ایران؛

ایران سرزمین امیدواران بی امید

ایران، سرزمین گل و بلبل کوه‌های البرز، دشت‌های پر از گل از شیراز تا تبریز، نغمه‌های عاشقانه تاریخ کهن، پر از شکوه و افتخارانه ایران من، مهد هنر و ادب رودهای زاینده، بادهای شمال مردمی با دل‌های پاک و گرم ایران جاودان، همیشه در قلبم!

در کویر لوت، ستاره‌ها می‌رقصند در خلیج فارس، موج‌ها آواز می‌خوانند از کاشان تا مشهد، زیارتگاه عشق ایران، تو هستی، روح و جان ما پرچم سه‌رنگت، برافراشته در باد آینده‌ای روشن، با دستان جوان ایران عزیز، همیشه بمان در دل تاریخ، نماد جاودان!

از هیرمند تا اروند، رودهای زندگی باغ‌های یزد، بادگیرهای جاودان نقش‌های قالی، قصه‌های هزار و یک شب ایران، تو زیبایی، تو هستی معنا با هم می‌سازیم فردایی پرنور دست در دست، همدل و همزبان ایران من، عشق ابدی تا ابد بدرخشی، ای سرزمین جان!

در دامنه دماوند، برف‌ها می‌درخشند در جنگل‌های شمال، سبزینه‌ها می‌خندند از اصفهان نصف جهان تا همدان باستانی ایران، تو گوهری، درخشان و زرین فرهنگت جهانی، شعرهایت جاودانه مردم تو قهرمان، در هر عرصه پیروز ایران جاودان، پرافتخار و سربلند تا همیشه بمانی، ای وطن دوست‌داشتنی!

ایران... ای سرزمین امیدواران بی امید! تو را دوست دارم حتی بی امید...