در جست و جوی شادی ¹¹

رد صدا را گرفتم و به دو پسربچه رسیدم. یکی از آن‌ها میان بوته‌ها می‌گشت و نام «نینو» را فریاد می‌زد و دیگری با سختی از درختی که تقریباً هیچ شاخه‌ای نداشت بالا می‌رفت. صدایشان کردم: «بچه‌ها، چی شده؟ دنبال چی می‌گردین؟» پسری که از درخت بالا می‌رفت پایین آمد و آن یکی هم از میان بوته‌ها برگشت و نگاهم کرد. هر دو را می‌شناختم؛ از بچه‌های پرورشگاه بودند. گفتم: «آدرین! پیتر! شما اینجا چکار می‌کنید؟ مگه نباید توی منطقهٔ کوهستانی باشید؟»

پیتر گفت: «دیشب از اونجا فرار کردیم. دلمون می‌خواست یه کم بگردیم.» پرسیدم: «خب، حالا چه اتفاقی افتاده؟» آدرین گفت: «بعد از کلی فرار کردن، به اینجا رسیدیم. از خستگی همین‌جا بیهوش شدیم و خوابمون برد. اما وقتی صبح بیدار شدیم...» پیتر حرفش را کامل کرد: «وقتی بیدار شدیم، خبری از نینو نبود. کل این اطراف رو گشتیم و آخرش خودمون هم گم شدیم.»

کمی دستپاچه شده بودم. نینو سن زیادی نداشت و باید امیدوار می‌بودیم اتفاق بدی برایش نیفتاده باشد. گفتم: «باید بگردیم، بیشتر بگردیم. بیاین نشونه‌گذاری کنیم تا جاهای تکراری رو دوباره نگردیم.» خواستم اولین قدم را بردارم که یادم آمد باید به بقیه خبر بدهم، وگرنه از نظر آن‌ها من هم گم می‌شدم.

به سمت محل استراحتمان رفتم و سعی کردم توجه لیا را جلب کنم. به محض این‌که مرا دید، با عجله به طرفم آمد. گفتم: «اوه، لیا، آروم‌تر!» لیا با کنجکاوی پرسید: «ببخشید، کاری با من داشتی؟» به خودم اشاره کردم و گفتم: «آره. من می‌خوام یه کم توی جنگل بگردم. اگه کسی دنبالم گشت، بهشون بگو نگران نشن.» چشم‌های لیا برق زد: «حتماً!» انگار همان لحظه حس می‌کرد از بزرگ‌ترین راز جهان باخبر شده است.

به سمت کیفم رفتم و چاقوی شکاری‌ام را برداشتم. می‌توانستیم با آن روی درخت‌ها علامت بگذاریم. به سمت بچه‌ها برگشتم. قرار گذاشتیم اگر تا یک ساعت خبری از نینو نشد، به مربی‌ها یا امیلی اطلاع بدهیم؛ بالاخره باید تاوان شیطنتشان را هم می‌دادند. اما روی زمین هیچ رد پایی نبود. با آن‌که بچه‌ها می‌گفتند کفش‌هایشان کاملاً گِلی است، هیچ نشانه‌ای از حضور انسان دیده نمی‌شد.