زندگی‌یک‌هیولا‌p⁷

دروددد،آریک هستم . از اینکه از داستان تا اینجا حمایت کردی و خوندیش ممنونم.خوشحال میشم از این پارت و پارت های بعدی هم حمایت کنی. پ.ن:بیشتر از همه خوشحال میشم لایکش کنی 😉

نه روز از ترک شدنم توسط مادرم میگذرد. دیشب لباسم را عوض و تا میتوانستم خودم را تمیز کردم تا دیگر «حال به هم زن و ترسناک» نباشم. موهایم را درست کردم و لبخند زدم تا شبیه یه یک پسر عادی شوم،صبح زود بیدار شدم تا نشان دهم با نظمم.

در اتاق را باز کردم و برای صبحانه آماده شدم که آقای هومات را با یک ظرف که یک تخم مرغ و تکه نانی در آن است پشت در دیدم! «اوه اریک..چقدر زود بیدار شدی!» لبخند زیبایی را تحویلش میدهم تا شبیه به بچه هایی شوم که تمام عمرشان را در غار نگذرانده اند و مادرشان انها را دوست داشته است.

«ممنونم اقای هومات، من برای صبحانه اماده ام!» به خودم اجازه نمیدهم الیور هومات را پدر صدا کنم. آقای هومات سرفه ای میکند و می گوید : این...امروز و به نظرم توی اتاقت بخور! خوبه؟» جا میخورم! چرا نمیزارد کنار بچه هایش غذا بخورم؟ ظرفی که به سمتم گرفته است را از او میگیرم

«اما... چرا اقای هومات؟» «الی یکم... یعنی... ... ببین یه خورده،... خب میدونی__» «باشه اقای هومات توی اتاق میخورم» الی دوست ندارد کنار «پسر حال بهم زن و ترسناک» غذا بخورد، متوجهم اقای هومات.