زندگی‌یک‌هیولا p⁸

دوستان،اگه یادتون باشه مادر آریک بهش گفته بود که هروقت از تنهایی ترسید به ماه نگاه کنه . آریک هم این حرف ها رو که توی هر پارت زده خطاب به ماه بوده . در واقع مونولوگ های شبانه اش با ماه هستن🖤

دو سال یا هفتصد و سی شب از آخرین باری که مادرم رو دیدم میگذره. عجیبه اما تک تک جزئیات صوزتش رو یادمه.لحنش،صداش،رنگ چشمش، وقتایی که لبخند میزد،وقتایی که باهام خداحافظی میکرد و هرچیز دیگه ای که به اون ربط داره. همه اشون برام مثل همون شبی هستند که برای آخرین بار دیدمش.

همونقدر واضح. فکر میکردم وقتی خیلی بگذره، مثلا یک سال چهره اش رو حتما یادم میره و احتمالا درد اینکه ترکم کرده هم از بین میره.اما...همه اشون تازه اند. مخصوصا الان که سالگرد آخرین شبی که دیدمش و همینطور تولد خودمه.

در این دو سال توی خونه ی خانواده ی هومات بودم. همه اشون به جز آقای هومات تنفر آشکاری نسبت بهم دارن. الی حتی بعد از اینکه خودمو تمیز و زیبا هم کردم ازم بدش میومد. ماه عزیز، میشه هرچی بهت میگم و به مامانمم بگی؟

مثلا بگی آریک گفت :مامان هر جا که هستی، میخواستم بگم...ای کاش برمیگشتم توی غار. پیش تو. هر شب، اصلا هر دو شب یک بار به دیدنم میومدی. فقط توی اینجا نمیموندم. مامان واقعا دارم اذیت میشم. الان از تنهایی نمیترسم که به ماه پناه میارم ، ازش متنفرم. حس مزخرفی داره.

آخه همه ی اطرافم شلوغه. خانم هومات یه نوزاد به دنیا آورده، با الی دارم میرم مدرسه و یه عالمه آدم و میبینم اما باز هم تنهایی عجیبی رو حس میکنم. انگار...انگار هیچکس و توی این دنیا ندارم. بی چاره ماه. مجبوره هر شب سنگ صبور من بشه.

با اون درمورد تو حرف میزنم. درمورد الی حرف میزنم. درمورد این حرف میزنم که با اینکه به زبون نمیارم اما واقعا دلم برات تنگ شده... بهش میگی...مگه نه ماه عزیز؟