چرا در برابر پدر و مادر هایی که از نظر عاطفی ضعیف هستن، احساس تنهایی می کنیم؟

هیچ انسانی کامل نیست، و ما نمی تونیم پدر و مادر خودمونو انتخاب کنیم. اما این موضوع اصلا به خوب یا بد بودن پدر و مادر ها نداره، موضوع درباره رابطه های عاطفیه.

بعضی از شما ممکنه از اینکه پدر، مادر، یا سرپرست شما، به احساسات عاطفی شما توجه نمی کنن و تلاش نمی کنن شما رو درک کنن، خیلی دلسرد شده باشید. شما ممکنه با خودتون فکر کنید که چی باعث نارضایتی این افراد مهم در زندگی شما شده و همه جوره در تلاش هستید تا با رفتار خوب خودتون دل این افراد رو بدست بیارید و در آینده اونا بخاطر شما به آدمای بهتر و با احساس تری تبدیل بشن.

اما واقعیت اینه که درست شدن رابطه شما با پدر و مادرتون فقط یه فانتزی خوش بینانه است و شما هر چقدر هم تلاش کنید، یه سری چیزا درباره پدر و مادر شما اصلا تغییری نمی کنه. دلیلش اینه که آدمایی که از نظر نابالغ هستن، دوست ندارن با شما رابطه عاطفی داشته باشن و حتی از برقرار کردن چنین رابطه هایی می ترسن. اونا وقتی که شما از خودتون احساسات نشون میدید، با سرعت واکنش نشون میدن و تلاش می کنن با سو استفاده کردن از احساسات شما و مسخره کردن شما، شما رو یه جوری به کنترل خودشون در بیارن. و این لزوما به معنی بد بودن پدر یا مادر شما نیست، اونا فقط عاطفه گریز هستن و خود پدر و مادر شما هم در گذشته، پدر و مادر چندان خوبی نداشتن و این رفتار اونا، بازتاب گذشته شونه.

حتما بعضی شما در حال نقشه کشیدن یا ساختن یه سناریو توی ذهنتون هستید که چیکار کنید که پدر و مادر شما به احساسات شما توجه نشون بدن و بعضی از شما بخاطر فشار روحی و روانی زیاد، حسابی خسته کلافه شدید. بعضی از شما هم دچار افسردگی های سخت شدید و از اینکه پدر یا مادر شما، شما رو بخاطر این موضوع سرزنش می کنه، بد جوری غمگین و ناامید شدید. (من قبلا همه رو تجربه کردم.)

بعضی از شما هم برای رهایی از حس تنهایی عاطفی، به دنبال دوستان خودتون رفتید و برای اینکه احساس بهتری داشته باشید، مدت زیادی رو با اونا وقت می گذرونید. بودن در کنار دوستانتون برای شما، مثل یه پناهگاه امنه و شما می تونید به راحتی خودتون باشید و با اونا حرف بزنید.

و پیدا کردن یه دوست خوب و واقعی برای شما کار سختی خواهد بود، و ممکنه در شرایطی که هستید، زیاد خوش نباشید و دوست شما به راحتی از شما سو استفاده، و به شما خیانت کنه. و یا ممکنه، دوست صمیمی شما، مجبور بشه شما رو به دلایل اجتناب ناپذیری ترک کنه و شما ناگهان، دوباره در تنهایی عاطفی با عمق و شدت خیلی بیشتر غرق بشید.

و شما رو در تنهایی و پوچی بی پایان فرو ببره و راه افسردگی برای شما باز میشه. البته اگه قبل از این مرحله دچار افسردگی شدید، راحت تر خودتونو جمع و جور می کنید و با همه چیز کنار میاد.

همینطور که بیشتر شما می دونید، پدر و مادر شما هم مثل شما انسان هستن و اشتباه می کنن. اما پدر و مادر های نابالغ عاطفی، این جمله ها رو در ذهن بچه هاشون بردن که پدر و مادر بودن یعنی کامل و بی نقص بودن، هر چی که اونا میگن درسته و بچه ها باید بدون چون و چرا و ذره ای فکر، باید تمام خواسته های اونا رو انجام بدن و هیچ انتظاری هم نداشته باشن. اما وقتی بزرگ تر بشید، فشار های زندگی، به شما ضربه می زنه و به این حقیقت پی می برید که این نوع از پدر و مادر ها فقط دوست دارن بچه های خودشونو کنترل کنن و با سو استفاده کردن از احساسات اونا، خواسته های خودشونو به بچه هاشون تحمیل می کنن. و در آخر، شما یاد می گیرید که خودتون درباره همه چیز فکر کنید و درست و غلط رو از هم تشخيص بدید.

شما ممکنه خواهر یا برادر کوچکتر یا بزرگ تر از خودتون داشته باشید که پدر یا مادر شما از نظر احساسی بیشتر به اون توجه می کنه. و حتی بد تر از اون، پدر یا مادر شما رفتار خوبی به شما نشون نمیده و باعث رنجیدن شما میشه. اون موقع، با خودتون می کنید که رفتار پدر یا مادر شما ناعادلانه است و بازم دچار تنهایی عاطفی میشید.

و ممکنه خواهر یا برادر شما رفتار بد و نا خوشایندی از خودش نشون بده و با رنجیده نشون دادن خودش به پدر یا مادر شما، باعث بشه پدر و مادر شما، شما رو بخاطر کاری که نکردید، تنبیه، طرد، یا مسخره کنن.

شما فکر می کنید که اگه همه چیز رو تحمل کنید و همیشه رفتار خوبی از خودتون نشون بدید، ممکنه کم کم بتونید دل پدر یا مادر خودتونو بدست بیارید و کاری کنید که اون بیشتر به احساسات شما توجه کنه و شما رو دوست داشته باشه. اما همینطور که قبلا گفتم، این فقط یه فانتزی خوش بینانه رویایی. شما ممکنه حتی گاهی فدا کاری کنید تا علاقه اونا رو بدست بیارید، اما فدا کردن خودتون اصلا کار درستی نیست. دست از بیش از حد فدا کردن خودتون و تلاش برای دیگران بردارید و با دقت فکر کنید و ببینید که کار درست دقیقا چیه. شما همون قدر که در برابر دیگران مسئولیت دارید، در برابر خودتون هم باید مسئولیت داشته باشید و خودتونو دوست داشته باشید. یادتون باشه، بیش از حد فدا کردن خودتون، یعنی نادیده گرفتن حقوق و ارزش های انسانی خودتون.

شما در این مرحله، حالا اینقدر بزرگ و باهوش شدید که متوجه اشتباه پدر یا مادر خودتون میشید و حتی تلاش می کنید کنار اونا بمونید و به اونا کمک کنید. حالا اینقدر با تجربه شدید که می دونید، تلاش برای اینکه پدر یا مادر شما به شما توجه احساسی کنه بی فایده است، و هر چی بیشتر تلاش کنید، اونا رو بیشتر از خودتون عصبانی و ناراضی می کنید. همونطور که گفتم، عصبانی شدن اونا کاملا طبیعی و عادیه، چون پدر و مادر های نابالغ عاطفی، از احساسات عاطفی ترس دارن و احساسات عاطفی شما رو یه تهدید خیلی بزرگ می ببینن. اونا همش در تلاش هستن تا از احساسات شما سو استفاده کنن تا همه چیز رو به حالت معمولی برگردون. (این خودش یه دلیل علمی و روان شناسی داره، بعدا جدا درباره اش می نویسم.) اما باز هم شما محبت و وفاداری خودتونو نسبت به پدر و مادر خودتون دارید و در تلاش هستید تا حداقل یه رابطه خوب و قابل قبول با اونا داشته باشید. اما یادتون نره این رابطه تا کجا پیش میره، بیش از حد فدا کاری نکنید و نذارید و از نظر احساسی کنترلتون کنن.

خب، پس حالا باید چیکار کنیم؟ چیکار کنیم که پدر و مادر خودمونو عصبانی نکنیم و یه رابطه امن و راحت با اونا داشته باشیم؟ اول از همه، در درگیری ها یه مشاهده گر باشید و همه چیز رو کامل بررسی کنید تا منشا همه چیز رو پیدا کنید. (تا حد امکان سعی کنید از کوره در نرید.) دوم، فانتزی خوش بینانه رویایی رو رها کنید و سعی کنید تا امکان منطقی و با احساسات کنترل شده رفتار کنید. (می تونید از بحث کنار بکشید، فاصله تون رو از اونا زیاد کنید، یا کمتر با اونا حرف بزنید و کاملا با احترام رفتار کنید.) و اگه یه وقت دیدید پدر و مادر شما رفتار عاطفی نشون میده، این یه تله بزرگه تا شما رو دوباره در احساسات عاطفی شما گرفتار کنه و از شما سو استفاده کنه. (اینا توی کتاب بود، اما قبلا همه شونو تجربه کردم و تاثیر گذار بودن.) رفتار و اینکه چه واکنشی باید نشون بدید، بستگی به نوع پدر و مادر شما داره. در هر صورت، هر کاری که می تونید برای صلح و آرامش درونی خودتون انجام بدید و همیشه به پدر و مادر خودتون احترام بذارید. حتی اگه خیلی بد باشن.

خلاصه که، امیدوارم این مطلب واقعا بدرد شما خورده باشه، و اینکه اصلا درباره اش با پدر و مادر خودتون حرف نزنید، چون بد جوری از دستتون عصبانی میشن. منبع : کتاب والدین نابالغ عاطفی این کتاب همه چیز رو کامل و دقیق توضیح داده. پیشنهاد می کنم اگه واقعا خوشون اومده، دور از چشم پدر و مادرتون بخونیدش، چون واقعا به شما در این باره کمک خیلی زیادی می کنه. (من خوندمش، تنها کتابی بود که با علاقه تا آخرش خوندم.)