تو اگه کتاب بودی'

اگر کتابی بودی، از آن قصه‌های معمولی نبودی که در ایستگاه‌های شلوغ ورق بخورند و فراموش شوند

تو از جنسِ فانتزی بودی؛ از تبارِ جنگل‌های مه‌گرفته، قلعه‌های خاموش، چراغ‌هایی که در تاریکی بی‌هیاهو می‌سوزند.

در تو، هر پنجره به جهانی دیگر باز می‌شد، هر سکوت، راهی به سرزمینی ناشناخته بود، و هر نگاه، کلیدِ دری که تنها اهلِ رؤیا توان گشودنش را داشتند.

تو کتابی فانتزی بودی؛ پر از راز، پر از رؤیا، پر از شب‌هایی که بوی ستاره می‌دهند و صبح‌هایی که از پشتِ کوه‌های خیال طلوع می‌کنند.

و چه باشکوه است آدمی که شبیه افسانه‌ای ناتمام باشد؛ افسانه‌ای که هر بار خوانده شود، معنایی تازه از دلِ شگفتی بیرون بیاورد.