در جستجوی یک روز معمولی!

دروود سوسو صحبت میکنه به سبک جدید پستام خوش اومدین نمیخوام پستام کلیشه ای باشن یا یکسری شعار! میخوام موارد کلی زندگی رو که باعث تنفر و درک نکردن خودمون میشه در قالب یک متن کوتاه داستانی که فقط یک اسلاید پست بهش اختصاص داده میشه بنویسم خلاصه امیدوارم بتونم یه مکان امن لابه لای پستام و اکانتم براتون ایجاد کنم☘️

همسن و سال هایم را تماشا میکردم چقدر شادتر و آرام تر از من هستند چقدر در صورت هایشان ذوق و شوق دیده میشود در حسرت یک زندگی ساده و آرام مانند آنها مانده ام در حسرت یک زندگی معمولی! اما من، منی که به حال و هوای آنها غبطه میخورم از کجا آنها را تماشا میکنم؟ از بالا یا روبه رو؟ البته که نه، من آنها را از پشت پنجره تماشا میکنم آری، از پشتِ پنجره!

چند ثانیه فکر کن ، نزن اسلاید بعدی! معیار های یک زندگی معمولی چیه؟

منظورم اینه که هرکسی برای یه زندگی معمولی معیار های خودشو داره این زندگی که ما الان داریم میکنیم این روزی که داریم میگذرونیم شاید برای خودمون معمولی نباشه اما برای خیلیای دیگه این زندگی یه زندگیه معمولیه

منم به دیگران کار ندارم دارم میگم معیار هارو نگاه کن! زندگی معمولی یه نفر دیگه توی دستای توعه و زندگی معمولی تو دست یک نفر دیگه ست! پس زندگی معمولی معیار ثابتی نداره

اگر به آخر متن توجه کرده باشید ما داریم از پشت پنجره زندگی بقیه رو نگاه میکنیم هیچوقت نمیتونی اندازه خودِ خودِ اون شخص بفهمی توی زندگیش چه خبره هرچقدر هم که بهش نزدیک باشی! (اگه در این مورد صحبت بیشتری میخواین برید اسلاید ۷)

تا زندگی شخص B رو تجربه نکرده باشی نمیتونی مشکلاتش رو و بدبختی هاش رو ببینی فقط خوش بختی هاش رو میبینی و با بدبختی های خودت مقایسه میکنی به عبارتی دیگه: بیرون زندگی یه شخصی رو با درون زندکی خودت مقایسه میکنی! بنظرت عادلانست؟

بعضی ها ادعا میکنن که: نه من خیلی به طرف نزدیکم اون خیلی خوشبخته اما من خیلی بدبختم! اما قضیه اینه که ما انسانها اکثرا میخوایم خوشی هامونو ، زیبایی های چه ظاهری چه باطنی رو نشون بدیم و بدی هامونو اکثرا پنهان میکنیم پس تویی که به طرف نزدیکی و هیچ سختی توی زندگیش ندیدی بدون سخت در اشتباهی