...نجاتم بده...

بیا و نجاتم بده...

ساعت ها خیره میشم به دیوار ، در فکر و خیالاتم ، فکر و خیالاتی که حتی واقعیت ندارند ، چرا سراغ کس دیگری نمی‌روند چرا من؟ چرا بین هزاران آدم ، من ؟ چرا من رو انتخاب کردند ...

مثل ابری سیاه جلوی خورشید درخشان انگیزه و امید و همه چیزم را گرفته اند ، دیگه چقدر باید صبر کنم تا درست بشه ، چقدر باید منتظر بمونم تا بهار برسه ؟ کی بهار میرسه ؟ کی گل های وجودم شکوفه میزنه ؟...

ساعت شنی عمرم روز به روز به پایانش نزدیک تر میشود اما هنوز هم زمستان است. در امید یک بهار روز به روز پیر تر و نا امید تر می شوم ..‌.

درخت سبز و پر بار وجودم روز به روز زردتر و کم بار تر می شود. ریشه هایش ناتوان تر می شود و تنه اش پوسیده تر و خشکیده تر ...

ای همه وجودم ، ای تمام هستی من ، ای خورشید تابانم ، بیا و به من درمانده کمکی برسان تنها امیدم بین تمام سیاهی های زندگی ام تو هستی... از تمام دنیایم برایت می گذرم فقط بیا و من را از میان این منجلاب نجات بده ...

اگر فقط یک روز از عمرم باقی مانده باشد می خواهم در آغوش تو بمیرم ... میخواهم در میان دست های گرم تو چشم از جهان ببندم. جهانی پر از بی عدالتی و آدمهای پست ...

《ای تنها امیدم آغوشت را به من برگردان》