چرا گاهی احساس میکنیم بغض دارد ما را خ*فه میکند؟

خبب تو این پست می‌فهمیم که چرا وقتی بغض میکنیم احساس خف*گی میکنیم و سنگینی در سینه مون میکنیم.

بخش اول: سکوتی که فریاد می‌زند گاهی صدا نمی‌زنیم، چون واژه‌ها سنگینی دارند. دل در سینه می‌کوبد و حرف‌ها در گلو حبس می‌شوند؛ به‌سان ابری که پیش از باریدن تردید دارد

بخش دوم: وزن نادیده‌ی احساس بغض، فقط اشکِ نریخته نیست؛ یک وزن است، حجمی از نادیده‌گرفتنِ خود. هر بار که چیزی می‌گوییم و شنیده نمی‌شویم، تکه‌ای از این وزن درونمان رسوب می‌کند

بخش سوم: حافظه‌ی درد بدن، حافظه دارد؛ مثل قلب. آنچه نگفته‌ایم، در سلول‌هایمان باقی می‌ماند و روزی میان نفس‌ها می‌لرزد

بخش چهارم: گفت‌وگویی که اتفاق نمی‌افتد بغض یعنی «گفت‌وگویی ناتمام». جایی که ما شجاعت پرداختن به درد را نداریم، درد به شجاعت بیرون آمدن دست می‌زند

بخش پنجم: خطر مظلومِ آرام بودن مردمان آرام، همیشه مظلوم‌اند در برابر احساسات عمیقشان. سکوت آنها ممکن است نشانه‌ی ضعف نباشد، بلکه احترام به جهان درون باشد

بخش ششم: رهایی از گلو رهایی، شروعش شنیده شدن است؛ نه فریاد، بلکه فهم. وقتی کسی تو را می‌فهمد، دیوار بین بغض و نفس فرو می‌ریزد