آسمان های معروف دنیای هنر

معمولا وقتی اسم معروف ترین آسمان های دنیای هنر می آید ما شب پرستاره ونگکوک به ذهن مان میرسد ولی در این پست قراره با معروف ترین آسمان های هنر بیشتر آشنا بشیم.

پیتر دویج»، «راه شیری» «راه شیری» یکی از نخستین نقاشی‌های پیتر دویج، هنرمند معاصر اسکاتلندی است. این اثر صحنه‌ای به‌ظاهر آرام را نمایش می‌دهد که در آن کهکشان راه شیری و ستارگانی که در آسمان تاریک می‌درخشند، بازتابشان در آب‌های عمیق می‌لرزد. آسمان پرستاره به نوری وهم‌آلود از شهری نزدیک تبدیل می‌شود. این نور روی شکل‌های سوررئال درختان و شاخ‌وبرگ ساحل می‌افتد.

«فرانتس فون اشتوک»، «ستارگان در حال سقوط» این منظره‌ی عاشقانه‌ی شبانه اثری از «فرانتس فون اشتوک»(Franz von Stuck)، هنرمند برجسته‌ی جنبش جدایی مونیخ (Munich Secession) است. بوم نقاشی با الگویی درخشان از ستارگان پر شده و دو شهاب‌سنگ در آسمان شب می‌درخشند. یک زوج بر روی تپه‌ای با هم نشسته‌اند. زن به ستارگان دنباله‌دار خیره شده، گویی آرزویی در دل دارد

«ادوارد مونک»، «شب پرستاره» ادوارد مونک «شب پرستاره» خود را در ساحل (Åsgårdstrand) کشف کرد. این مکان تفریحی کوچک در جنوب اسلو واقع در نروژ، جایی است که این هنرمند بسیاری از تابستان‌هایش را در آن گذراند. این شاهکار، نمایشی عالی از سبک نقاشی مونک است، جایی که موضوع صرفاً طبیعت نیست، بلکه احساسات و حال‌وهوایی است که چشم‌انداز می‌تواند منتقل کند. رنگ‌های آبی حس غم و اندوه تفکرآمیز را برمی‌انگیزند، حسی که اغلب هنگام نگاه کردن به آب بی‌کران یا آسمان شب احساس می‌کنیم.

جورجیا اوکیف، «شبِ پرستاره، لیک جورج» شبِ پرستاره یا در این مورد، شب نورانی از ستارگان الهام‌بخش «جورجیا اوکیف»، نقاش مدرنیست آمریکایی، نیز بوده است. او که به خاطر بازنمایی‌های زنده و پرشور از گل‌ها شهرت دارد، اغلب طبیعت را در آثارش به تصویر می‌کشید.

آنری-ادموند کراس»، «منظره با ستارگان» این نقاشی آبرنگ از آنری-ادموند کراس بازنمایی ظریفی از آسمان شب پر از ستاره بر فراز منظره‌ای مینیمالیستی است. آسمان تقریباً کل ترکیب‌بندی را به خود اختصاص داده و ما را به درون این صحنه‌ی زودگذر می‌کشد. در مرکز، ستارگان به‌صورت فشرده‌تری دیده می‌شوند، که احتمالاً نمایش قوس کهکشان راه شیری است. کراس با ترکیب لکه‌های کوچک زرد، آبی و خاکستری با ضربه‌قلم‌هایی پویا، درخشندگی صحنه را به‌شیوه‌ای امپرسیونیستی به تصویر می‌کشد. هرچه بیشتر به نقاشی نگاه کنیم، ستارگان بیشتر به نظر می‌رسد که می‌درخشند و ما را به درون خود می‌کشند.

«جوزف چلمونسکی»، «شب پرستاره» «جوزف چلمونسکی»،‌ نقاش رئالیست لهستانی،‌ این اثر را در میان نخستین ترکیب‌های خود بدون حضور انسان خلق کرده است. این نقاشی با غرق‌ کردن ما در سایه‌روشن‌های آبی، آسمان شب را به نمایش می‌گذارد که تنها با نوار باریکی از زمین از آسمان جدا شده است. انبوهی از نقاط نورانی ستارگان در آب آرام بازتاب پیدا کرده‌اند. این اثر که تقریباً تک‌رنگ است، آرامشی عمیق را القا می‌کند. گرچه ستارگان در آن الگوهای صحیح نجومی (صورت‌های فلکی) را تشکیل نمی‌دهند، اما تنوع رنگی‌شان، ظاهری واقع‌گرایانه به آن‌ها بخشیده است.

ونزل هابلیک»، «آسمان پرستاره، تقلا» اثر «آسمان پرستاره، تقلا» از ونزل هابلیک(Wenzel Hablik)، ما را مستقیماً در مدار کشش کیهان فرو می‌برد. این یک سفر عجیب است؛ سفری که در آن میان گوی‌های سیارات به‌سوی مرکزی ناشناخته شناور هستیم. در این سفر فضایی عمیق، اجرام آسمانی گوناگونی به چشم می‌خورند. هر سیاره رنگ متفاوتی دارد؛ برخی ممکن است غول‌های گازی باشند، برخی آب داشته باشند، برخی از خود پلاسما ساطع می‌کنند یا با حلقه‌هایی احاطه شده‌اند

«جوتو دی بوندونه»، «اتاق ستاره‌ای کلیسای اسکرووِنی» این سقف شب‌پوش ستاره‌ای بخشی از یک فرسکو است که توسط استاد پیشارُنسانسی ایتالیایی، «جوتو دی بوندونه» خلق شده است. آسمان آبی این اثر کل سقف کلیسای اسکروونی در ایتالیا را پوشانده است و بین سال‌های ۱۳۰۳ تا ۱۳۰۵ میلادی پدید آمده است. دیوارهای این کلیسا با تصاویری پوشانده شده‌اند که داستان‌هایی از مسیح (ع) و مریم مقدس (س) را روایت می‌کنند