نمیخوریم این آهنگ توسط پیت تاونزند پس از تماشای شورش‌های دانشجویی پاریس در سال ۱۹۶۸ و سپس دیدن اینکه چگونه انقلابیون به چیزی که بهش اعتراض میکردن تبدیل می‌شوند نوشته شده است. این آهنگ طرفدار اعتراض نیست، بلکه یک آهنگ بدبینانه ضد انقلاب است. جمله معروف "با رئیس جدید آشنا شوید، مثل همان رئیس قدیمی" یک هشداره. اعتراض آهنگ بیشتر از اینکه به موقعیت خاصی باشه، به وضعیت انسانیه. مهم‌ترین لیریک از نظر من: "و دنیا هنوز همون شکلیه و تاریخ تغییری نکرده چون بنر ها با ج✨نگ آخر منفجر شدن."

10. People Have The Power - Patti Smith (1988)/قدرت در دست مردم است این آهنگ را به همراه همسرش فرد «سونیک» اسمیت (از اعضای گروه MC5) نوشته است. پتی به مدت یک دهه از صحنه موسیقی دور بود و در دیترویت بچه‌هایش را بزرگ می‌کرد. او با این "سرود فراگیر و پیانویی" بازگشت که انگار باید در دهه ۱۹۶۰ نوشته می‌شد. این آهنگ قرار بود پاسخی به آهنگ «گلوریا» باشد که یک سرود مذهبی جدید بود. اسمیت این آهنگ را در مراسم اهدای جایزه نوبل ۲۰۱۷ اجرا کرد (او به جای باب دیلن این جایزه را دریافت کرد، که در مراسم حاضر نشد). مهم‌ترین لیریک از نظر من: "قدرت رویاپردازی، حکومت کردن برای رهایی جهان از چنگال اح✨مق‌ها... حکم شده که مردم حکومت کنند"