او چگونه است؟

در شبی که گذشت، به او فکر می‌کردم. تقریبا فراموشش کرده بودم و به یاد اوردن خصیصه‌هایش برایم دشوار بود من آخرین نفر بودم. آخرین کسی که به یاد می‌آورد "او" زمانی وجود داشته... فراموش کردنش نامردی بود. قلم را برداشتم و هرچه که از آن آشنای قدیمی به یاد داشتم، بر کاغذ ریختم. جواب های آشفته، بی‌نظم و پر از ابهامم برای این سوال که: (او چگونه آدمیست؟)

حوصله‌سربر و کم‌حرف است و در ارتباط با دیگری، افتضاح حریم شخصی و مرزبندی برایش اهمیتی بی‌مانند داشته و اجازه ی عبور از حدود مشخص و بی‌معنایش را نمیدهد کم اتفاق می‌افتد گفت‌وگو با کسی برایش شیرین باشد و از سوی دیگر، در پایان دادن و فراموش کردن کارش حرف ندارد نمیتواند طولانی مدت ازدحام را تحمل کند و ترجیح میدهد خیلی زود، به خلوتش بگریزد سعی میکند از اظهار کردن نظرات بی‌اهمیتش و بحث کردن بر موضوعات پیش‌پاافتاده اجتناب کند اما حتی در این هم موفق نیست هرروز کم و کمتر میخوابد و دائما خسته‌ و بی‌انرژی‌ست

هنر به او احساس زنده بودن میدهد. از ادبیات و نقاشی گرفته تا مجسمه سازی و موسیقی، هرچه که باشد از سوی او، مورد ستایش قرار میگیرد. فراتر از تحسین و علاقه، هنر برایش راهی برای ارتباط با جهان پیرامونش است. طبیعت را بی‌اندازه دوست داشته و زیبایی‌شناسی‌اش تماما در چهارچوب طبیعت است اصالت و عمق برایش خیلی ارزنده‌تر از همرنگی و محبوبیت اند از شب بیداری و سکوت مطلق لذت میبرد و باران برایش حیاتبخش‌ست حیوانات را هم مانند انسان ها، تا زمانی که زیاد نزدیک نشوند دوست دارد کتاب خواندن را دوست دارد اما رمان های محبوب و معروف امروزی برایش بیگانه اند.

از مدرسه نفرت دارد، و در حالت کلی‌تر، از "اجتماع اجباری" در حفظ کردن خوب نیست و قورت دادن متون کتاب های درسی، عذابش میدهد. فعالیت بدنی هیچوقت برایش جالب نبوده و از هیچ ورزشی سر در نمی‌اورد. کمی اضطراب اجتماعی دارد و مقدار خیلی جزئی، کمالگرایی. در کنار آنها هم خونسردی بیش از حدش که همه و همه باعث شده اند او ادم غیرقابل تحملی باشد. آدم شدیدا کسل‌کننده‌ای‌ست و در تمام عمر، به تماشای فیلم‌های انگشت شماری نشسته و اکثر آهنگ های محبوب، حتی به گوشش هم نخورده اند.

حقیقت و حق، برایش تقدس دارند و ظلم به هیچ وجه برایش قابل توجیه نیست. عقلانیت همان چیزی‌ست که برای پیش بردن زندگی بر آن تکیه میکند و از گم کردنش نفرت دارد... فلسفه برایش یک ماجرای مبهم است. فکر کردن را دوست دارد اما تا حد امکان، سعی میکند به باورهای بنیادین نزدیک نشود و توجهش را معطوف جزئیات و تناقضات کوچکتر کند. (کسی چه میداند! شاید روزی در آینده های دور، موفق شود به عمقی ترین باورهای شخصی‌اش هم ضربه بزند) تنهایی برای او به معنای دور ماندن و کناره‌گیری از آدم ها نیست بلکه دور ماندن انها از شخصیت و عواطف و افکار اصلی‌اش است. از احساسات فاقد پشتوانه فکری بیزارست و سطحی‌نگری و کلیشه ها، آزارش میدهند. ذهنش به تحلیل کردن عادت دارد اما خام و کم‌سن بودنش، هنوز اجازه نداده به یک تحلیلگر راستین تبدیل شود.