زندگی‌یک‌هیولا p¹¹

دروددد داریم به پارت های آخر فصل یک میرسیم -پ.ن:خودم فصل دو رو بیشتر میپسندم»»»-مرسیی بابت اینکه فصل یک و خوندین و قراره فصل دو رو بخونین . خیلی خوشحال میشم لایک کنید🙃

ماه عزیز! دارم نابود می شم. حقیقتا دارم نابود میشم. الی هم همسن منه اما چطور اون در حال فروپاشی نیست؟ چون خانواده ی اون دوستش دارن؟ چون همه ی کسایی که بهش اعتماد داشته ولش نکردن؟ چون وقتی آسیب دیده نگرانش شدن؟ چون واسه ی کسی مهم بوده؟ ماه عزیز وقتی تو نبودی و خورشید جاتو گرفته بود، آقای هومات برگشت. اومد و در اتاقم و باز کرد.

مطمئن بودم برام مرهم زخم آورده. حداقل آب برام آورده. اما اون فقط اخم و عصبانیتشو برام آورده بود. سرم داد کشید. گفت چرا میخواستم الی رو ب. ک. شم. بهش گفتم من نمیخواستم.گفتم من هیچکاری نکردم. حتی... حتی وقتی گونه هام خیس شدن فهمیدم جلوش گریه هم کردم. اما اون باور نکرد. گفت میره دنبال یه پرورشگاه میگرده که منو پرت کنه توش.

باورم نمیشه، اون هم منو ول کرد. وقتی از اتاقم بیرون رفت،دیگه گریه نمیکردم. چون دیگه اشکی نداشتم. به جاش بلند بلند خندیدم. ماه عزیز، به خودم و زندگیم خندیدم. به اینکه چقدر احمقم که به همه اعتماد کردم. به اینکه فکر میکردم بعد از هفتصد و سی و چهار روز بلاخره مامانم میاد پیشم.

به اینکه فکر میکردم میتونستم با الی دوست بشم. به اینکه فکر میکردم همه ی اینا خوابه. به اینکه فکر میکردم آقای هومات منو پدرانه دوست داره_شاید هم واقعا داره، چون تاحالا پدر نداشتم. اما اون رفتارش با الی خیلی فرق میکنه_به اینکه فکر میکردم اگه ظاهرم رو عوض کنم اونا منو دوست دارن.

آره به همه اینا خندیدم. و مخصوصا به این خندیدم که فکر میکردم میتونم آدم خوبی باشم. به این خندیدم که چقدر اشک ریختم تا ثابت کنم یه هیولا نیستم. درحالی که من...همونطور که آقای هومات گفت، چیزی جز یه هیولا نیستم.