نامه ای به خواهرم

نمی دانم از کجا شروع کنم از گناهی که بر دوش می کشم یا از عذابی که مرا از درون ویران می کند . پانزده ساله بودی ، مهربان ، شوخ طبع و جوان هنوز به یاد دارم که چگونه انگشتانت ماهرانه کلید های پیانو را نوازش می کردند و با چندین نت ساده اهنگی محسور کننده می نواختی .

به یاد دارم که چگونه هیرو به تو نگاه می کرد . نگاهی سرشار از عشق و محبت و نگاه های تو هم چندان کمتر از ان نبود . حتی تصورش هم دردناک است که چگونه به او گویم حقیقت را زیرا فراموش نکردم که چگونه بر مزارت اشک می ریخت و سوگ از دست دادنت او را نابود می کرد

بعد رفتنت دیگر هیچ‌ چیز خود سابقش نشد . دوستیمان از هم پاشید ، کیل درد های برادرش را بر دوش کشید ، ابری در مشکلاتش غرق شد و اما من و بیزل ؟ من خودم را از جهان طرد کردم و در جهان شیرین رویا ها خودم را یافتم در حالی که بیزل در دنیای بی رحمش هنوز به مقاومت ادامه می داد.

اما تک تک لحظات اخر زندگیت را مانند عذابی جهنمین به یاد دارم . نمی توانم به فراموشی بسپارم که چگونه از سر کلافگی ویولون را شکاندم و تو با خشم بر سر من فریاد می کشیدی . تمامی دشنام ها و کلماتی که در ان موقع بر زبان اوردی همچون شکنجه ای در ذهنم مدام و مدام پخش می شوند اما بدترین قسمت این کابوس قسمتی است که تو را وادرا به سقوط می کنم و در اخر در پایان سقوطتت فقط تو مانده بودی و جنازه ی توخالی ات . چهره ات در اخرین لحظات سرشار از ترس و تعجب بود گویی برای جهان ناشناخته ای که بعد حادثه به ان چشم می گشودی وحشت داشتی گویی می دانستی این سقوط اخرین لحظات زندگی ات بود

و اما شاید نابخشودنی ترین بخش خاطراتم ان باشد که کم کم دارم چهره ی تو را به فراموشی می سپارم . دارم از یاد می برم که چگونه داشتی لبخند می زدی و چشمانت به چه رنگی می درخشیدند اما هر موقع که در به یاداوری چهره ی تو تلاش می کنم فقط به یاد چشمان سرد و بی روحت می افتم که از میان موهای اشفته ات می افتم که تنها شاهد گناهم هستند